Monday, December 29, 2008

သင္တို႕ရဲ႕ သမိုင္း


သင္ေမြးဖြားရာ
ၿမန္တိုင္းဌာနီ ၿပည္ေထာင္စုဝယ္
စပါးပင္လယ္ လႈိင္လိႈင္ထြန္းလို႕
အင္းအိုင္ၿမစ္ေခ်ာင္း သြင္သြင္စီး၏။
ပုထိုးေစတီ ေခါင္းေလာင္းသံလည္း
ဆီးညင္းသြဲ႕သို႕ လြင္႕ၿပန္႕လွ်ံထက္
ၿငိမ္႕ေညာင္းသာယာ ရွိတတ္ရာ၏။

လူၿဖစ္လာရာ ဤဘဝဝယ္

သင္စီးပြားရာ မ်ိဳးေဆြတသင္း
ၿမန္ၿပည္သားလို႕ ဂုဏ္ရည္ၿမင္႕ေစ
ရဲမာန္စိတ္ၿဖင္႕ ၾကြားၾကြားလြင္႕ကာ
ယဥ္ေက်းတတ္ေစ ခ်စ္တတ္ေစသား။

သင္ပ်ိဳးေထာင္ရာ စာသင္ခန္းဝယ္
တပည္႕အေပါင္း စုရုံးညီေစ
ပညာရင္႕ကာ ပြဲလယ္တင္႕လို႕
သင္႕ထက္သာလြန္ ၾကီးပြားေစသား။

သင္ဦးရြက္ရာ ၿမန္ဌာနီလည္း
ၿပည္သူအေပါင္း ခ်မ္းသာေအးေစ
မဆုတ္မနစ္ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႕လုိ႕
စီမံတတ္ေစ ညီမွ်ေစသား။

သို႕ပါေသာ္လည္း
မရိုးမကုတ္ မၾကိဳးထုတ္ပဲ
ဒုစရုိက္နဲ႕ လူ႕ငႏြားမိုက္
မွီတြယ္ကပ္ပါး ပ်င္းရိၿငားက
သင္႕ၿပည္ေထာင္စု ဤဌာနီလည္း
စပါးပင္လယ္ ကႏၶာၿဖစ္လို႕
အင္းအိုင္ၿမစ္ေခ်ာင္း ေသာင္ထြန္းရာ၏
ပုထိုးေစတီ ထံုးၿဖဴေၿခာက္ခမ္း
သင္႕ေမြးဖြားရာ ၿပည္ဆိပ္ကမ္းလည္း
ႏြမ္းပါးအတိ ရွိတတ္ၿပန္၏။

အသိေခါက္ခက္ အဝင္နက္လို႕
အမွားလမ္းလိုက္ အမိုက္ႏြံသုိ႕
နစ္ဝင္စီးေမ်ာ ၿပင္ရန္ခက္ေသာ္
ဆိုးယုတ္္ကမၼည္း နက္နက္ထိုးထြင္း
သမိုင္းေပလႊာ က်န္ရစ္မည္တည္း။

အနႏၱေမတၱာၿဖင္႕
ဘေကာင္း

Saturday, December 20, 2008

ပန္းဥယ်ာဥ္ထဲမွ ပန္းတစ္ပြင္႕ (၂)


မသက္သည္ ဆင္းရဲသည္။ ေငြေၾကးအက်ပ္အတည္း အခက္အခဲတို႕ၿဖင္႕ ေန႕စဥ္ ရင္ဆိုင္ ၾကံဳေတြ႕ေနရသည္။ မိသားစုသည္ ဆင္းရဲလြန္းလွသည္။ သုိ႕ေသာ္ ထိုကဲ႕သုိ႕ေသာ ေသာက၊ ဒုကၡတို႕မွ ထြက္ေၿပးလြတ္ေၿမာက္ေစရန္ အလိုငွာ အလြယ္လမ္းကို မလိုက္လို။ ဘဝက စိန္ေခၚလာေသာ တိုက္ပြဲကို တုန္႕ၿပန္တိုက္ခိုက္ခ်င္သည္။ ဘဝကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္ရန္ ခြန္အား မရွိေတာ႕ပါဘူး ၿဖစ္လိုရာ ၿဖစ္ပါေစေတာ႕ဟူေသာ အေၾကာင္းၿပခ်က္မ်ိဳးၿဖစ္ ဒူးေထာက္ အရႈံးမေပးလို။ သူမတြင္ ငယ္ရြယ္သူတို႕၏ ခြန္အားရွိသည္။ မာန္ရွိသည္။ ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္ ရွိသည္။ ထို႕အၿပင္ ယံုၾကည္ခ်က္လည္း ရွိသည္။

သူမ၏ မာန္ကို ေသြးတိုးစမ္းလာေသာ ဘဝ၏ ရုိက္ခတ္မႈကို မာန္ၿဖင္႕ ၿပန္လည္ တုန္႕ၿပန္သည္။ သူမ၏ ယံုၾကည္ခ်က္ ယိမ္းယိုင္ေအာင္ ကုိင္ႏွဲ႕လာသူတို႕ကို ယံုၾကည္ခ်က္ စြဲစြဲထားလ်က္ ကာကြယ္သည္။ သူမ၏ ဘဝေရွ႕ ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္ ရည္မွန္းခ်က္တို႕ အတြက္ ေအာင္ၿမင္ေအာင္ လိုအပ္သည္မ်ားကို တစ္ဆင္႕ၿပီး တစ္ဆင္႕ ယွဥ္ၿပိဳင္ တိုက္ခိုက္ရလိမ္႕မည္။

ဤသို႕ၿဖင္႕ ထို႕ ပြဲစား မိန္းမလည္၏ ပါးစပ္ကို မသက္ ပိတ္ခဲ႕ရသည္။ သို႕ရာတြင္ ပြဲစားတို႕၏ သေဘာသဘာဝသည္ ပါးစပ္ဟမွ ပိုက္ဆံရ၊ တစ္ဝမ္းတစ္ခါ ဖူလံုရသည္႕ သူရို႕၏ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္း အရ မသက္၏ ရုပ္ဆင္းရူပကာကို ေစ်းကြက္တင္ လွည္႕လည္ ေရာင္းခ်ေလသည္။ မိန္းကေလးမ်ား ေရာင္းကုန္သဖြယ္ ေအာင္သြယ္လုပ္သည္႕ ေစ်းကြက္၊ ႏိုင္ငံၿခားသို႕ မိန္းကေလးမ်ား ပို႕ကာ လူကုန္ကူသည္႕ ေစ်းကြက္၊ ႏိုင္ငံၿခားတြင္ အေစခံမ်ားအၿဖစ္ အလုပ္လုပ္ရန္ အလို႕ငွာ ၿမန္မာမိန္းကေလး အလုပ္သမမ်ားငွားရမ္းသည္႕ ေစ်းကြက္၊ ကာရာအိုေက၊ စားေသာက္ဆိုင္ အစရွိသည္တို႕တြင္ မသက္၏ အမည္က တစ္ဆင္႕စကား တစ္ဆင္႕ ေရာင္းကုန္ပစၥည္းသဖြယ္ နာမည္ေပါက္ေနေလသည္။ ကာယကံရွင္ မသက္ကိုယ္တိုင္ ဘာမွ မသိေပမယ္႕ ေအာင္သြယ္ ပြဲစားတို႕၏ ပါးစပ္ဖ်ားတြင္ မသက္ အမည္ကို ရင္းႏွီးေနၾကေလသည္။

ေဆးစြဲေနသည္႕ အစ္ကိုၾကီးၿဖစ္သူ၏ မလိမၼာမႈ၊ နာတာရွည္ ေရာပါသည္ အစ္မၿဖစ္သူအတြက္ စိတ္ပင္ပန္းရမႈ၊ စိတ္ေထာင္းလို႕ ကိုယ္ေၾက ၿခံဳးၿခံဳးက်ကာ ၿခစားခံရသလို႕ တစ္ၿဖည္းၿဖည္းၿဖင္႕ ယိုယြင္း ပိန္လွီလာေသာ အေမအတြက္ စိုးရိမ္ပူပန္ရမႈ အစရွိသည္႕တို႕ၿဖင္႕ မသက္၏ စိတ္ႏွလံုးကို ေန႕စဥ္ ၿခံဳလႊမ္းထားေလ႕ရွိသည္။ မိမိ၏ အနီးကပ္ မိသားစုဝင္တို႕၏ အေရး၊ က်ပ္တည္းလာေသာ စားဝတ္ေနေရးတို႕ၿဖင္႕ မသက္တစ္ေယာက္ ဘဝ အထုအေထာင္း၊ စိတ္ဆင္းရဲၿခင္း ေဆးခါးၾကီးကို ေနစဥ္ ေသာက္သံုးေနရေသာ ေဝဒနာသည္လို အားအင္တို႕ ဆုတ္ယုတ္ကာ စိတ္ခြန္အားတို႕ကို ႏႈံးခ်ိေနေစေတာ႕သည္။

စိတ္ဆင္းရဲၿခင္း တြင္းနက္ထဲသို႕ အထိန္းအကြပ္မရွိ တရွိန္ထိုး က်ဆင္းေနေသာ တစ္ေန႕တြင္ မသက္ထံသို႕ ပြဲစား မိန္းမ ခ်ဥ္းကပ္လာၿပန္သည္။
“ေဟ႕ မသက္..ငါ႕မွာ သတင္းေကာင္းပါတယ္..ညည္းသြားခ်င္တဲ႕ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံကို သြားဖို႕ ဟာေလ..”
“ကြ်န္မ သြားခ်င္တယ္လို႕ မေၿပာခဲ႕ပါဘူး။ သြားဖို႕ ေရြးရမယ္ဆိုရင္သာ အဲဒီႏိုင္ငံကို သြားမယ္လို႕ ေၿပာခဲ႕တာပါ.”
“ေအးပါဟယ္..ဘယ္လိုပဲၿဖစ္ၿဖစ္..ငါေၿပာတာေတာ႕ ဆံုးေအာင္ နားေထာင္ပါအံုး..ဒီမယ္..အေမရိကမွာ ေနတဲ႕ ၿမန္မာတစ္ေယာက္က အေမရိကကို ေခၚေပးမယ္တဲ႕။ သိန္း ႏွစ္ရာေပးရမယ္တဲ႕။ အဲဒါ ညည္း စိတ္ဝင္စားမလားလို႕ လာေၿပာတာ”
“သိန္း ႏွစ္ရာ”

