Thursday, August 7, 2008

မိညိဳ (၃)


ထို႕ေနာက္ မိညိဳအား ဦးလွေမာင္တို႕ အိမ္တြင္ မေတြ႕ရေတာ႕ေခ်။ ဦးလွေမာင္ကို အေမေမးၾကည္႕ေတာ႕ ရြာ ခဏၿပန္ပို႕ထားသည္ဆိုသည္႕ အေၿဖသာရသည္။ ဤသုိ႕ၿဖင္႕ မိညိဳသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ရပ္ကြက္မွ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႕ ေပ်ာက္သြားခဲ႕သည္။ ရပ္ကြက္တကာ လွည္႕လည္ေနတတ္ေသာ မိညိဳအား ပုဏၰာကုန္း၊ ေသတၱာဝင္း၊ ေပါက္ေပါက္တန္း စသည္႕ ရပ္ကြက္မွ လူမ်ားအၾကားတြင္ ေမ႕ေမ႕ေလ်ာေလ်ာ ၿဖစ္လာသည္။ ဦးလွေမာင္တို႕သည္ ေန႕စဥ္ ပံုမွန္ ေလေဘး အဝတ္မ်ားကို ေလွ်ာ္ဖြတ္လုပ္ကိုင္ဆဲပင္။ ဒူးမွတ္ၾကီး၊ လႈိင္ဘြားႏွင္႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ကေလးတစ္သုိက္သည္ ပုရစ္ေပၚခ်ိန္တြင္ ပုရစ္ႏိုက္ၿမဲ ႏိုက္လ်က္၊ ညအခ်ိန္ ေတာက္တဲ႕တို႕ ေအာ္ၿမည္သည္႕ အခါ မိုးလား၊ ေလလားဟု ေတာက္တဲ႕ ေဗဒင္ ညစဥ္ ေမးတတ္ၾကလ်က္ ေမ႕လြယ္ေပ်ာက္လြယ္ ကေလးဘဝကို ၿဖတ္သန္းေနခ်ိန္ၿဖစ္သည္။ ဦးလွေမာင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕အိမ္ လာသည္႕ အခါတြင္ အေမသည္လည္း မိညိဳ အေၾကာင္း စကားဝိုင္းထဲတြင္ တစ္ခြန္းမွ မဟေတာ႕။ အေမသည္ မိညိဳကေလး အေပၚ ခင္မင္ရင္းစြဲရွိေပသည္႕ လူစံု ၿပႆနာစံုလွေသာ ဦးလွေမာင္တို႕ အိမ္မွ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို လိုအပ္သည္႕ထက္ ပိုမိုကာ စပ္စပ္စုစု မေမးၿမန္းေတာ႕ေခ်။ တခါတရံ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အိမ္ ေၿပာင္းဖူးမ်ား ၿပဳတ္စားၾကသည္တြင္ ေၿပာင္းဖူး ၾကိဳက္တတ္ေသာ မိညိဳကို သတိရမိတတ္ေသးသည္။

အခ်ိန္ နာရီ စကၠန္႕တို႕သည္႕ တေရြ႕ေရြ႕ တၿဖည္းၿဖည္းႏွင္႕ သြားေနသည္ဟု ထင္ရေပသည္႕ ေနာက္ၿပန္ဆုတ္တတ္သည္႕၊ ရပ္တန္႕ေနတတ္သည္႕ ၿဖစ္စဥ္မ်ား မဟုတ္ၾကေခ်။ ရာသီစက္ဝန္းသည္လည္း ေႏြမွ မိုး၊ မိုးမွ ေဆာင္း အလီလီ ေၿပာင္းသြားခဲ႕သည္။ အိမ္အနားမွ ကုကၠိဳလ္ပင္ၾကီးတြင္ ေတာက္တဲ႕တို႕ စီးပြားလာၾကသည္။ ေတာက္တဲ႕ အေကာင္ေရ တိုးလာသည္။ ရပ္ကြက္ထဲမွ လူေဟာင္းအခ်ိဳ႕ ရပ္ကြက္ကို စြန္႕ခြာကာ ၿမိဳ႕သစ္သို႕ ေၿပာင္းသြားၾကသည္တြင္ လူသစ္မ်ား အစားထိုးဝင္ေရာက္လာသည္။ အေဖ နာမည္ ေပးထားေသာ မိုရွိဒါရန္းဆိုသည္႕ ေခြးမသည္ပင္ ေခြးသားေပါက္ တစ္သုိက္ႏွင္႕ လမ္းထဲ၌
တရုံးရုံးၿဖစ္ေနသည္။ ရပ္ကြက္ထဲတြင္ ေမြးခါစ ကေလးငိုသံတို႕ ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စ ပ်ံ႕လြင္႕လာတတ္သည္။ အိမ္ေရွ႕က ေၿမာင္းထဲတြင္ ေဗဒါပင္တို႕ ၿပည္႕ႏွက္လွ်ံတက္ေနၾကသည္။ ေၿမာင္းငါးတို႕ ေပ်ာ္ရႊင္ၿမဴးတူးစြာ သားေပါက္ၾကသည္။ ဤကမၻာၾကီးသည္ အစစ အရာရာ စည္ပင္ပြားမ်ားေနေသာ ေလာကၾကီးၿဖစ္သည္။

ေႏြကာလ ေန႕တစ္ေန႕၏ သစ္သားစို အနံ႕မ်ား မြန္ထံုေနေသာ ေသတၱာဝင္း၏ လမ္းမထဲတြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ တစ္ေတြ က်ီသားရိုက္တန္း ကစားေနၾကခ်ိန္၌ ထီးနက္ကို ေဆာင္းလ်က္ ပူၿပင္းလွေသာေနေရာင္ကို အံတုလာေနေသာ ဦးလွေမာင္ႏွင္႕ သူ႕ေနာက္တြင္ ေၿခလွမ္းမွန္မွန္ လိုက္လာ ေသာ မိညိဳကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ တကယ္ေတာ႕ သူမ အသြင္အၿပင္သည္ မိညိဳၾကီး လို႕ သမုတ္ရမည္႕ ပံုပင္။ အဘယ္ေၾကာင္႕ ဆိုေသာ္ မိညိဳသည္ သူမႏွင္႕ အတူ သူမ၏သားကေလးပါ တစ္ပါးတည္း ေခၚယူလာခဲ႕သည္။ ဟိုရင္အခါ ရြာက ေခၚလာကာစ မ်က္လံုး ညိဳၿပာညက္ႏွင္႕ ပ်ိဳရြယ္စ မိညိဳသည္ ယခုအခါမွာေတာ႕ ၿပည္႕ၿပည္႕ၿဖိဳးၿဖိဳး ၾကီးရင္႕သည္႕ အသြင္ကို ေတြ႕ရသည္။ အရင္တုန္းက ဂ်စ္တီးဂ်စ္ကန္၊ အရာရာကို တြန္းလွန္ ပံုကန္မည္႕ ဟန္ရွိခဲ႕ေသာ မိညိဳကို အခု ၿပန္ေတြ႕ေတာ႕ ေခါင္းငိုက္စိုက္လ်က္ ေလာကဒဏ္ကို ၿပည္႕ၿပည္႕ဝဝ ခံစားခဲ႕ရသည္ထင္႕။