တအံတၾသႏွင္႕ ႏႈတ္ဖ်ားမွ သိန္း ႏွစ္ရာဟူေသာ အရည္အတြက္ကို တီးတိုးေရရြတ္ၾကည္႕မိသည္။ မသက္အတြက္ ထိုကဲ႕သို႕ေသာ ပိုက္ဆံသည္ ၿမင္႕မိုရ္ေတာင္ကဲ႕သို႕ မို႕ေမာက္မ်ားၿပား ၿမင္႕မားလွသည္။ အဲဒီေလာက္ ပိုက္ဆံေတြ ေပးၿပီး အေမရိကသို႕ သြားရမည္ ဆိုလွ်င္ သူမ၏ မိသားစုအေပၚ တရားမဲ႕ရာလည္း က်မည္။ အစ္ကို၊ အစ္မ၊ အေမ ႏွင္႕ ေမာင္တို႕၏ ဆင္ရဲဒုကၡ မ်က္ရည္စတို႕ကို လမ္းခင္းလ်က္ မသက္ ကိုယ္လြတ္ မရုန္းခ်င္။

“ညည္း ေသခ်ာ စဥ္းစားပါေအ..ငါက ညည္းတို႕ မိသားစု ေကာင္းစားေစခ်င္လို႕ ေၿပာၿပတာ..ညည္း ဟုိမွာ အလုပ္လုပ္ၿပီး ၿပန္ရွာလို႕လည္း ရတာပဲ။ ေနာက္ၿပီး ညည္း မလုပ္ခ်င္တဲ႕ ဟိုဟာမ်ိဳး အလုပ္ေတြလည္း မလုပ္ရဘူးေလ”
“ဟုတ္ပါတယ္..ဒါေပမယ္႕ ကြ်န္မတို႕မွာ သိန္းႏွစ္ရာ မေၿပာနဲ႕ သိန္းႏွစ္ဆယ္ေတာင္ မရွိဘူး..ေနာက္ၿပီး ကြ်န္မက သြားမယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုသြားရမွတံုး..ဟုိမွာ တရာဝင္အၾကာၾကီး ေနလို႕ရတဲ႕ အေၿခခိုင္တဲ႕ အေနအထားမ်ိဳးမွာ သြားခ်င္တာ”
“ဒါေတာ႕ မပူနဲ႕..ဒီလူနဲ႕ ညည္းက ဟန္ေဆာင္ လက္ထပ္ၿပီး အေမရိကကို လိုက္သြားရမယ္…အတူတူ အိပ္စရာလည္း မလိုပါဘူးေအ..လန္႕မေနပါနဲ႕အံုး..ဟိုေရာက္ေတာ႕မွ ညည္း လုပ္ခ်င္တာ ညည္းလုပ္ေပေတာ႕…တရားဝင္ ၿပန္ကြဲလိုက္လဲ ရာတာပဲ…ပိုက္ဆံအတြက္ ညည္းတို႕ တိုက္ခန္းကို ေပါင္းလိုက္ေပါ႕. ၿပီးေတာ႕ လိုတဲ႕ ပိုက္ဆံ ငါေခ်းေပးပါမယ္႕ေအ႕”
“အို….ရွင္႕ဟာကလည္း သိပ္စိတ္မခ်ရပါဘူး.. ေတာ္ၾကာ အဲဒီလူက ၿပန္ကြဲမေပးဘူးဆို ဘယ္နဲ႕ု လုပ္မလဲ..”
“ဒါကေတာ႕ ညည္းမပူနဲ႕ အဲဒီလို လူမ်ိဳးက ဘယ္ေတာ႕မွ မိန္းမကို အတည္ ယူမထားဘူးေအ႕..အဲဒါမ်ိဳးနဲ႕ အေမရိကကို လူေတြေခၚေနတာ..သူက ပိုက္ဆံရရင္ ၿပီးတာပဲ”
“ကြ်န္မ စဥ္းစားပါအံုးမယ္..ေနာက္ အေမနဲ႕လည္း တိုင္ပင္ လိုက္အံုးမယ္”

ဒီတစ္ခါေတာ႕ ပြဲစားမိန္မသည္ မသက္အေပၚ အႏိုင္ရေလသည္။ စိတ္ရႈတ္ေထြးမႈ မ်ားၿဖင္႕ ေလးလံေသာ ေၿခလွမ္းမ်ား တစ္လွမ္းၿခင္း လွမ္းကာ မသက္ အိမ္ၿပန္လာရသည္။ အေမကို ေၿပာၿပေတာ႕ အေမက သြားေစခ်င္သည္။ သူမ၏ မွားယြင္မိေသာ ဆံုးၿဖတ္ေၾကာင္႕ သားသမီးမ်ား ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ၾကရသည္ကို မၾကည္႕ရက္ႏိုင္။ အစ္ကိုၿဖစ္သူကလည္း သံုးလို႕ မရ။ အစ္မ ႏွင္႕ ေမာင္ တို႕ကလည္း မိသားစုအတြင္းတြင္ တစ္မိေပါက္ တစ္ေယာက္ထြန္းသလို မသက္ကို ေအာင္ၿမင္ေစခ်င္သည္။

လက္ထပ္တယ္ ဆိုတာလည္း ဟန္ေဆာင္ လက္ထပ္တာပဲ။ အတူတူအိပ္စရာလည္း မလိုဘူးတဲ႕။ ၿပီးေတာ႕ ဟုိႏိုင္ငံၾကီးေတြမွာ လူအခြင္႕အေရး တန္းတူရွိေတာ႕ ဘာအလုပ္ မဆို ၾကိဳးစားလုပ္ရင္ ေနႏိုင္ စားႏိုင္ ေသာက္ႏိုင္ အဆင္႕အတန္းရွိရွိေတာ႕ေနရမွာပဲ။ အဲဒီေတာ႕ ငါ ၾကိဳးစား ပိုက္ဆံရွာၿပီး အေမတို႕ကို ေထာက္ပံ႕ႏိုင္သားပဲ။ ဟုတ္ပါရဲ႕..ေမ႕ေနတာ. ငါနဲ႕ ဟန္ေဆာင္ လက္ထပ္ရမဲ႕ လူက ဘယ္လို လူမ်ိဳးလဲ။ ေတာ္ၾကာ ငါတို႕ ပိုက္ဆံေတြ လိမ္ယူသြားရင္ ဘယ္နဲ႕ လုပ္မလဲ။ ဟုိႏိုင္ငံမွာဆိုရင္ေတာ႕ ငါ႕ကို ေရာင္းစားလို႕ မရတန္ေကာင္းပါဘူးေလ…. အေတြးေလလိႈုင္းတို႕ လြင္႕ကာလြင္႕ကာ မသက္တစ္ေယာက္ စိတ္ဘဝင္ ေဘာင္ဘင္ခတ္လ်က္ ၿဗာမ်ားေနေလေတာ႕သည္။

ထိုေန႕က မသက္တို႕ အိမ္ေပါင္လို႕ရသည္႕ေငြ၊ ဟိုမွ ဒီမွ ေခ်းငွားရသည္႕ ေငြ စုစုေပါင္းေငြသိန္းႏွစ္ရာထဲမွ တစ္ဝက္ကို ဟန္ေဆာင္လက္ထပ္ရမည္႕ အေမရိကမွ သေကာင္႕သား ကိုလူလည္ကို ေပးလိုက္ရသည္။ အဲဒီတုန္းက ထိုသေကာင္႕သား မသက္အေပၚ ၾကည္႕သည္႕ အၾကည္႕ေတြကို မသက္ မၾကိဳက္။ ငါ ဒီလူနဲ႕ ဟန္ေဆာင္လက္ထပ္ရမွာ မွားမ်ား မွားေလၿပီးလားဟု စဥ္းစာမိေသးသည္။ သို႕ရာတြင္ လုပ္မည္ဟု ဆံုးၿဖတ္ၿပီးမွ ေနာက္ဆုတ္လို႕မရေတာ႕ေခ်။ ေငြသိန္းတစ္ရာသည္ သေကာင္႕သား လက္ထဲတြင္ ပါသြားခဲ႕ေခ်ၿပီ။ က်န္သည္႕ သိန္းတစ္ရာကို မသက္ အေမရိက ေရာက္သည္႕ အခါမွ ေပးရမည္။