ဘာပဲေၿပာေၿပာ အဲဒီလိုနဲ႕ပဲ မိညိဳ ဦးလွေမာင္တို႕ အိမ္ ၿပန္ေရာက္လာခဲ႕သည္။ သူမနဲ႕ အတူ သူမသားေလးပါ အဆစ္ပါလာခဲ႕သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ရပ္ကြက္သည္ မိညိဳကို ၾကိဳဆိုၿမဲ ၾကိဳဆိုလ်က္ ရွိသည္။ အခ်ိန္နာရီတို႕ တိုက္စားမႈေအာက္တြင္ ေမ႕ေမ႕ေလ်ာ႕ေလ်ာ႕ ရွိခဲ႕ ၾကေသာ္လည္း ယခုတဖန္ ၿပန္လည္ေတြ႕သည္႕ အခါ ယခင္ကကဲ႕သို႕ ဂရုတစိုက္ ရွိၾကသည္။ ေဟာ..အခု သားကေလးပါ အဆစ္ပါလာတယ္ ဆိုေတာ႕ ပိုၿပီး မိညိဳ၏သားကေလးကို ပါ ဂရုတစိုက္ ေစာင္႕ ၾကည္႕ ၾကသည္။ အခ်ိန္တန္ေတာ႕လည္း သူကေလးသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ရပ္ကြက္၏ ေရွ႕ေမွာက္တြင္ တၿဖည္းၿဖည္း ၾကီးၿပင္းလာခဲ႕သည္။

မိညိဳကို ရပ္ကြက္က မိညိဳဟု သိထားၾကသည္။ အခု မိညိဳရဲ႕သားၾကေတာ႕ မိညိဳသားဟုပင္ ေခၚၾကသည္။ သူ႕သားကို နာမည္မေပးရေသးေခ်။ မိညိဳကို ခင္မင္ၿမဲ ခင္မင္လ်က္ရွိေသာ အေမသည္ မိညိဳ သားေလးရလာေတာ႕ သူ႕သားေလးကိုပါ ခင္မင္ရသည္။

မိညိဳသားသည္ ေမ်ာက္ရႈံးေအာင္ ခုန္ေပါက္ေဆာ႕သည္။ အိမ္လည္း မကပ္။ အေမဗီဇ ပါသည္ထင္႕။ ဟုိအရင္တုန္းက ေဒၚသိန္းတန္သည္ မိညိဳ ကို အိမ္ၿပန္မိုးခ်ဳပ္လို႕ ရပ္ကြက္တကာလွည္႕ လိုက္လံရွာခဲ႕ရသည္။ အခု မိညိဳ ဝဋ္လည္ၿပီ။ မိညိဳကိုယ္တိုင္ ရပ္ကြက္တကာ၏ လမ္းေထာင္႕မ်ားတြင္ သူမသားအား တေၾကာ္ေၾကာ္ ဟစ္ေအာ္ ရွာေဖြသံကို ညေနတိုင္းတြင္ ၾကားရတတ္သည္။ သူမသားအား ရုတ္တရက္ ေခၚလို႕မရတတ္သည္႕ အခါမ်ားတြင္ သူမ၏ ေအာ္ေခၚသံတို႕သည္ ငိုသံမ်ား ပါေနတတ္သည္။ မ်က္ရည္တစ္ရႊဲရႊဲႏွင္႕ စိတ္လြယ္ေသာ မိညိဳကို ရပ္ကြက္ထဲမွလူအားလံုးက စုပ္တသပ္သပ္ႏွင္႕ သနားဂရုဏာလည္း ၿဖစ္ၾကသည္။

ကြ်န္ေတာ္သည္ မိခင္၏ ေမတၱာကို မိညိဳႏွင္႕ ပတ္သက္ၿပီး နားလည္ ခံစားခဲ႕ရသည္။ ပါးၿပင္တြင္ မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းတို႕ ယိုစီးၾကလ်က္ သားေပ်ာက္ကို ရွာေဖြေနေလ႕ရွိေသာ မိညိဳကို ေတြ႕တိုင္း ရင္နင္႕ေအာင္ ခံစားရသည္။ သူမ၏ ဝမ္းနည္းမႈသည္ တပါးသူတို႕ကို ကူးစူးတတ္ေလ႕ရွိသည္။ မိခင္တို႕သည္ သားသမီးတို႕ႏွင္႕ ပတ္သက္ၿပီး ပူပင္ေသာကမ်ားၾကရသည္။ ငယ္ရြယ္သူ ကေလးတို႕သည္ကား နားမလည္ တတ္ေသးေခ်။ သူရို႕အား စကားလံုးမ်ားၿဖင္႕ မိဘေမတၱာအား နားလည္ေအာင္ ေၿပာၿပၿခင္းသည္ အရာေရာက္မည္ မဟုတ္။ မိဘမ်ား ကိုယ္တိုင္ ေမတၱာၿပ အမူအရာ၊ အတုယူစရာ စံနမူုနာမ်ား လုပ္ေဆာင္ၿပသၿခင္းၿဖင္႕သာ ကေလးမ်ားအား မိဘ၏ ေမတၱာ နားလည္ သေဘာေပါက္ေစသည္။ ေမတၱာသည္ ႏူညံသိမ္ေမြ႕သည္႕ သေဘာကို ေဆာင္သည္႕ အတြက္ နူညံသိမ္ေမြ႕စြာ ၿပဳမူေၿပာဆို ဆက္ဆံသင္႕ေပသည္။