အရာရာသည္ မသက္အတြက္ စြန္႕စားစရာေတြခ်ည္းပင္။ စြန္႕စားရသည္တြင္ မသက္အတြက္ ရင္းႏွီးေပးဆပ္မႈမ်ားသည္ အခ်ိန္မေရြး ေၾကလြယ္၊ ပ်က္လြယ္သည္႕ စြန္႕စားမႈမ်ိဳးပင္။ သို႕ေလာ သို႕ေလာဟူေသာ မေရရာသည္႕ ေအာင္ၿမင္မႈမ်ားအတြက္ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္မ်ား ခ်ရသည္တြင္ သူမ၏ ဘဝ၊ အေမ၊ အစ္ကို၊ အစ္မ၊ ေမာင္ေလး..ထိုသူတို႕၏ ဘဝတို႕ကိုပါ စေတး ၍ ဘဝ၏ ကစားပြဲတြင္ ေၾကးတင္ ေလာင္းရသည္။ ေအာင္ၿမင္မည္ေလာ။ သို႕တည္းမဟုတ္ ရႈံးနိမ္႕ က်ဆံုးသြားရမည္ေလာ။ ေလာေလာဆယ္တြင္ မသက္ ဘာကိုမွ မခန္႕မွန္းႏိုင္ပဲ ေလာင္းေၾကးတင္လိုက္ရသည္။ သို႕ရာတြင္ အသက္ရွင္သန္ေနေသးသမွ်၊ ၾကိဳးစားႏိုင္ခြင္႕ ရွိေသးသည္။ ဘဝတြင္ ဖိႏွိပ္ လာမႈတို႕ကို တြန္းထိုးရုန္းကန္ ထၾကြပုန္ကန္ႏိုင္ခြင္႕ရွိသည္။ မသက္ ၾကိဳးစားမည္။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ၿမန္မာၿပည္ ေလဆိပ္မွ ခြာေတာ႕ အေမသည္ လိုက္မပို႕ႏိုင္။ ေနမေကာင္းေသာ အစ္မကို ၾကည္႕ရႈ႕ရင္း အိမ္မွာ က်န္ခဲ႕သည္။ အစ္ကိုၾကီးႏွင္႕ ေမာင္ေလး ၿဖစ္သူသာ လိုက္ပို႕ခဲ႕သည္။ မသက္အတြက္ စြန္းစားရမည္႕ ဘဝခရီးလမ္းသည္ ဤတြင္ စတင္ရသည္။ ရင္ခုန္ စိတ္လႈပ္ရွားရသလို တဖက္မွလည္း စိုးရိန္ပူပန္မႈတို႕ၿဖင္႕ ခ်ိန္ခြင္ရွာ ဟိုဖက္ အေလးသာလိုက္ ဒီဖက္ အေလးသာလိုက္ၿဖင္႕ စိတ္အစဥ္ကို မွ်တေအာင္ မလုပ္ႏိုင္။ မိသားစုတစ္ခုလံုး၏ ဘဝမ်ားကို ရင္းႏွီးၿမွတ္ႏွံကာ တစ္ခါမွ မသြားဖူးေသာ ႏိုင္ငံၿခားကို တစ္စိမ္ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္အား လင္လုပ္၍ သြားရမည္႕ မသက္၏ အေၿခအေနသည္ ပူပင္စရာ အတိပင္။

အမိၿမန္မာၿပည္ႏွင္႕ မိုင္ေပါင္းေထာင္ခ်ီေဝးေသာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသို႕ မ်က္စိသူငယ္၊ နားသူငယ္ၿဖင္႕ ေၿခခ်ရသည္။ စီးပြားေရးသမား ကိုလူလည္ သေကာင္႕သားအား ေပးဆပ္ရန္ က်န္ရွိသည္႕ ေငြသိန္းတစ္ရာကိုလည္း ေပးဆပ္ရန္အတြက္ လိုအပ္သည္မ်ားကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္း စီစဥ္ရသည္။ ထိုေန႕သည္ပင္ မသက္အတြက္ ကမၻာပ်က္သည္႕ ေန႕ပင္။ တထိတ္တထိတ္ႏွင္႕ ဘာၿဖစ္လာလိမ္႕ မလဲ၊ ဘာၿဖစ္လာလိမ္႕ မလဲဟု စိုးရိမ္ရေသာ ေန႕ သည္႕ တကယ္ၿဖစ္ပ်က္ လာခဲ႕သည္။ သေကာင္႕သားသည္ ေငြကို ယူသည္။ ထို႕အၿပင္ လူကိုလည္း ယူသည္။ မသက္ ဘာမ်ား တတ္ႏိုင္အံုးမည္နည္း။ သူမ ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္ၾကီးစြာၿဖင္႕ လာခဲ႕ေသာ ႏိုင္ငံၿခားတိုင္းၿပည္တြင္ ကိုယ္႕ကိုယ္ ေစာ္ကားသူက ကိုယ္႕တိုင္းၿပည္က ကိုယ္႕လူမ်ိဳး။ ေၾသာ္ ကိုယ္ကသူရဲ႕ မယားအၿဖစ္ ႏိုင္ငံၿခားကို လာခဲ႕ရတာကိုး။ ဟန္ေဆာင္ လက္ထပ္ခဲ႕တယ္ ဆိုေပမယ္႕ ေယာကၤ်ားဆိုသည္႕ သတၲဝါတို႕သည္ ရသည္႕ အခြင္႕အေရးတို႕ကို လက္လြတ္ မခံၾကေခ်။ အို…ဘုရားသခင္…စာနာ ညွာတာ ေထာက္ထားတတ္ေသာ၊ သနားၾကင္နာတတ္ေသာ စိတ္ႏွလံုးကို ေယာကၤ်ားတို႕ ႏွလံုးသားမွ ထုတ္ပစ္ခဲ႕သေလာ…။

မသက္ ႏိုင္ငံၿခားေတာ႕ ေရာက္ပါရဲ႕။ သူမ စေတးရ၊ ေပးဆပ္လိုက္ရေသာ တန္ဖိုးတို႕သည္ တဆစ္ဆစ္ၿဖင္႕ ရင္နာစရာ ေကာင္းလွသည္။ ေနႏွင္႕ အံုးေပါ႕ကြယ္။ မသက္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အၿမင္႕ဆံုး ပ်ံသန္းႏိုင္တဲ႕ တစ္ေန႕မေရာက္ မခ်င္းေပါ႕။

ရိုးသား ၾကိဳးစားလိုစိတ္၊ ၿမန္မာၿပည္ရွိ မိသားစုအား ဆင္းရဲၿခင္း ႏြံထဲမွ ဆြဲထုတ္ႏိုင္ရန္ အလုပ္တို႕ကို ၾကိဳးစားလုပ္ေနေသာ မသက္သည္ လူ႕ဘဝဇာတ္ခံုေပၚတြင္ မိတ္ကပ္ အၿပည္႕ လိမ္းခ်ယ္လ်က္ ကၾကိဳး ကဟန္ ဝင္႕ကာ ဝင္႕ကာ ခ်ီၿပီးကေသာ မင္းသမီးတစ္ေယာက္သဖြယ္ ကၿပ အသံုးေတာ္ ခံရသည္။ ထိုဇာတ္ခံု ကန္႕လန္႕ကာ၏ ေနာက္ကြယ္တြင္ကာ အေမွာင္တို႕ အတိၿပီးလ်က္ မိတ္ကပ္တို႕ ပ်က္ၿပယ္ကာ အလွအပတရားတို႕ အရာမေရာက္ အသံုးမဝင္ေတာ႕ေခ်။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ထို႕ေန႕က စားခဲ႕ရေသာ ဆူရွီးတို႕သည္ ခါးသီးေနသည္ဟု ကြ်ႏ္ုပ္ထင္သည္။ အမည္ ေဖၚၿပႏိုင္စြမ္း မရွိေသာ စိတ္ငလ်င္တစ္ခု ကြ်ႏ္ုပ္၏ စိတ္ဝိဥာဥ္အေပၚ တုန္ခါ လႈပ္ရမ္းသြားခဲ႕သည္။ အဘယ္ကဲ႕သို႕ေသာ ခံစားခ်က္မ်ိဳးဆိုတာ ကြ်ႏု္ပ္ကိုယ္တိုင္ မေဖၚၿပတတ္ေခ်။ သို႕ေသာ္ ေၿပာေတာ႕ ၿပလိုက္ပါမည္။

ငါတို႕ဟာ ရဲရင္႕ တိုးတက္ေနတဲ႕ လူငယ္ေတြၿဖစ္တယ္။ ဘဝဆိုတဲ႕ လွံသြားထက္ထက္ အခြ်န္ အဖ်ား ထိပ္မွာ ရင္ကို ဖြင္႕၊ ေခါင္းကို ေမာ႕ၿပီး ရဲရဲဝန္႕ဝန္႕ ရပ္တည္ရဲတဲ႕ ငါတို႕ရဲ႕ အစြမ္းသတၲိေတြဟာ ငါတို႕ရဲ႕ ေသြေၾကာေတြ အထဲမွာ ဆူေလာင္ေပါက္ကြဲၿပီး ခြန္အားေတြဟာ အလွ်ံညီးညီး ေမြးဖြားေနၾကတယ္။ ငါတို႕ေတြရဲ႕ အသက္ ဝိဥာဥ္ ခႏၶာ ဒြန္တြဲၿပီး ရွိေနသေရြ႕ေပါ႕။

အနႏၱေမတၱာၿဖင္႕
ဘေကာင္း

ပန္းဥယ်ာဥ္ထဲမွ ပန္းတစ္ပြင္႕ (၁)


သူမကို စေတြ႕ေတာ႕ သူမ၏ ေနာက္ေၾကာင္း မိသားစု ဘဝ အေၿခအေနတို႕ကို မသိ။ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က အိမ္တြင္ဆြမ္းေကြ်းဖိတ္၍ သြားလည္ရာမွ မိတ္ၿဖစ္ေဆြၿဖစ္ သိကြ်မ္းလာရသည္။ သူမ၏ နာမည္ကို မသက္အၿဖစ္သာ သိထားရသည္။

မသက္သည္ ယဥ္သည္။ ဆံပင္ အေၿဖာင္႕စင္းစင္းကို ခါးအထိ အရွည္ခ်လ်က္ ေၾကာ႕ေနေအာင္ေနသည္။ အသားအေရက ၿဖဴၿဖဴ ေဖြးေဖြးဟု မဆိုသာေပသည္႕ ညိဳညိဳညက္ညက္ လည္း မဟုတ္ေခ်။ သူမလိုအသားအေရမ်ိဳးက မိန္းမတိုင္း လိုခ်င္ ေတာင္းတ တတ္ၾကသည္႕ အေနအထားမ်ိဳးပင္။ အေနာက္တိုင္းသူမ်ားကဲ႕သို႕ ၿဖဴၿဖဴစြတ္စြတ္ အသားၿဖဴၿခင္း မဟုတ္။ အေရွ႕တိုင္းသူ တို႕၏ အသားအရည္ ေဖြးႏုေခ်ာေမြ႕ၿခင္းအေပၚ အညာေဒသ၏ ညိဳညိဳညက္ညက္ အသားအေရာင္က ထပ္ဆင္႕ အုပ္ထားသည္႕ အသားအေရာင္မ်ိဳးပင္။ မ်က္လံုး မ်က္ဆံကလည္း အရည္လဲ႕လဲ႕ႏွင္႕ ဝိုင္းဝိုင္းစက္စက္ ရွိလွသည္။ ဆက္ေက်ာ္သက္အရြယ္ ႏုပ်ိဳလန္းဆန္းသည္႕ ငယ္ဂုဏ္ တို႕ ကုန္ဆံုးလု ကုန္းဆံုခင္၊ ထိုမွတဖန္ ဘဝအတြက္ အေလးအနက္ စဥ္းစားကာ တည္ၿငိမ္ရင္႕က်က္သည္႕ အသြင္သ႑ာန္သို႕ ကူးေၿပာင္းေနသည္႕ စပ္ကူးမတ္ကူ အရြယ္လည္း ၿဖစ္သည္။ ႏုပ်ိဳၿခင္းတို႕ က်န္ရွိေသးသည္။ တည္ၿငိမ္ရင္႕က်က္မည္႕ ဟန္ကုိလည္း ၿမင္ရတတ္သည္။