ငယ္ရြယ္စဥ္ အခါက ႏွလံုးသားကို နက္ရႈိင္းစြာ ထိေတြ႕ခဲ႕ေသာ အၿဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာတို႕သည္ ၾကီးလာသည္အထိ စြဲၿမဲေနတတ္သည္။ မိညိဳသည္ နမ(ႏြားမ) ကေလး တစ္ေကာင္သာ ၿဖစ္သည္။ တိရိစာၦန္တစ္ေကာင္သာ ၿဖစ္ေပသည္႕ သူမတြင္ခံစားခ်က္ ရွိသည္။ လူေတြကဲ႕သို႕ ေမတၱာတရားလည္း ရွိသည္။ ႏွလံုးသားပူေဆြးေသာကေရာက္လ်က္ မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းတို႕ၿဖင္႕ သားေပ်ာက္ရွာေနရေသာ မိညိဳ၏ ေအာ္သံ ေခၚသံတို႕သည္ ယေန႕ထက္တိုင္ ကြ်န္ေတာ္႕ အာရုံအထဲတြင္ စြဲၿမဲႏွစ္ဝင္လ်က္ ရွိသည္။

မိညိဳ ကဲ႕သို႕ပင္ မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းတို႕ၿဖင္႕ ၿပည္႕နက္ေနတတ္ေသာ အၿခား အၿခားေသာ ႏြားမ်ားအား လည္း ေတြ႕ဖူးခဲ႕ပါသည္။ ထိုစဥ္က သူရုိ႕အား သားသတ္ရုံသို႕ ေခၚေဆာင္သြားၾကသည္ကို ေတြ႕ရွိခဲ႕ဖူးသည္။ အသားစားက်ဳးေသာ လူတို႕အတြက္ သူရို႕၏ အေသြး အသား အသက္ ႏွင္႕ ခံစားမႈအားလံုးတို႕ ကို ေပးဆပ္ၾကရသည္။ သူရုိ႕၏ အေသြးအသားႏွင္႕အရုိးတို႕သည္ ထမင္းစားပြဲေရွ႕သုိ႕ ေရာက္ေသာအခါ နာက်င္စြာ ငိုေၾကြးသံ၊ နာက်ည္းစြာ ဟစ္ေအာ္သံတို႕သည္ တိတ္ဆိတ္ေနေတာ႕သည္။ သို႕တည္းမဟုတ္ သူရုိ႕၏ ေအာ္သံမ်ားက လူသားတို႕ နားၿဖင္႕ မၾကားႏိုင္ေတာ႕သည္ အထိ တိုးတိတ္သြားသည္ေလာ မေၿပာတတ္ေခ်။ အကယ္၍သာ ထိုအသံတို႕အား လူသားတို႕သာမန္နားၿဖင္႕ၾကားႏိုင္စြမ္းရွိပါက သူရို႕၏ အေသြး၊ အသား၊ အရိုးတို႕ၿဖင္႕ ပြဲေတာ္တည္ေသာ ထမင္းစားပြဲမ်ားေပၚထိ ဆူညံစြာဟစ္ေအာ္ေနေပလိမ္႕မည္။

လူသားတို႕၏ စိတ္ဝိဥာဥ္ သည္ကာ ရုန္းကန္ရွင္သန္ အသက္ဆက္ေရးအတြက္ တပါးသူတို႕၏ အေသြးအသားတို႕ၿဖင္႕ အသက္ဆက္ရွင္သန္ရသည္ ဟူေသာ အေတြးအေခၚ အယူအဆတို႕ၿဖင္႕လႊမ္းမိုးထားသည္။ လူတို႕၏ အစားအစာေရြးခ်ယ္မႈတို႕သည္ မိမိတို႕၏ အာသီသ တပ္မက္သည္႕ အေပၚအေၿခခံေလ႕ရွိကာ အေသြးအသားတို႕ကို မွီဝဲစားသံုးၿခင္းၿဖင္႕ ခႏၶာကိုယ္ကလပ္စည္းတို႕ကိုလည္း အလြယ္တကူ ပ်က္ဆီးေစေလသည္။ ႏိုင္ရာ စား ေလာကၾကီးတြင္ တစ္ဦးကို တစ္ဦး ဆင္႕ကဲဆင္႕ကဲ စားသံုးၾကၿခင္းၿဖင္႕ ခႏၶာကိုယ္ကို တည္ေဆာက္ၾကေလသည္။

ဤကမၻာၾကီးတြင္ မိညိဳကဲ႕သို႕ မိဘေမတၱာ အေၿခခံလ်က္ သားသမီးတို႕အတြက္ ငိုေၾကြးၾကရေသာ မိခင္မ်ား၊ လူတို႕၏ ရက္စက္တတ္ေသာ စိတ္ႏွလံုးၿဖင္႕ တစ္ပါးသူတို႕အား အလြယ္တကူ သတ္ၿဖတ္ၿခင္းမ်ား ပေၿပာက္သြားပါေစလို႕ ဆုေတာင္းေပးပါသည္။

အနႏၱေမတၱာၿဖင္႕
ဘေကာင္း

မိညိဳ (၂)


ဦးလွေမာင္တို႕ကလည္း ဒိုဘီလုပ္ငန္းနဲ႕ပဲ မိသားစု တစ္ခုလံုးကို က်ားကန္ထားရတာဆိုေတာ႕ သာမန္ ရရာစားစား ဘဝပဲ။ ဦးလွေမာင္တို႕တင္ မဟုတ္ပါဘူး။ ပုဏၰာကုန္းက မိသားစုေတြ အားလံုးက တစ္ေန႕လုပ္ တစ္ေန႕စား ရရာစားစား ဘဝေတြခ်ည္းပဲ။ သူရို႕ ဘဝေတြနဲ႕ စာရင္ ေသတၱာဝင္းထဲက လူေတြကပိုၿပီး အဆင္ေၿပ ေခ်ာေမြ႕တယ္လို႕ ေၿပာရမွာပဲ။ အေမ႕ အသိ ေသတၱာဝင္းထဲက ေဒၚစိန္ၿမင္႕ဆိုရင္ ေရႊဆြဲၾကိဳးေတာင္ ဝယ္ႏိုင္တယ္။ သူရို႕ အိမ္ေရွ႕မွာလည္း ထင္းရႈးေသတၱာေတြ ပံုလို႕၊ သစ္သားၿပားေတြကလည္း အိမ္နံရံေတြမွာ မွီၿပီး ေထာင္ထားတာ သစ္သားနံ႕က မြန္ေနတတ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ တို႕အတြက္ အဲဒီ သစ္သားအနံ႕ေတြက မႊန္တယ္၊ အနံ႕ၿပင္းတယ္လို႕ ေၿပာရေပမယ္႕၊ ေဒၚစိန္ၿမင္႕တို႕ မိသားစုအတြက္ အဲဒီ သစ္သားနံ႕ေတြ မ်ားမ်ားမႊန္ေလ၊ စီးပြားေရ ေကာင္းေလပဲ။