သူမႏွင္႕ စကားစေၿပာၿဖစ္ေတာ႕ မိန္းကေလးအမ်ားစုတြင္ ရွိတတ္သည္႕ ရိႈးတိုးရွန္းတန္း၊ ရွက္ကိုးရွက္ကန္း အမူအရာမ်ိဳး မရွိပဲ၊ ရင္းႏွီးပြင္႕လင္းစြာ စကားေၿပာသည္။ သူမတြင္ ဟန္မရွိ။ မာန္မရွိ။ တစ္ဖက္သား စကားေၿပာေဖၚ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္အေပၚ မည္သည္႕ အၿမင္မ်ိဳးမွ ထားရွိခ်င္း မရွိပဲ ေတြ႕သည္႕ ဆံုသည္႕အခိုက္အတန္႕အတြင္း အရိုးခံအတိုင္း စကားေၿပာသည္။ ထို႕ေၾကာင္႕ပဲထင္သည္ ကြ်ႏု္ပ္ႏွင္႕ ထိုေန႕က စကားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေၿပာၿဖစ္ကာ သိကြ်မ္းခဲ႕ရသည္။

သိကြ်မ္းေတာ႕လည္း သူမအေၾကာင္း ပိုမို သိလာရသည္။ သူမသည္ ထင္ထားသည္ထက္ သြက္လက္ ခ်က္ခ်ာေသာ မိန္ကေလးတစ္ဦးလည္း ၿဖစ္သည္။ ဆူရွီးဟု ေခၚေသာ ဂ်ပန္ရိုးရာ စားစရာမ်ား လုပ္ေရာင္းသည္႕ စားေသာက္ဆုိင္တစ္ခုကိုလည္း ဦးစီးလုပ္ကိုင္ႏိုင္ေလသည္။ ႏိုင္ငံ ရပ္ၿခား တိုင္းတစ္ပါး တြင္ ၿမန္မာမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ တစ္ႏိုင္တစ္ပိုင္ၿဖင္႕ တင္႕တင္႕တယ္တယ္ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ႏိုင္သည္ကို ေတြ႕ရေတာ႕ ဝမ္းသာမိသည္။ အခုလို အသက္အရြယ္ အပိုင္းအၿခားတြင္ အလုပ္ေတြ လုပ္ကိုင္ႏိုင္ၿပီးဆိုမွၿဖင္႕ ေနာင္တြင္ တိုးတက္ၾကီးပြား ခ်မ္းသာဖို႕ပင္ ရွိေတာ႕သည္ဟု ေကာင္းခ်ီးေပးရသည္။

မိတ္ေဆြအၿဖစ္ သိကြ်မ္းရေတာ႕ မိတ္ၿဖစ္ ေဆြၿဖစ္ သူမ၏ စားေသာက္ဆိုင္ကို အလည္လာခဲ႕ရန္ ဖိတ္ေခၚေလသည္။ ဂ်ပန္ အစားအစာမ်ားကို ခံုမင္စြာ စားေလ႕ရွိေသာ ကြ်ႏ္ုပ္အတြက္ ေနာင္ရက္မ်ား၊ အလုပ္ပိတ္ရက္မ်ားတြင္ အလည္လာမည္ဟု ကတိကြ်ံရသည္အထိ ၿဖစ္ရသည္။ သို႕ရာတြင္ လြန္ခဲ႕ေသာ လမ်ားက အလုပ္မ်ား အလြန္တရာ မအားမလပ္ ရွိသည္က တစ္ေၾကာင္း၊ တစ္ေနရာႏွင္႕ တစ္ေနရာ သြားလာရသည္တြင္ အဆင္မသင္႕ ေသးသည္က တစ္ေၾကာင္း သူမအား ေပးထားခဲ႕သည္႕ ကတိကို ေမ႕ေမ႕ေလ်ာ႕ေလ်ာ႕ ရွိသြားခဲ႕သည္။

တစ္ေန႕တြင္ သူမ ဖုန္းဆက္လာသည္။
“အစ္ကို ကြ်န္မ ဆူရွီး ဆိုင္ကို ဘယ္ေတာ႕ လာလည္မလဲ” ဟု တကူးတကၿဖင္႕ အေမးရွိလာေတာ႕မွ သူမ၏ ဆိုင္အား လာလည္မည္ဟု ကတိေပးထားသည္ကို သတိရမိေတာ႕သည္။
“အဲဗ်ာ..ဟုတ္ပါရဲ႕…အစ္ကိုေမ႕ေနတာ။ ဒီတစ္ပတ္ေတာ႕ လာခဲ႕ပါမယ္”
“ေန႕လည္ေလာက္ လာခဲ႕ပါ အစ္ကို. ေန႕လည္ေလာက္ဆို လူပါးေတာ႕ စကားေၿပာၿပီး ဧည္႕ခံလို႕ ရတာေပါ႕”

ဤသို႕ၿဖင္႕ ကြ်ႏု္ပ္သည္ ပထမဦးဆံုး အၾကိမ္ မသက္၏ ဆူရွီးဆိုင္ကို ေရာက္သြားၿဖစ္ခဲ႕သည္။ ေရာက္ေတာ႕လည္း သူမသည္ ဆူရွီး စားေသာက္ဖြယ္ စံုစံုလင္လင္ၿဖင္႕ အစ္ကို တစ္ေယာက္သဖြယ္ ၿပဳမူ ေၿပာဆို ေကြ်းေမြး ဧည္႕ခံေလသည္။ ႏွမကေလးမ်ားၿဖင္႕ ႏွစ္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ခြဲခြာေနရေသာ ကြ်ႏ္ုပ္အတြက္ မသက္သည္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ႏွမကေလး အရြယ္ပင္ ၿဖစ္သည္။ ႏွမအရြယ္ မိန္းမပ်ိဳေလးတစ္ေယာက္ ၿဖစ္သည္႕အၿပင္ ၿမန္မာ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ၿဖစ္သည္႕ အတြက္ ရုိးသားစြာ ေၿပာဆိုဆက္ဆံသည္တြင္ သူမသည္ ကြ်ႏ္ုပ္အေပၚ တၿဖည္းၿဖည္းၿဖင္႕ ယံုၾကည္ကိုးစားမႈရွိလာသည္။

“အစ္ကို..ကြ်န္မ ဒီႏိုင္ငံ ေရာက္လာတာ သံုးႏွစ္ေလာက္ ရွိေရာ႕မယ္..ၿမန္မာၿပည္ အရမ္းၿပန္ခ်င္တာပဲ”
“အလုပ္ေတြ နားတဲ႕ အခါၿပန္ရမွာေပါ႕ကြယ္…အလုပ္ လုပ္ႏိုင္တဲ႕ အခ်ိန္မွာ ၾကိဳးစားၿပီး လုပ္လိုက္အံုးေပါ႕”
“ဒါေပမယ္႕ အစ္ကိုေရ…ကြ်န္မ အေမနဲ႕ ေမာင္ေလးေတြအတြက္ ပိုက္ဆံၿပန္ပို႕ေပးရအံုးမယ္…ကြ်န္မႏိုင္ငံၿခား လာႏိုင္ဖို႕ အတြက္ အိမ္ကို ေပါင္ၿပီးလာခဲ႕ရတာ”

သည္လိုႏွင္႕ မသက္သည္ သူမ၏ မိသားစုႏွင္႕ သူမ၏ဘဝ အေၿခအေနကို ရင္ဖြင္႕လာသည္။ သူမ၏ အသံတို႕ တုန္ရီ မေနခဲ႕။ သို႕ေသာ္ ပူပန္ေသာကတို႕ လႊမ္းေနသည္။ သူမ၏ မ်က္ဝန္းတြင္ မ်က္ရည္တို႕ စိုစြတ္မေနခဲ႕။ သို႕ေသာ္ ရီေဝအံု႕မိႈင္းေသာ မ်က္ဝန္ညိဳကို ၿမင္ရတတ္သည္။ ေသးသြယ္လွပေနေသာ သူမ၏ လက္ေခ်ာင္းတို႕သည္ ဘဝရပ္တည္ေရးအတြက္ အလုပ္လုပ္ေနေသာ လက္ေခ်ာင္းမ်ား ၿဖစ္ေလသည္။ ေၾသာ္..ငါတို႕ ၿမန္မာ မိန္းကေလးေတြမ်ားလည္း သူ႕အပူ၊ သူ႕ဒုကၡေတြနဲ႕ ၿဖတ္သန္းလာရ၊ ၿဖတ္သန္းေနရ ပါပဲလားဟု စာနာသနားမိခဲ႕ရသည္။
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
မသက္ဘဝတြင္ အေဖသည္ မသက္သိတတ္သည္႕ အရြယ္ ေလာက္တုန္းကတည္းက ဆံုးပါးသြားခဲ႕သည္။ အားကိုးအားထားရာ မိသားစု ေရႊေတာင္ၾကီး ၿပိဳလဲခဲ႕သည္တြင္ ေမာင္ႏွစ္မ ေလးေယာက္ရွိေသာ မိသားစုအတြက္ အေမသည္ ခိုကိုးရာ မဲ႕ေလသည္။ ေမာင္ႏွမ သားခ်င္း ေလးေယာက္ထဲတြင္ မသက္က တတိယေၿမာက္။ အၾကီးဆံုး အစ္ကိုနာမည္က ကိုသက္ႏိုင္။ သူက ေအးေအးေဆးေဆးရွိလြန္းကာ ဘာတစ္ခုမွ စြမ္းစြမ္းတမံ ေပါက္ေပါက္ေရာက္ေရာက္ မရွိေခ်။ မိသားစုအတြက္ အားကိုးအားထားရာ အစ္ကိုၾကီး အဖအရာတြင္ ကိုသက္ႏိုင္ တာဝန္ယူ မရပ္တည္ႏိုင္ခဲ႕ေခ်။ ကိုသက္ႏိုင္ေအာက္မွ မသက္ အစ္မသည္ နာတာရွည္ ေရာဂါသည္။ ထို ေရာပါသည္ အစ္မအား ၿပဳစု ေစာင္႕ေရွာက္ေနရၿခင္းၿဖင္႕ မသက္အေမသည္ အလုပ္လည္း မလုပ္ႏိုင္။ အလုပ္လည္း မလုပ္တတ္ေခ်။ မသက္ေအာက္မွ အငယ္ဆံုးေမာင္သည္ အေဖဆံုးေတာ႕ လူမမယ္ အရြယ္ေလးပင္ ရွိေသးသည္။

အေဖရွိတုန္းက ရပ္ကြက္ထဲတြင္ မသက္တို႕ အိမ္စီးပြားေရးသည္ ေတာင္႕ေတာင္႕ တင္းတင္းရွိသည္။ အေမ ေဒၚသိန္းတန္ႏွင္႕ သားသမီး ေလးေယာက္ကို အေဖၿဖစ္သူ ဦးအံ႕ေမာင္က မေတာင္းမတ မေၾကာင္႕ မၾက ဘဝတြင္ထားသည္။ မသက္ အေမ ဘာအလုပ္မွ လုပ္စရာမလုိ။ အေဖလုပ္သူ ဦးအံ႕ေမာင္ တစ္ေယာက္ စီးပြားေရးႏွင္႕ လံုးခ်ာလည္လိုက္ကာ ေငြေနာက္ တေကာက္ေကာက္ လိုက္ေနခ်ိန္တြင္ မသက္တို႕ အစ္ကိုၾကီးဆံုး ကိုသက္ႏိုင္သည္ အေဖ၏ အုပ္ထိန္းမႈေအာက္မွ လြတ္ေနေလ႕ရွိသည္။ ဦးအံ႕ေမာင္၏ သားအၾကီးအေပၚ အုပ္ထိန္းႏိုင္မႈ စြမ္းပကားသည္္ ခပ္ေပါ႕ေပါ႕ ခပ္ပါးပါး က်ိဳးလြယ္ ပဲ႕လြယ္ေသာ ၾသဇာသက္ေရာက္မႈေလာက္သာရွိသည္။ အေမကလည္း ေရာဂါသည္ သမီးအၾကီးကုိသာ တစ္ေနကုန္ ၿပဳစုေနရေတာ႕ ကိုသက္ႏိုင္ ေဆးစြဲကာ ေဆးသမား ၿဖစ္သြားခ်ိန္တြင္ ဘယ္သူမွာ တားဆီးလို႕ မရေတာေခ်။ ကိုသက္ႏိုင္ ေဆးစြဲေတာ႕ ရွစ္တန္းေက်ာင္းသား အရြယ္ပင္ ရွိေသးသည္။

ကိုသက္ႏိုင္ ရွစ္တန္းမွာပင္ အေဖဆံုးသည္။ အေဖအသက္ရွင္စဥ္တုန္းက ရွာေဖြစုေဆာင္ခဲ႕ေသာ ရတနာမ်ား၊ အတြင္းပစၥည္း အထုပ္အထည္မ်ားကို တၿဖည္းၿဖည္း ထုခြဲေရာင္းခ်ရကာ သားအၾကီးက ၿဖဳန္းလိုက္၊ သမီးအၾကီး ေရာဂါအတြက္ ေဆးကုလိုက္ႏွင္႕ မသက္တို႕ မိသားစုတြင္ ဝင္ေငြ မရွိပဲ တအိအိၿဖင္႕ ဦအံ႕ေမာင္ ရွိစဥ္က အတိုင္း ဆက္လက္ ေနလာခဲ႕ၾကသည္။ ဘီးလံုးတို႕သည္ အရွိန္ရွိသည္႕အခါ တစ္လိမ္႕ တစ္လိမ္႕ၿဖင္႕ သြားေနေသာ္လည္း အရွိန္ကုန္သည္႕ အခါတြင္ ေရာက္သည္႕ေနရာ၌ လဲက်တတ္ေလသည္။ ေဒၚသိန္တန္တို႕ မိသားစု ဘီးလံုးသည္လည္း ဦးအံ႕ေမာင္ရွိစဥ္တုန္းက အရွိန္ၿဖင္႕ ဆက္လက္၍ လိမ္႕ကာလိမ္႕ကာ သြားေနေသးေသာ္လည္း အခ်ိန္တန္လို႕ အရွိန္ကုန္ကာ ၿပိဳလဲေတာ႕မည္႕ အရိပ္အေရာင္မ်ား စတင္ၿမင္ရေတာ႕သည္။

မိသားစု စားဝတ္ေနေရးက်ပ္တည္လာသည္။ မသက္ အရြယ္ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ အိမ္သံုးစရိတ္ ပိုမိုမ်ားၿပားလာသည္။ အိမ္တြင္းပစၥည္းမ်ား တစ္စတစ္စႏွင္႕ ေပါင္ႏွံေရာင္းခ်လာခဲ႕သည္မွာ ကုန္ခန္းလုနီးပါရွိၿပီ။ မသက္ ဆယ္တန္းေရာက္သည္တြင္ အေမ ေနာက္ထပ္ အိမ္ေထာင္ၿပဳခဲ႕သည္။ ေဆးသမား လူရြယ္တစ္ေယာက္၊ ေရာဂါသည္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္၊ အထက္တန္းေက်ာင္းသားေမာင္ တစ္ေယာက္ႏွင္႕ အပ်ိဳၿဖန္းအရြယ္ မိန္ကေလးတစ္ေယာက္တို႕ ရွိေသာ မသက္တို႕ အိမ္ေပၚသို႕ အေမသည္ တစိမ္းေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ ေခၚတင္လာသည္။

အေမ မထိန္းႏိုင္ေသာ သားအၾကီး ကိုသက္ႏိုင္ကို ထိန္းကြပ္ႏိုင္ရန္ ႏွင္႕ မိသားစု စီးပြားေရး ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ ရေစရန္ ရည္ရြယ္ကာ အေမ ေနာက္အိမ္ေထာင္ၿပဳခဲ႕သည္။ သို႕ရာတြင္ မွန္းခ်က္ႏွင္႕ ႏွမ္းထြက္မကိုက္ၿဖစ္ရကာ အေမ႕တြက္ဆခ်က္တို႕ မွားယြင္းခဲ႕သည္။ အေမေနာက္အိမ္ေထာင္ၿပဳၿပီး တစ္ႏွစ္အတြင္းမွပင္ ပေထြးလုပ္သူက စီးပြားေရး အရင္းအႏွီးလိုသည္ဟုဆိုကာ အေဖထားခဲ႕ေသာ အိမ္ႏွင္႕ေၿမကို ေရာင္ခ်ခဲ႕သည္။ အိမ္ႏွင္႕ ၿခံ တြင္ေနရေသာ မသက္တို႕ တိုက္ခန္းသို႕ ေၿပာင္းေနၾကရသည္။ အိမ္ႏွင္႕ ၿခံ ေရာင္းရေငြကို ပေထြးလုပ္သူက အုပ္စီးလ်က္ ေၿခရာေဖ်ာက္ ထြက္ေၿပးသြားသည္။ အေမ႕ဘဝသည္ မေသရုံ တမယ္သာ က်န္ေတာ႕သည္။ သားသမီးတို႕ အေပၚတြင္လည္း အရွက္တကြဲ အက်ိဳးနည္း ၿဖစ္ရသည္႕ အၿပင္ ေငြးေၾကးဥစၥာတို႕သည္လည္း ၿပဳတ္ၿပဳတ္ၿပဳန္း ပ်က္ဆီးကုန္သည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ မသက္သည္ ဆယ္တန္းကို ႏွစ္ၾကိမ္္က်ၿပီးခဲ႕ေလၿပီ။ မိန္းမတို႕မည္သည္ အဆင္းရွိတတ္ရာ၏ သို႕တည္းမဟုတ္ အရည္အခ်င္းေသာ္လည္း ရွိတတ္ရာ၏။ အဆင္း မရွိ၊ အခ်င္းလည္း မရွိေသာ မိန္မတို႕သည္ကား ဖြဲစကြဲမွ်သာ ဘာမွ အသံုးမဝင္ ေတာ႕ဟု အေမကေၿပာေလ႕ရွိသည္။ အဆင္းတည္းဟူေသာ ရုပ္ရည္ရူပကာသည္ မသက္တြင္ ရွိပါ၏။ အတန္းပညာက ဆယ္တန္းကို ႏွစ္ခါက်ၿပီးသည္႕ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေက်ာင္းထြက္လိုက္သည္။
အသက္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အရြယ္ မသက္အတြက္ အိမ္ေထာင္ၿပဳရမည္ေလာ။ သို႕တည္းမဟုတ္ အသက္ေမြး ဝမ္းေက်ာင္းစရာ ပညာေလး တစ္ခုေလာက္သင္ၿပီး မိသားစုကို ေထာက္ပံ႕ရမည္ေလာဟု အနာဂတ္အတြက္ စဥ္းစားစရာ အေတြးစမ်ား တစစႏွင္႕ လြန္ဆြဲ အားေကာင္းလာသည္႕ အခ်ိန္ကာလမ်ားလည္း ၿဖစ္သည္။