မိညိဳကို ၾကည္႕မရတဲ႕သူကေတာ႕ အဲဒီ ေဒၚစိန္ၿမင္႕ပါပဲ။ တစ္ခါတရံဆိုသလို မိညိဳက ေဒၚစိန္ၿမင္႕တို႕ အိမ္က လွမ္းထားတဲ႕ သစ္သားၿပားေတြကို တြန္းလွဲပစ္တတ္တယ္။ အဲဒါေၾကာင္႕ မိညိဳဆို ေဒၚစိန္ၿမင္႕ က သိပ္ၿပီး မ်က္ႏွာသာ မေပးဘူး။ သိပ္ မၾကည္ဘူးေပါ႕။ မိညိဳ အိမ္လာလည္ၿပီဆိုရင္ လက္မခံဘူး။ ၿပန္ေမာင္းထုတ္ပစ္တယ္။ ေဒၚစိန္ၿမင္႕ အတြက္ စည္းပြားေရး အရ အေႏွာက္အယွက္ ၿဖစ္တာကိုး။ မိညိဳကေတာ႕ အမွတ္သည္းေခ် မရွိတာလား။ ေသေသခ်ာခ်ာ အရြဲ႕တိုက္ၿပီး လုပ္တာလား မသိဘူး။ ေဒၚစိန္ၿမင္႕ရဲ႕ သစ္သားၿပားေတြ ၾကံဳရင္ ၾကံဳသလို တြန္းလွဲပစ္လိုက္တာပဲ။ သေဘာကေတာ႕ ငါ႕ကို ေမာင္းထုတ္တာ မွတ္ကေရာဆိုတဲ႕ လက္တုန္႕ၿပန္တဲ႕ သေဘာေပါ႕။

ဦးလွေမာင္ တို႕က ဆင္းရဲၾကတယ္ ဆိုေပမယ္႕ ေဆြမ်ိဳး အင္အားက ၾကီးတယ္။အဲဒီ ေဆြမ်ိဳးေတြက ေလာက္ေလာက္လားလား အားကိုးရမလားဆိုေတာ႕လည္း တစ္ေယာက္မွ အားမကိုးရဘူး။ သူ႕ေဆြမ်ိဳးေတြက ဦးလွေမာင္ဆီပဲ ခိုကပ္စားေသာက္ေနၾကတာ။ ရြာက ဦးလွေမာင္ရဲ႕အေဒၚဆိုတာ လာလည္ၿပီး ဆယ္လကိုးသီတင္း ဘာအလုပ္မွ မလုပ္ပဲ ဦးလွေမာင္တို႕နဲ႕ကပ္ရပ္ၿပီး စားေသာက္ေနတတ္တယ္။ အဲဒီအေဒၚၿပန္သြားလို႕ ဘာမွ မၾကာခင္မွာပဲ ေဒၚသိန္းတန္ရဲ႕ ဘိန္းစြဲေနတဲ႕ တူတစ္ေယာက္ အလုပ္မရွိလို႕ အိမ္က ႏွင္ခ်ခံထားရတာ ဦးလွေမာင္တို႕ဆီပဲ ေရာက္လာတယ္။ ရြာက ဦးလွေမာင္ရဲ႕ တူဝမ္းကြဲတစ္ေယာက္ မိန္းမခိုးေၿပးရင္ ဦးလွေမာင္ဆီပဲ။ ေဒၚသိန္းတန္ရဲ႕ အစ္ကို အၾကီးဆံုး ဦးေဇာ္ထြန္းက ေထာင္ကထြက္လာေတာ႕ ဦးလွေမာင္တို႕ အိမ္မွာပဲ ေနတယ္။ ေဒၚသိန္းတန္ ရဲ႕ ေမာင္ အငယ္ဆံုး အရက္သမားက ၿပႆနာၿဖစ္ၿပီး ရပ္ကြက္ အခ်ဳပ္ခန္းေရာက္ေတာ႕ ဦးလွေမာင္ပဲ အာမခံနဲ႕ အခ်ဳပ္ထဲက ထုပ္ေပးရတယ္။ ဟိုဖက္ ေဆြမ်ိဳး၊ ဒီဖက္ေဆြမ်ိဳးေတြရဲ႕ ၿပႆနာေတြကို ဒိုင္ခံေၿဖရွင္းေပးေနရတဲ႕ ဦးလွေမာင္တို႕ ဒိုဘီလင္မယား ၾကာေတာ႕ ထိုဒဏ္ေတြႏွင္႕ ဆင္းရဲတြင္း နက္သထက္ နက္လွသည္။

ဦးေဇာ္ထြန္းသည္ ရပ္ကြက္၏ လူ႕ခ်ဥ္ဖတ္တစ္ေယာက္လည္း ၿဖစ္သည္။ ေဒၚသိန္းတန္ တစ္ေယာက္ ထိုအစ္ကိုၿဖစ္သူႏွင္႕ ေမာင္ၿဖစ္သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္၏ မိုက္တြင္းနက္မႈဒဏ္ကို ခါးစည္းခံရသည္။ ေအးေအးေဆးေဆး ေနတတ္ေသာ ဦးလွေမာင္သည္ သားႏွစ္ေယာက္ၿဖစ္ေသာ လိႈင္ဘြားႏွင္႕ ဒူမွတ္ၾကီးတို႕၏ ပညာေရး ထူးခြ်န္ဖို႕အတြက္သာ အာရုံစိုက္သည္။ မိန္းမဘက္မွ ထိုလူမိုက္ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ႏွင္႕ ၿပႆနာ ကင္းရွင္းေအာင္ ေနသည္ထင္ပါရဲ႕။ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ စလံုး မိုးလင္းမွ မိုးခ်ဳပ္အထိ ေလေဘးထည္မ်ား ေလွ်ာ္တန္သည္ကို ေလွ်ာ္၊ မီးပူတန္သည္တို႕ကို မီးပူတိုက္ အစရွိသၿဖင္႕ တရစက္ အလုပ္လုပ္ရသည္။ ကံေကာင္းလွ်င္ ႏိုင္ငံၿခား ပိုက္ဆံမ်ား အဝတ္အစား အိပ္ေထာင္(အိပ္ကပ္) မ်ားထဲပါလာပါက သူရုိ႕ ရတတ္သည္။ ဂ်ပန္ပုိက္ဆံ ယန္းေငြမ်ား၊ အေမရိကန္ ေဒၚလာမ်ား ရံဖန္ရံခါ ေလေဘးထည္မ်ားထဲတြင္ ပါလာတတ္သည္။