အလုပ္အကိုင္ ရွားပါးေသာ ၿမန္မာၿပည္ အေနအထားတြင္ အေရာင္းဝန္းထမ္းစာေရးမ အလုပ္တစ္ခုရဖို႕ရန္ပင္ မသက္အတြက္ ခက္ခဲလွသည္။ ကုိယ္႕တြင္ ရွိေသာ ရုပ္ရည္ ရႈပကာကို ေငြးေၾကၿဖင္႕ ဝယ္ယူလိုသူေတြလည္း တစ္ပံုတစ္ပင္ ပင္။ သို႕ရာတြင္ မသက္ ကိုယ္႕ခႏၶာကိုယ္ကို ထိန္းသိမ္းသည္။ ဆယ္တန္းမေအာင္၊ ပညာသာ မတတ္ေပသည္႕ ညဏ္စြမ္း ညဏ္စ တို႕ကို အသံုးခ်လ်က္ မိသားစု ဆင္းရဲက်ပ္တည္မွ လြတ္ေၿမာက္ေအာင္ ၾကိဳးစားရမည္ဟု ကိုယ္႕ကိုယ္ကို အားေပးထားသည္။ ေၿမနိမ္႕ရာ လွံစိုက္လိုသူေတြက မသက္တို႕ မိသားစုအေပၚ မ်က္လံုး ေဒါက္ေထာက္ၾကည္႕ၾကသည္ က်ားသတၲဝါတို႕ က သမင္ငယ္ၿဖစ္ေသာ မသက္ကို အသာငန္းငန္း ေခ်ာင္းေၿမာင္းေနၾကသည္။ အကြက္ေကာင္းကို ေခ်ာင္းေၿမာင္းကာ အာနည္းသူတို႕အေပၚ အႏိုင္ယူလိုၾကသည္႕ ဥပေဒ အစိုးမဲ႕ေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းတြင္ မသက္တို႕ မိသားစု လူၿဖစ္လာၾကရသည္။

တစ္ေန႕တြင္ ရပ္ကြက္ထဲမွ နီးစပ္ရာ ပြဲစားမိန္းမလည္တစ္ေယာက္မွ မသက္ကို ခ်ဥ္းကပ္လာသည္။ မသက္ ႏိုင္ငံၿခား သြားခ်င္လ်င္ နည္းလမ္းေတြရွိေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံၿခားတြင္ အလုပ္လုပ္ပါက အဆင္ေၿပေၾကာင္း စကားလမ္းေပး စပ္ဟပ္လာသည္။ မသက္သိသည္။ ဘန္ေကာက္ႏိုင္ငံ၊ တရုတ္နယ္စပ္ ႏိုင္ငံမ်ားသို႕ ၿမန္မာၿပည္မွ မိန္ကေလးမ်ားအား လူကုန္ကူးကာ ေရာင္စားေလ႕ရွိသည္ကို မသက္ နားလည္ထားသည္။ မိန္းကေလးမ်ားအား အတင္းအဓၶမ အႏိုင္အထက္ၿပဳကာ ၿပည္႕တန္ဆာ လုပ္ခိုင္းၾကသည္။ ထို႕ေနာက္ ထိုမိန္ကေလးမ်ား ေအအိုင္ဒီစက္ ေရာဂါမ်ားရလ်က္ မိေဝးဘေဝး တစ္ရပ္တစ္ေက်းတြင္ မိမိတို႕၏ မိဘ နာမည္ကို တလ်က္ အသက္ဆံုးရႈံးက်ရသည္။ သို႕အတြက္ ထိုကဲ႕သို႕ ႏိုင္ငံၿခားသြားမည္ဆို႕လ်င္ေတာ႕ မသက္ ဘယ္ေတာ႕မွ ႏိုင္ငံၿခားမသြားလို။ လူ႕အခြင္႕အေရး အၿပည္႕အဝ ေပးစြမ္းေသာ ႏိုင္ငံၾကီးမ်ားဆိုလ်င္ သြားမည္ဟု ဆံုးၿဖတ္ထားသည္။

“မသက္..ဘယ္လိုလဲ။ ညည္း ႏိုင္ငံၿခား သြားခ်င္လား.. ငါ႕မွာ အဆက္အသြယ္ေတြရွိတယ္။ ညည္းလို ရုပ္ရည္မ်ိဳးဆိုရင္ အလုပ္ ေကာင္းေကာင္းရမွာ အေသအခ်ာပဲ”
“ရွင္ေၿပာတဲ႕ အလုပ္ေတြဆိုတာ ကြ်န္မသိပါတယ္။ အဲဒီ အလုပ္မ်ိဳးေတြနဲ႕ ဆိုရင္ေတာ႕ ကြ်န္မ မသြားလိုဘူး”
“ညည္း မိသားစုကိုလည္း ညည္းၿပန္ၾကည္႕အံုးေလ..ညည္းတို႕မွာ ဒီေလာက္ ေငြေၾကးက်ပ္တည္းေနေတာ..ဘယ္လိုအလုပ္မ်ိဳး မဆို လုပ္မွေပါ႕ေအ…အခုဟာကလည္း ညည္းကို သေဘာက်ေနတဲ႕ လူက ပိုက္ဆံ အမ်ားၾကီးေပးမွာတဲ႕ ေအ႕”
“ဟင္႕အင္..ကြ်န္မ အဲဒီလို အလုပ္မ်ိဳးေတာ႕ မလုပ္လိုဘူး..ကြ်န္မ ခြန္အားေတြ အသိညာဏ္ေတြ အသံုးခ်ၿပီး ၾကိဳးစားအလုပ္လုပ္တာမ်ိဳး သေဘာက်တယ္.”
“အမေလးဟယ္….ညည္း နဲ႕က်မွ အေၿပာရက်ပ္လိုက္တာ..”
“ဟုတ္တယ္..ကြ်န္မ သြားရမယ္ဆိုရင္ေတာ႕ အေမရိကန္လို ႏိုင္ငံမ်ိဳးကို သြားမယ္. ဒါဆိုရင္ ရွင္ေၿပာတဲ႕ မဟုတ္က ဟုတ္က ၿပည္႕တန္ဆာ အလုပ္မ်ိဳးေတြလည္း လုပ္စရာ မလိုေတာ႕ဘူး”

Sunday, December 7, 2008

ခရီးသြားသူ၏ စာအုပ္(၃)


တေလာဆီက ေရးခဲ႕တဲ႕ ခရီးသြားသူ၏ စာအုပ္ မွာ (၁) ဆိုၿပီး ထည္႕လိုက္တာ သေဘာကေတာ႕ (၂) ဆက္ေရးမယ္ေပါ႕။ သို႕ေပသည္႕ ပညတ္သြားရာ ဓါတ္သက္ပါ ဆိုသလို ခရီးဆက္သြားဖို႕ အေၾကာင္းက ဖန္လာေတာ႕ ေရးလက္စကို ရပ္လိုက္တာ စာမူက ဓါးစားခံ ၾကားထဲမွာ ေပ်ာက္သြားတယ္။ တေန႕ကပဲ စီဒီတစ္ခ်ပ္ထဲမွာ ၿဖတ္ကနဲ ေတြ႕လိုက္ရလို႕ အဲဒီ အာရုံက ၿပန္ေပၚလာတာ။ ဒါေပမယ္႕ ေလာေလာဆယ္ အာရုံတံခါးကို ခဏခဏ လာေခါက္ၿပီး တံခါးကေခါင္းေလာင္းကို တီးေနတာက လတ္တေလာ ေရႊ႕တဲ႕ေၿပာင္းတဲ႕ ကိစၥေတြနဲ႕ပဲ ဆိုေတာ႕ အာရုံတံခါးကို အရင္ဖြင္႕ေပးလုိက္ပါရေစအံုး ဆိုၿပီး ခရီးသြားသူ၏ စာအုပ္(၃) ဆိုၿပီး တပ္လုိက္တာပါ။

စာေရးသူ ဂ်ပန္မွာ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ အလုပ္လုပ္ၿပီးေတာ႕ ေမးခြန္းတစ္ခုက ဂ်ပန္ႏိုင္ငံကို ၾကိဳက္လားေပါ႕။ ၾကိဳက္တယ္ဆိုရင္ ဘာဆက္လုပ္မယ္။ မၾကိဳက္ဘူးဆိုရင္ ဘာဆက္လုပ္မယ္ အစရွိသၿဖင္႕ ထပ္ဆင္႕ကဲ ေမးခြန္းကရွိလာတယ္။ အေမေၿပာသလို ခ်ီးက်ရာ ေပ်ာ္တတ္တဲ႕ ကြ်ႏု္ပ္အတြက္ ဘုရားသခင္က ေကာင္းကင္ကေန ကြ်ႏ္ုပ္ကို ကမၻာေပၚမွ က်ရာေနဆိုၿပီး ပစ္ခ်ခဲ႕သည္တိုင္ က်တဲ႕ေနရာမွာ ရွိတဲ႕ လူေတြရဲ႕ ဘာသာစကား၊ ဓေလ႕ ထံုးတမ္းအစဥ္အလာ၊ အစားအေသာက္ေတြနဲ႕ အလြယ္တကူ ေရာေႏွာပစ္ႏိုင္စြမ္း ရွိခဲ႕တယ္။ သို႕ေပသည္႕ သံုးႏွစ္တစ္ခါ၊ ငါးႏွစ္တစ္ခါ၊ ဆယ္ႏွစ္တစ္ခါ…အစရွိသၿဖင္႕ ေရွ႕အနာဂတ္အတြက္ အစီအစဥ္ဆြဲေလ႕ရွိတဲ႕ ကြ်ႏု္ပ္အတြက္ ေနာက္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ အတြင္း ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ႕ နယ္ေၿမေတြကို က်ဳးေက်ာ္ ေၿခဆန္႕ခ်င္သည္က တစ္ေၾကာင္း၊ တစ္ေနရာတည္းမွာ မေၿပာင္းလဲပဲ အၿမဲရပ္မေနခ်င္သည္က တစ္ေၾကာင္း ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ စြန္႕ခြာဖို႕ ဆံုးၿဖတ္လိုက္တယ္။ ေကာင္းၿပီး ဘယ္သြားမလဲေပါ႕။

ကြ်ႏု္ပ္ကိုယ္တိုင္က ကမၻာေၿမၾကီးကို စိတ္ဝင္စားၿပီး ေၿမၾကီး ၿခံက်ယ္က်ယ္တစ္ခုမွာ ငယ္ငယ္တုန္းက လုပ္ခဲ႕ရၿပီး ၾကီးမွ လုပ္ခြင္႕ မၾကံဳေတာ႕တဲ႕ အပင္ေတြစိုက္ပ်ိဳးတာကို ဝါသနာပါတယ္။ လူေတြက ရီၾကအံုးမယ္။ အၿခားလူေတြ အတြက္ေတာ႕ သိပ္ၿပီး ၾကီးက်ယ္ခန္းနားတဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္၊ ရည္မွန္းခ်က္ တစ္ခုမဟုတ္ပါဘူး။ကြ်ႏု္ပ္အတြက္ ဘဝမွာ လုပ္ခ်င္တာေတြအမ်ားၾကီးထဲက တစ္ခုပါ။ ေကာင္းၿပီး ကြ်ႏု္ပ္တတ္ထားတဲ႕ ကြန္ပ်ဳတာပညာရပ္ကို အရင္းအႏွီးၿပဳၿပီး ၿခံက်ယ္က်ယ္ကို ဘယ္မွာ ရႏိုင္မလဲ။ မိဘေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ ေငြေၾကးမရွိဘူး။ အာဏာရွိ လူတန္းစာ အသိုင္းအဝိုင္းနဲ႕ အဆက္အစပ္လည္း မရွိ။ ခုေခတ္က ဗိုလ္မႈး၊ ဝန္ၾကီးေတြနဲ႕ သိကြ်မ္းတယ္ဆိုရင္ေတာင္ ပါးစပ္အရသာခံ ေၿပာေနၾကတဲ႕ ေခတ္ဆိုေတာ႕ ကြ်ႏု္လို အရာရာ ဆန္႕က်င္ပုန္ကန္လိုတဲ႕ စိတ္နဲ႕ ဘဝမွာ လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ရဖို႕ ဘယ္လိုရပ္တည္ရမလဲ။ ၿမန္မာၿပည္က ပညာတတ္လူငယ္ေတြ ေကာ ဘာလုပ္ၾကမလဲ။

ဒီေတာ႕ ဒီလိုသံုးသပ္မိတယ္။ ၿမန္မာၿပည္မွာ အိမ္ေစ်းေၿမေစ်းေတြက ေခါင္ခိုက္ေနေတာ႕ အလုပ္လုပ္ရင္ ရတဲ႕ ဝင္ေငြနဲ႕ တိုက္ခန္းေတာင္ မကပ္ႏိုင္ဘူး။ ဂ်ပန္မွာ ႏိုင္ငံကေသးေတာ႕ ေၿမကလည္း ရွားပါဘိနဲ႕။ ကြ်ႏု္ပ္ကို ေၿမက်ယ္က်ယ္ ေပးႏိုင္မယ္႕ ႏိုင္ငံက ႏိုင္ငံၾကီးေတြၿဖစ္တဲ႕ အေမရိက၊ ၾသစေၾတးလ် သို႕မဟုတ္ ကေနဒါ ႏိုင္ငံေတြကပဲ ေပးႏိုင္မယ္။ ဒါကို တစ္ခ်ိဳ႕ ေၿပာၾကလိမ္႕အံုးမယ္။ တိုင္းတပါးကို အထင္ၾကီးတယ္ေပါ႕။ အင္း…မေသခင္ေလးမွာ လုပ္ခ်င္တာေလးေတြ၊ လြတ္လပ္စြာ ႏိုင္စြမ္းရွိတဲ႕ အခြင္႕အလမ္းေတြနဲ႕ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး အေထြေထြရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ႕ထံုးတမ္းအစဥ္အလာ၊ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္ေတြအေၾကာင္း ေလ႕လာပါရေစအံုး။

ၿမန္မာႏိုင္ငံသား ၿဖစ္တဲ႕အေလ်ာက္ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံကေန တစ္ႏိုင္ငံသြားရတယ္ ဆိုတာ ခက္ေတာ႕ အခက္သား။ ၿမန္မာႏိုင္ငံသားေတြအေနနဲ႕ ႏိုင္ငံကူး လက္မွတ္လုပ္ရတာ၊ အၿခားႏိုင္ငံရဲ႕ ၿပည္ဝင္ခြင္႕ယူရတာ၊ ၿပည္ပထြက္ခြာခြင္႕လုပ္ရတာေတြက ခက္ခဲလြန္းလို႕ ဧဝရက္ေတာင္ကို ခ်ိဳင္းေထာက္နဲ႕ တက္ရတာက လြယ္လိမ္႕အံုး။ အထူးသၿဖင္႕ ႏိုင္ငံၾကီးေတြကို သြားတဲ႕အခါမွာ အခုေလယာဥ္လက္မွတ္ဝယ္၊ အခု ထသြားလို႕ မရဘူး။ အခ်ိန္ေတြယူၿပီး ၿပင္ရဆင္ရအံုးမွာ။ ေနာက္ၿပီး ကြ်ႏု္ပ္တတ္တဲ႕ ပညာနဲ႕ သြားမယ္လို႕ၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ စင္ကာပူကေနတဆင္႕ ေၿခကုပ္ယူၿပီးမွ သြားလို႕ရမယ္လို႕ ေလ႕လာမိတယ္။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ႕ တစ္အခ်က္ စင္ကာပူမွာ အဂၤလိပ္စကားေၿပာလို႕ရတဲ႕အတြက္ ႏိုင္ငံတကာနဲ႕ ဆက္သြယ္ရတဲ႕ အလုပ္အကိုင္ေတြမွာ အခြင္႕အလန္းေတြ ပိုမ်ားမယ္။ ကေနဒါကို သြားမယ္လို႕ ဆံုးၿဖတ္ခဲ႕ရင္ ၿမန္မာႏိုင္ငံသားေတြအတြက္ ကေနဒါ သံရုံးက စင္ကာပူမွာ ပဲရွိတယ္။ ေနာက္ၿပီး စင္ကာပူဆိုတဲ႕ႏိုင္ငံ ဘာလဲဆိုတာ ၿမည္းစမ္းၾကည္႕လိုက္ခ်င္ေသးတယ္။

အဓိက ကေတာ႕ ကိုယ္႕ကိုယ္ကို ကို ႏိုင္ငံတကာ ေစ်းကြက္မွာ ေစ်းကြက္တင္ေရာင္းရတာပါပဲ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတစ္ခုကို အစပ်ိဳး မတည္ေထာင္ႏိုင္းေသးခင္ အေတာအတြင္းေပါ႕။ တစ္ေန႕ထက္တစ္ေန႕ တိုးတက္ေၿပာင္းလဲေနတဲ႕ ယေန႕ေခတ္ၾကီးမွာ ၿမန္မာၿပည္က ပညာတတ္လူငယ္ေတြ ေရၾကည္ရာ မ်က္ႏုရာ အလုပ္အကိုင္အခြင္႕အလမ္းေတြ ရွာေဖြၾကရတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေၿပာၿပခ်င္တဲ႕ ေစ်းကြက္တစ္ခုက အေမရိကန္ႏိုင္ငံက အလုပ္သမားရွာတဲ႕ ကုမၸဏီခပ္ေသးေသးေလးေတြက စင္ကာပူ အလုပ္သမား ေစ်းကြက္ကို မ်က္စိက်ေလ႕ရွိကာ H1b ဆိုတဲ႕ အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ အလုပ္လုပ္ခြင္႕ရတဲ႕ ၿပည္ဝင္ခြင္႕ကို ေထာက္ခံေပးၿပီး အလုပ္သမားေတြကို ငွားရမ္းၾကေလ႕ရွိတယ္။ လူသားအရင္းအၿမစ္နဲ႕ပဲ အေၿခခံၿပီး တည္ေဆာက္ထားရတဲ႕ စင္ကာပူအလုပ္အမားေစ်းကြက္မွာ အရည္အေသြးၿပည္ဝတဲ႕ အလုပ္သမားေတြကို လြယ္လင္႕တကူရႏိုင္တယ္။

ဒီေတာ႕ ကိုယ္႕ ကိုယ္ကို ေစ်းကြက္တင္ေရာင္းဖို႕အတြက္ ကြ်ႏ္ုပ္ ကိုယ္တိုင္ စင္ကာပူကို ၂၀၀၆-ခုႏွစ္ ေအၿပီလ ကုန္ေလာက္မွာ ေရာက္ခဲ႕သည္။ အဲဒီ ႏွစ္ အပိုင္အၿခား ကာလေတြတုန္းက စင္ကာပူအစိုးရရဲ႕ လမ္းဖြင္႕ေပးမႈ၊ အခြန္အထုတ္နည္းပါးမႈ၊ ပညာရွင္မ်ား လြယ္လင္႕တကူ ရရွိႏိုင္မႈတို႕ေၾကာင္႕ ႏိုင္ငံတကာမွ ကုမၸဏီမ်ား စင္ကာပူတြင္ လာေရာက္ကာ ရင္းႏွီးၿမဳတ္ႏွံ လုပ္ကိုင္ၾကသည္။ ကုမၸဏီအသစ္ စတင္အေၿခၿပဳ စာရင္းသြင္းဖို႕ အလြန္လြယ္ကူသလို႕၊ လိုအပ္သည္႕ ဆက္သြယ္ေရးလိုင္းမ်ား၊ အင္တာနက္၊ဖံုးလိုင္း အစရွိသည္တို႕ကို စင္ကာပူ အစိုးရအေနၿဖင္႕ ေန႕ခ်င္းညခ်င္း အလ်င္အၿမန္ေထာက္ပံ႕ႏိုင္စြမ္းရွိသည္။ ထိုသည္႕အတြက္ အလုပ္အကိုင္အခြင္႕အလမ္းမ်ား၊ ပေရာဂ်က္မ်ား အေၿမာက္အၿမား ေပၚေပါက္လာကာ လိုအပ္သည္႕ အလုပ္အမား အရင္းအၿမစ္ကို စင္ကာပူ အစိုးရအေနၿဖင္႕ ႏိုင္ငံတကာမွ အရည္အေသြးၿပည္႕ဝေသာ ပညာရွင္မ်ား ၿဖင္႕ ၿဖည္႕ဆည္းရေတာ႕သည္။ စင္ကာပူ လူဝင္မႈ ၾကီးၾကပ္ေရးမွလည္း လိုအပ္သည္႕ အလုပ္လုပ္ခြင္႕ ကပ္ၿပားမ်ားကို အလ်င္အၿမန္ အဆင္႕ဆင္႕ေဆာင္ရြက္ေပးၾကရသည္။