ဒိုဘီလုပ္ငန္းဆိုတာ ေလေဘးေစ်းသည္ေတြကို မီွခိုၿပီး လုပ္ကိုင္စားေသာက္ရတာကိုး။ ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြက တကူးတက ပိုက္ဆံအကုန္ခံၿပီး ဒီုဘီသည္ေတြကို အဝတ္ ဘယ္ေလွ်ာ္ခုိင္းမလဲ။ ကိုယ္တိုင္ ေလွ်ာ္ၾကမွာေပါ႕။ ေလေဘးေစ်းသည္ေတြကသာ စီးပြားေရး အရ အထည္တစ္ရာ ႏွစ္ရာအစရွိသၿဖင္႕ ေလွ်ာ္ခိုင္းၾကတာ။ ဒီေတာ႕ ေလေလးသည္ေတြ စီးပြားေရး အတက္အက်ေပၚ မူတည္ၿပီး ဒိုဘီသည္ေတြ အလုပ္အကိုင္ ရမႈ၊ မရမႈ ၿဖစ္ရတာ။ ေလးေဘးသည္မ်ား အေရာင္း အဝယ္ေကာင္းပါက ဒိုဘီသည္မ်ားထံ အဝတ္အထည္မ်ား စဥ္ဆက္မၿပတ္ အပ္ႏွံကာ အလုပ္ေပးႏိုင္သည္။ တဖန္္ ေလေဘးအဝတ္အထည္မ်ား ေရာင္းဝယ္ေဖာက္ကား မႈ မ်ားလာၿခင္းသည္ လူအမ်ား အဝတ္အထည္အသစ္မ်ားကို ဝယ္ႏိုင္မႈအင္းအား နည္းပါးလာၿခင္းၿဖစ္သည္။ တနည္းအားၿဖင္႕ ဆင္းရဲသား လူတန္းစား မ်ားၿပားလာၿခင္း ၿဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္႕ အေမ၏ ေလေဘးလုပ္ငန္းသည္ ေအာက္ေၿခ အေၿခခံလူတန္းစာ ဆင္းရဲသားမ်ားႏွင္႕ အမ်ားဆံုး ထိေတြ ဆက္ဆံရေသာ လုပ္ငန္းလည္း ၿဖစ္သည္။ ထို႔ၿပင္ ေလေဘးလုပ္ငန္းသည္လည္း ဆင္းရဲသား လုပ္ငန္းပင္ ၿဖစ္သည္။ စတိုးဆိုင္ၾကီးမ်ား၊ တရုတ္ၿဖစ္ အဝတ္အထည္ ေစ်းကြက္ႏွင္႕ စာလ်င္ တစ္ႏိုင္တစ္ပိုင္ လုပ္ငန္းေလးမွ်သာ ၿဖစ္သည္။ ဆင္းရဲသား လူတန္းစား အတြက္ ေလေဘးထည္မ်ားသည္ ေစ်းႏႈန္းသက္သာေသာ အဝတ္အထည္မ်ား ၿဖစ္သလို၊ ေလေဘးသည္မ်ား ႏွင္႕ ဒိုဘီသည္မ်ားသည္လည္း တစ္ဦးႏွင္႕ တစ္ဦး အၿပန္အလွန္ အက်ိဳးၿပဳၾကရသည္႕ လုပ္ငန္းသေဘာ သဘာဝ ၿဖစ္ၾကသည္။

ဒီေတာ႕ ဦးလွေမာင္တို႕ လင္မယားသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အိမ္သို႕ မၾကာခဏ ဆိုသလို ေရာက္ေလ႕ ရွိသည္။ အေမအပ္သည္႕ အထည္မ်ား ေလွ်ာ္ဖို႕လာယူသည္႕ အခါ လာယူသလို၊ ေလွ်ာ္ဖြတ္ၿပီး မီးေၾကြ(မီးပူ)တိုက္ၿပီးသား အထည္မ်ားကို အစီအရီေခါက္ကာ ပလပ္စတစ္ၾကိဳးၿဖင္႕ စည္းလ်က္ လာၿပန္အပ္သည္႕ အခါလည္း လာၿပန္အပ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕အိမ္မွ ဦးလွေမာင္ ၿပန္သည္႕အခါ ရံဖန္ရံခါဆိုလွ်င္ အေမသည္ မိညိဳစားဖို႕ ေၿပာင္းဖူးမ်ား ထည္႕ေပးတတ္ေလ႕ ရွိသည္။ မိညိဳ အေပၚ ခင္မင္ရင္းစြဲရွိေနၿပီၿဖစ္ေသာ အေမသည္ မိညိဳအတြက္ အၿမဲ စိတ္ပူတတ္ေလ႕ရွိသည္။ မိညိဳ ေနမေကာင္းဘူးဟု ဆိုလွ်င္ မိညိဳအား ဆရာဝန္ၿပရန္ ေဆးဖိုးမ်ား ဦလွေမာင္အား ေပးေလ႕ရွိသည္။

မိညိဳသည္ ခံစားလြယ္၊ ငိုလြယ္ ရယ္လြယ္ အမ်ိဳးအစားမ်ိဳးၿဖစ္သည္။ သူမေနမေကာင္းလွ်င္ မ်က္ႏွာကေလး ညိဳးညိဳးငယ္ငယ္ႏွင္႕ မ်က္ရည္မ်ား က်ကာ ငိုေနတတ္သည္။ အၿမဲတမ္းလိုလို တစ္ေယာက္ေယာက္က သူမအား ေခ်ာ႕ေခ်ာ႕ေမာ႕ေမာ႕ ၾကင္ၾကင္နာနာ အေဖၚလုပ္ကာ အားေပးေနမွ စိတ္ေက်နပ္ ေပ်ာ္ရႊင္ေလ႕ရွိသည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ သူမအနားတြင္ ရွိေနတတ္သည္က ဦးလွေမာင္ သို႕မဟုတ္ ေဒၚသိန္းတန္ သာ ၿဖစ္သည္။ “ဟဲ႕ ငါ႕ သမီး ေလး..မငိုပါနဲ႕” ဆိုၿပီး မိညိဳကို ဂရုတစိုက္နဲ႕ အားေပးေနတဲ႕ ဒိုဘီသည္လင္မယားအား သူရို႕အိမ္သြားသည္႕ အခါႏွင္႕ ၾကံဳလွ်င္ ေတြ႕ရတတ္သည္။ ဦးလွေမာင္တို႕ လင္မယားက မိညိဳအေပၚ ၾကင္နာစြာ ဆက္ဆံတတ္သေလာက္ ေဒၚသိန္းတန္၏ ေထာင္ထြက္ အစ္ကိုၾကီး ဦးေဇာ္ထြန္းက စိတ္မထင္လွ်င္ မထင္သလို႕ မိညိဳမ်ား ရုိက္တတ္ေသးသည္။ မိညိဳေလးသည္ ဦးေဇာ္ထြန္းအား ေၾကာက္ရရွာသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕သည္ သေဘာေကာင္း စိတ္ထားႏူညံ႕ေသာ မိညိဳကို ခင္မင္ရင္းႏွီးၾကသေလာက္ ရက္စက္ၾကမ္းတမ္းေသာ ဦးေဇာ္ထြန္းကိုေတာ႕ ရြံရွာမုန္းတီးၾကသည္။

ဦးလွေမာင္တို႕ လင္မယားႏွစ္ေယာက္၏ ဒိုဘီလုပ္ငန္းမွ ဝင္ေငြတစ္ခုတည္းၿဖင္႕ ရပ္တည္ေနၾကရေသာ မိသားစုသည္ ၾကပ္တည္းလြန္းလွသည္။ ဦးလွေမာင္တို႕ လင္မယား၊ ဦးေဇာ္ထြန္း၊ မိညိဳ၊ လိႈင္ဘြား၊ ဒူမွတ္ၾကီး၊ ထို ပါးစပ္ေပါက္ ေၿခာက္ေပါက္ရွိေသာ မိသားစုသည္ တၿဖည္ၿဖည္းႏွင္႕ ၾကပ္တည္းလြန္းမက ၾကပ္တည္းလာသည္။ ဦးေဇာ္ထြန္းသည္ အလုပ္အကိုင္ဟူ၍ ဘာမွ မယ္မယ္ရရ မလုပ္။ သူသည္ လူ႕ေပါက္ပင္မွ်။ လိႈင္ဘြားႏွင္႕ ဒူမွတ္ၾကီးတို႕က အတန္းပညာမ်ား ေအာင္ၿမင္ဖို႕ ၾကိဳးစားေနၾကသည္။ ထိုဆင္ရဲသား မိသားစုထဲမွာပင္ မိညိဳသည္ တၿဖည္းၿဖည္းႏွင္႕ မိခင္ေလာင္းတို႕ အရြယ္ပင္ ေရာက္လာခဲ႕သည္။

မိညိဳ (၁)


ကြ်န္ေတာ္တို႕က သူမကို မိညိဳလို႕ပဲေခၚၾကသည္။ကြ်န္ေတာ္တို႕ဆိုတာ ရပ္ကြက္ထဲက ကေလး၊လူၾကီးေတြ အားလံုးကို ေၿပာတာပါ။ သူကိုေတြ႕စက မ်က္လံုး ညိဳၿပာညက္နဲ႕ ပ်ိဳရြယ္စ အရြယ္ကေလး ၿဖစ္သည္။ မိညိဳတို႕ ရပ္ကြက္က ပုဏၰာကုန္း။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ရပ္ကြက္က ေပါက္ေပါက္တန္း။ မိညိဳတို႕ ရပ္ကြက္ကို သြားလ်င္ ၾကားက ေသတၱာဝင္း ကို ၿဖတ္သြားရသည္။ ပုဏၰာကုန္း က ရပ္ကြက္လို႕သာ ဆိုရတယ္ တရားဝင္ နာမည္ မဟုတ္။ မ်က္နာစာ လမ္းမၾကီးႏွင္႕ ကပ္လ်က္ရွိသည္႕ လူေနအိမ္မ်ား၏ အေနာက္တြင္ လမ္းၾကိဳလမ္းၾကားေလးမ်ားၿဖင္႕ ဖြဲ႕စည္းထားေသာ တဲအိမ္ေလးမ်ားရွိသည္႕ အုပ္စုကို ပုဏၰာကုန္းလို႕ အမ်ားက ေခၚၾကသည္။ ပုဏၰာကုန္းမွ လမ္းၾကိဳလမ္းၾကားမ်ားသည္ လူတစ္ေယာက္စာ လမ္းေလွ်ာက္လို႕ရရုံသာ ရွိသည္။ လမ္းတဖက္ထိပ္မွ စက္ဘီးတစ္စီးလာလွ်င္ အၿခားလမ္းတဖက္ထိပ္မွ လူက ေစာင္႔ေပးရသည္။ လမ္းက်ဥ္းတယ္ ဆိုတာ အဲဒီေလာက္ အထိက်ဥ္းတာ။ပုဏၰာကုန္းလို႕ ဆိုသည္႕ အတိုင္း ပုဏၰား အမ်ားစု ေနၾကသည္။

ေသတၱာဝင္း ဆိုတာလည္း တရားဝင္ ရပ္ကြက္ နာမည္ မဟုတ္။ သစ္သား ေသတၱာမ်ား လုပ္ေရာင္းေသာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား စုစုေဝးေဝးရွိၾကသည္႕ အတြက္ ထိုမိသားစုမ်ား ေနၾကသည္႕ အပိုင္းကို ေသတၱာဝင္းလို႕ သမုတ္လိုက္ၾကသည္။ ေသတၱာဝင္းကို ၿဖတ္သြားလ်င္ သစ္သားၿပား အစိုမ်ားကို လမ္းနေဘးတြင္ ဟုိဟိုဒီဒီ ေနလွမ္းထားၾကသည္႕ အတြက္ ထင္းရႈးသား အနံ႕၊ ကညင္သား အနံ႕ စသည္႕ သစ္သားနံ႕မ်ားကို ရႈရႈိက္ရသည္။ ရုိက္ထားၿပီးသား ေသတၱာမ်ားကို ဆင္႕ထားၾကသည္မွာလည္း ေတာင္ပံုရာပံု။ မိုးတြင္းဆိုလ်င္ သစ္သားစိုတို႕၏ အနံ႕မ်ားသည္ ပိုမို စူးရွေနတတ္ၾကသည္။ ပ်ဥ္ၿပားမ်ားကို ၿဖတ္ေတာက္ရာမွထြက္လာေသာ ပ်ဥ္စ အမႈန္႕မ်ားကလည္း လမ္းေဘး တဖက္ တခ်က္တြင္ စုပံု ၿပန္႕က်ဲေနတတ္ေသးသည္။ ထိုပ်ဥ္မႈန္႕မ်ားသည္ ေႏြရာသီတြင္ ေၿခာက္ေၿခာက္ေသြ႕ေသြ႕ ေလအေပြ႕တြင္ ဖုန္ထတတ္လ်က္၊ မိုးရာသီတြင္ စိုစိုစိစိရႊံ႕ဗြက္မ်ား အေပၚမွ ဖို႕ရာတြင္ အသံုးၿပဳၾကသည္။ ေဆာင္ရာသီတြင္ကား ေနေရာင္လည္း နည္း၊ အပူခ်ိန္လည္း နည္းေသာေၾကာင္႕ အစိုဓာတ္မ်ား အလြယ္တကူ မေၿခာက္တတ္ေခ်။ တနည္းအားၿဖင္႕ ေသတၱာဝင္းသည္ တစ္ဆယ္ႏွစ္ရာသီပတ္လံုး သစ္သားဓာတ္မ်ား ၿခံဳလႊမ္းထားသည္႕ ရပ္ကြက္လည္းၿဖစ္သည္။

မိညိဳကို ကြ်န္ေတာ္ စေတြ႕တုန္းက ေသတၱာဝင္းထဲမွာပင္ ၿဖစ္သည္။ အဲဒီတုန္းက ကြ်န္ေတာ္တို႕ ကေလးတစ္သိုက္က ေလတံခြန္(စြန္) လိုက္ၾကသည္တြင္ နယ္ကြ်ံ၍
ေသတၱာဝင္းထဲသုိ႕ ေရာက္သြားၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္ မိညိဳကို ေတြ႕ရသည္မွာ သူမသည္ ဒိုဘီသည္ကုလားဦးလွေမာင္ ေခၚေဆာင္ရာေနာက္မွ ဂ်စ္တီးဂ်စ္ကန္ ပံုစံၿဖင္႕ ခပ္စြာစြာ လမ္းေလွ်ာက္လ်က္ရွိသည္။ ပ်ိဳမ်ွစ္စ အရြယ္ေလးဆိုေတာ႕ ငယ္ရြယ္သူတို႕ ထံုးစံအတိုင္း မာန္ေလးေတြက ရွိတတ္ၾကသည္။ ခြန္အားေတြ မာန္ေတြႏွင္႕ အရာရာကို တြန္းလွန္ ပံုကန္မည္႕ ဟန္ေတြ အၿပည္႕။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ကေလးေတြကို ေပးေစာင္းေစာင္းႏွင္႕ တခ်က္ ခ်က္လွမ္းၾကည္႕လိုက္တတ္ေသးသည္။ အဲတုန္းက သူမကို မိညိဳလို႕ မေခၚတတ္ၾကေသး။ ေနာက္မွ သူမကို မိညိဳလို႕ ေခၚမွန္း တစ္ေယာက္စကား တစ္ေယာက္နားၿဖင္႕ သိလာရသည္။ သူ႕မ အသားေရာင္ ညိဳညိဳညက္ညက္ေလးေၾကာင္႕ ထင္ပါရဲ႕။ ထိုစဥ္က အပ်ိဳၿဖန္းကေလး မိညိဳရဲ႕ အဆက္အေပါက္ကလည္း ေၿပၿပစ္သန္႕စင္လွသည္။

ဦးလွေမာင္အား ရပ္ကြက္ထဲတြင္ ဒိုဘီကုကား ဦးလွေမာင္ အၿဖစ္ သိထားၾကသည္။ သူရို႕ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္လံုးက ကြ်န္ေတာ္႕ အေမ၏ ေလးေဘးအဝတ္အထည္မ်ားကို ပင္တိုင္ေလ်ွာ္ၾကသည္၊ ေရွးတုန္းက အဆိုအရဆိုရင္ေတာ႕ သူရို႕ကခဝါသည္ေတြေပါ႕။
ေလေဘး ေစ်းေလာကတြင္ ေလေဘးအထည္သည္မ်ား ကိုယ္စီ၌ ပင္တိုင္ လက္စြဲ ဒိုဘီသည္မ်ားရွိၾကသည္။မိမိတို႕ အပ္သည္႕ အထည္မ်ားအား အၿခားအထည္သည္မ်ား၏ အဝတ္အထည္မ်ားႏွင္႕ မေရာေႏွာမိေစရန္ ကိုယ္ပိုင္ လက္စြဲဒိုဘီကုကားမ်ားသာ ထားရွိတတ္ၾကသည္။ ဦးလွေမာင္တို႕ လင္မယားက အေမ၏ ပင္တိုင္ ဒိုဘီသမား။

ကေလးအရြယ္ သားႏွစ္ေယာက္ႏွင္႕ ဦးလွေမာင္တို႕ မိသားစုအတြက္ မိညိဳသည္ မိသားစုဝင္ အသစ္လည္း ၿဖစ္လာသည္။ ဦးလွေမာင္သား အငယ္ေကာင္ ဒူးမွတ္ၾကီးအား ပုရစ္ႏိႈက္ထြက္ဖို႕ သြားေခၚတိုင္း မိညိဳအား ေတြ႕ရတတ္သည္။ တစ္ႏွစ္သာ ၾကီးေသာ ဒူးမွတ္ၾကီးအစ္ကို လိႈင္ဘြားကလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႕ႏွင္႕အတူ ကစားေလ႕ရွိသည္။ ေနာက္အေတာ္အတန္ၾကာမွ မိညိဳသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ကေလးတစ္သုိက္အေပၚ ခင္ခင္မင္မင္ ရွိလာသည္။ သူမ၏ မ်က္လံုး ရြဲရြဲေလး ႏွစ္လံုးက ကြ်န္ေတာ္တို႕ အေပၚ ခ်စ္ေၾကာင္း ခင္ေၾကာင္းၿပတတ္၊ ၾကည္႕တတ္သည္။ ထိုေနာက္ မိညိဳက ကြ်န္ေတာ္တို႕ ကေလးတစ္သိုက္အနား ကပ္ကာ ရစ္သီရစ္သီ လုပ္ေနတတ္သည္။ ခၿမာမွာ တစ္ေယာက္ထဲ ပ်င္းရွာေရာ႕ေပါ႕။ ကေလးမ်ားၿဖစ္ၾကေသာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အၿမင္တြင္ မိညိဳသည္ ၾကင္နာတတ္သည္႕ အသည္းႏွလံုး ပိုင္ရွင္မွန္း သိသာလွသည္။

ဦးလွေမာင္တို႕ အိမ္သို႕ အေမက အထည္ေတြ သြားအပ္တိုင္း ကြ်န္ေတာ္က လိုက္သြားတတ္သည္။ သူရို႕ အိမ္ ၌ ကစားေနၾကၿဖစ္ေသာ ကြ်န္ေတာ္က မိညိဳကို အေမထက္ အရင္ သိကြ်မ္းရသည္။ ပထမဦးဆံုး အၾကိမ္ မိညိဳကို အေမေတြ႕ေတာ႕ တအံတၾသႏွင္႕။ အဆစ္အေပါက္ ၾကည္႕ေကာင္းလြန္းလို႕တဲ႕။ မိညိဳက အေမ႕ကို ခင္ခင္မင္မင္နဲ႕ ေနေတာ႕ သေဘာက်လို႕ မဆံုး။ “အမေလးဟဲ႕..ကိုလွေမာင္တို႕ မိညိဳကေတာ႕ ငါ႕ကို ခင္ရွာတယ္ ေတာ႕” လို႕ အေမကိုယ္တိုင္ ေက်ေက်နပ္နဲ႕ ေၿပာရတယ္။ ေနာက္ေတာ႕ အေမလည္း မိညိဳကို ခ်စ္သြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က “မိညိဳ” လို႕ ေခၚေတာ႕ အေမက “ဟဲ႕ နင္႕ က ဘယ္လိုလုပ္ သူနဲ႕ သိေနရၿပန္တာတုန္း” လို႕ ေမးၿပီး အားလံုးက ဝိုင္းရယ္ၾကတယ္။ အဲဒီလို ရယ္ေမာသံေတြ လြင္႕ၿပန္႕ေနတတ္တဲ႕ ဧည္႕သည္ေတြ တရုံးရုံးရွိတဲ႕ အခ်ိန္ေတြဆိုရင္ မိညိဳတို႕ သိပ္ေပ်ာ္ေပါ႕။ မိညိဳၽမွာ အေပါင္းအေဖၚေတြအေပၚ ခံုမင္တဲ႕ ဗီဇကပါလာတယ္။

အဲဒီ အေပါင္းအေဖၚ မက္တဲ႕ ဗီဇေၾကာင္႔ပဲ ထင္ပါရဲ႕ မိညိဳလည္း ဦးလွေမာင္တို႕အိမ္ေရာက္ၿပီး သံုးလေလာက္ၾကာေတာ႕ လည္လည္ဝယ္ဝယ္ရွိလာတယ္။ ပုဏၰာကုန္းတစ္ခုလံုးကလည္း မိညိဳကို သိသည္။ သိမွာေပါ႕ ပုဏၰာကုန္းက အိမ္ဆိုတာက ၿခံစည္းရိုးကာတယ္ ဆိုရုံေလး ကာထားတာ။ တစ္အိမ္နဲ႕ တစ္အိမ္က မိသားစုဝင္ေတြလို႕ အလြယ္တကူ ဝင္ထြက္ သြားလာၾကတယ္။ ေနာက္ ဦးလွေမာင္တို႕ အိမ္ကလည္း လမ္းေထာင္႕ဆိုေတာ႕ လမ္းမၾကီးဘက္ ထြက္ခ်င္ရင္ သူရို႕အိမ္ေထာင္႕က ၿဖတ္သြားရတာ။ ၿဖတ္သြားတဲ႕ လူတိုင္း ဟုိလူကလည္း “ေဟ႕ မိညိဳ”၊ ဒီလူကလည္း “ေဟ႕ မိညိဳ” နဲ႕ ႏူတ္ဆက္ သြားတတ္ၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ႕ ဟုိဘက္ရပ္ကြက္၊ ဒီဘက္ရပ္ကြက္က လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႕လည္း မိညိဳ သိလာတယ္။

မိညိဳ ပိုၿပီး လည္လည္ဝယ္ဝယ္ ရွိလာတဲ႕ အခါ ဘယ္ေတာ႕မွ အိမ္မကပ္ေတာ႕ဘူး။ နီးစပ္ရာ ရပ္ကြက္ေတြထဲ ဟိုေရွာက္သြား၊ ဒီေလွ်ာက္သြား လုပ္ေနတတ္သည္။ ဦးလွေမာင္တို႕ လင္မယားကလည္း ဒီရက္ကြက္ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ယံုၾကည္စိတ္ခ်တဲ႕ အတြက္ သိပ္ၿပီး မိညိဳကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ လုပ္မထားဘူး။ ညေနပိုင္း အခ်ိန္တန္လို႕ အိမ္ၿပန္မလာေတာ႕မွသာ ဦးလွေမာင္ မိန္းမ ေဒၚသိန္းတန္ ကိုယ္တုိင္ မိညိဳကို လိုက္ေခၚရတာ။ မိညိဳကို မနက္ပိုင္း ဘယ္အိမ္ေရွ႕မွာေတြ႕လိုက္တယ္။ ေန႕ခင္ပိုင္းမွာ ဟုိဘက္ရပ္ကြက္က မက်ီးပင္ေအာက္မွာ ကေလးေတြနဲ႕ မိညိဳကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ အစရွိသၿဖင္႕ အဲဒီလို ဟိုအိမ္ကအေၿပာ၊ ဒီအိမ္ကအေၿပာ နဲ႕ လိုက္ရွာရသည္။ မိညိဳက ရပ္ကြက္ထဲ ေလွ်ာက္သြားေနေလ႕ရွိေတာ႕ အိမ္တိုင္းက မိညိဳကို သိကြ်မ္းေနၾကတယ္ေလ။

မိညိဳကို ဦးလွေမာင္တို႕ ဘယ္က ဘယ္လို ေခၚလာတယ္ ဆိုတာ ဘယ္သူမွ တိတိက်က် မသိၾကဘူး။ ေက်ာက္ဆည္ ကုန္းရြာမွာရွိတဲ႕ ဦးလွေမာင္တို႕ ေဆြမ်ိဳး နီးစပ္ေတြ အေမြခြဲၾကတဲ႕ ၿပႆနာၿဖစ္လို႕ ေခၚလာတာလို႕ ရိုးတိုးရိတ္တိပ္ ေၿပာသံေတြ ေလာက္ပဲ ၾကားဘူးတယ္။ ရြာက ေခၚလာခါကစ အရိုင္းဆန္ဆန္ မိညိဳေလးက မၾကာခင္မွာပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေလွ်ာက္သြားေနတတ္တဲ႕ မိညိဳ အယဥ္ေလး ၿဖစ္သြားတယ္။ ဒီရပ္ကြက္ေတြနဲ႕ ဒီပတ္ဝန္က်င္က လူေတြ အၾကားမွပဲ က်င္လည္ၿပီး မိညိဳ အရြယ္ေရာက္ခဲ႕တယ္လို႕ ေၿပာရမွာပဲ။