ၾကက္ေပါင္ေဘာလံုးတစ္လံုးကို မ်က္ႏွာၿပင္ အမာတစ္ခုေပၚသို႕ ပစ္ေပါက္လိုက္ပါက ပစ္ေပါက္သည္႕ အား၊ ထိေတြ႕မည္႕ မ်က္ႏွာၿပင္ အေပ်ာ႕အမာေပၚမူတည္လ်က္ ၿပန္ကန္ထြက္လာမည္႕ ၾကက္ေပါင္ေဘာလံုး၏ အၿမင္႕ပမာဏ မည္မွ်ၿမင္႕တက္သြားႏိုင္မည္ကို တြက္ဆၾကည္႕ႏိုင္သည္။ စင္ကာပူသည္ ကြ်ႏု္ပ္ ပစ္ေပါက္မည္႕ ၾကက္ေပါင္ေဘာလံုးအတြက္ မ်က္ႏွာၿပင္ အမာတစ္ခုၿဖစ္လိမ္႕မည္ဟု တြက္ဆခဲ႕သည္။ ေဘာလံုးကို အားအကုန္းသံုး ၍ ပစ္ေပါက္ရမည္႕ တာဝန္သည္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ တာဝန္ ၿဖစ္ေခ်မည္။

ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံကို အေၿခၿပဳကာ ထိုမွတဆင္႕ အၿခားႏိုင္ငံမ်ားသုိ႕ ၿပန္လည္ ကူးေၿပာင္းမည္ဟု စဥ္းစားၾကသည္တြင္ ပညာတတ္လူငယ္အမ်ားစုသည္ ကေနဒါ၊ ၾသစေၾတးလ်၊ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံမ်ားကို ေရြးခ်ယ္စဥ္းစားၾကသည္။ အခ်ိဳ႕လည္း ေရာက္သည္႕ ေနရာတြင္ တင္႕တိမ္ေရာင္႕ရဲ႕ က်ရကာ၊ ဘဝကို အသစ္မွစ ဘုရင္ေနာင္ ေဖါင္ဖ်က္ရမည္႕ အလုပ္မ်ိဳးကို မလုပ္လိုၾကေတာ႕။ ေငြေၾကးအင္အား၊ ေၿပာင္းေရႊ႕လို႕သည္႕ စိတ္ပါဝင္စားမႈ၊ အခြင္႕အေရး၊ မိမိကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္ကိုးစားမႈ အစရွိသည္တို႕ ေပါင္းဆံုးဆည္လာရေအာင္ ဖန္တီးယူရေပသည္။

ကေနဒါ၊ ၾသစေၾကးလ် ႏိုင္ငံတို႕တြင္ အေၿခခ် ေၿပာင္းေရႊ႕ေနထိုင္လိုသည္႕ ပညာတတ္လူငယ္မ်ားအား သက္ဆိုင္ရာ လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးမွ ဖိတ္ေခၚလ်က္ရွိသည္။ သို႕ရာတြင္ လိုအပ္သည္႕ အခ်က္အလ်က္မ်ား ၿပည္႕စံုရပါလိမ္႕မည္။ မိမိတို႕ တတ္ထားသည္႕ ပညာအရည္အခ်င္းကို အကဲၿဖတ္ေပးမည္႕ အဖြဲ႕အစည္းကို ဆက္သြယ္ကာ ကေနဒါ၊ ၾသစေၾတးလ် ႏိုင္ငံမ်ားမွ လက္ခံမည္႕ စံကို သတ္မွတ္ အမွတ္ယူရသည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ ကိုယ္တတ္ထားသည္႕ အဂၤလိပ္စာ အဆင္႕အတန္း ကို သတ္မွတ္ေပးမည္႕ IELTS ဟုေခၚေသာ အရည္အခ်င္းစစ္ စာေမးပြဲကို ေၿဖဆိုရကာ အမွတ္ ေကာင္းေကာင္း ရရွိဖို႕ လိုအပ္ၿပန္သည္။ လိုအပ္သည္မ်ားကို ၿပင္ဆင္ၿပီးပါက ေလွ်ာက္လႊာေၾကး အေမရိကန္ ေဒၚလာ သံုးေထာင္ေက်ာ္မွ် အကုန္အက်ခံကာ ကေနဒါသံရုံး၊ ၾသစေၾတးလ်သံရုံ စသည္႕ ကုိယ္ ေရႊ႕ေၿပာင္း အေၿခခ်ခြင္႕ ေလွ်ာက္ထားလိုသည္႕ သံရုံးကို ဆက္သြယ္လ်က္ ေလွ်ာက္လႊာတင္ရသည္။ တစ္ႏွစ္၊ တစ္ႏွစ္ခဲြခန္႕ ၾကာတတ္သည္။

စာေရးသူသည္ အပ်င္းၾကီးသည္။ အရည္အခ်င္းစစ္ စာေမးပြဲမ်ား ေၿဖဆိုရသည္ကို အမုန္းဆံုး။ IELTS စာေမးပြဲကို ေၿဖမည္ဟု စိတ္က အားခဲခဲ႕သည္မွာ လြန္ခဲ႕သည္႕ ရွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က ၿဖစ္သည္။ သို႕ရာတြင္ ဘယ္ေတာ႕မွ အေကာင္အထည္ ေပၚမလာခဲ႕။ ဒီေတာ႕ သက္သက္သာသာ ေလာေလာဆယ္ ကိုယ္တတ္ထားသည္႕ ပညာနဲ႕ပဲ အေမရိက ကို ေနာက္ထပ္တစ္ခါ ၿပန္လည္ အေၿခခ်ဖို႕ စဥ္းစားခဲ႕သည္။ သို႕ရာတြင္ ကြ်ႏု္ပ္ စင္ကာပူေရာက္သည္႕ ဧၿပီလတြင္ အေမရိကန္ လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးမွ H1b ေလွ်ာက္လႊာလက္ခံသည္႕ အခ်ိန္ ပိတ္သြားၿပီး ၿဖစ္သည္။ အလုပ္သမားရွာသည္႕ အေမရိကန္မွ ကုမၸဏီမ်ားလည္း ေစ်းကြက္မွ အနားယူသည္႕ ကာလၿဖစ္သည္႕ အတြက္ ေႏွာင္ႏွစ္ ၂၀၀၇-ခုနစ္တြင္ ေလွ်ာက္မည္ဟု အားခဲထားခဲ႕သည္။

စင္ကာပူတြင္ MediaCorp ကုမၸဏီ၌ နည္းပညာ အသင္းေခါင္းေဆာင္(Technical Team Lead) တစ္ေယာက္ အေနၿဖင္႕ သတင္းနည္းပညာမ်ားကို အင္တာနက္တြင္ တည္ေဆာက္ပံု လုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ားကို လုပ္ေဆာင္ခဲ႕သည္။ ထိုမွတဆင္႕ Frontline Solutions ကုမၸဏီ၌ ပေရာဂ်က္ မန္ေနဂ်ာ အၿဖစ္လည္းေကာင္း၊ Agility Logistic ကုမၸဏီတြင္ စီနီယာ ပရိုဂရမ္မာ အၿဖစ္ လုပ္ေဆာင္ခဲ႕သည္။ MediaCorp တြင္ အလုပ္လုပ္ေနစဥ္ ကာလ အေတာအတြင္း ၂၀၀၇-ခုနစ္ ဧၿပီလအမွီ စင္ကာပူသုိ႕ အလုပ္သမားလာရွာၾကမည္႕ အေမရိကမွ ပြဲစားကုမၸဏီမ်ားအတြက္ ၿပင္ဆင္ထားရသည္။ ၿပင္ဆင္ထားသည္ဆိုရာလည္း ေထြးေထြးထူးထူးေတာ႕ မဟုတ္ပါဘူး။ ရယ္ဇူမီ(resume)ကို အေခ်ာသပ္ ၿပန္လည္ၿပင္ဆင္ကာ dice.com တြင္ တင္ထားလိုက္ရုံပင္။ ေဖေဖၚဝါရီလ၊ မတ္လ ေရာက္သည္တြင္ H1b ေစ်းကြက္သည္ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားၿဖစ္လာကာ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ရယ္ဇူမီ(resume) ကို စိတ္ဝင္စားေသာ ကုမၸဏီမ်ား ဖုန္းေခၚလာၾကသည္။ ၉၅%သည္ အိႏၵိယကုလား လူမ်ိဳးမ်ား ၿဖစ္ၾကသည္။ သူရုိ႕သည္ပဲ အိုင္တီ(IT) ေလာကကို လႊမ္းမိုးထားၾကသည္ကိုး။ ေနႏွင္႕ အံုးေပါ႕ကြယ္။ ငါတို႕ ၿမန္မာေတြ အတြက္ လာအံုးမည္ေပါ႕။ ေၾကာင္ၾကာၾကာေတာ႕ ေရမငုတ္ႏိုင္ပါဘူးလို႕။

အလုပ္သမားရွာသည္႕ အလုပ္ရွင္ႏွင္႕ H1b ၿဖင္႕ အလုပ္လုပ္ လိုေသာအလုပ္သမား တယ္လီဖုန္း၊ အီးေမးလ္ႏွင္႕ ပဲ အလုပ္လုပ္ၾကရသည္။ အလုပ္ရွင္ဖက္က ဒီလူကို H1b ေလွ်ာက္ေပးဖို႕အတြက္ လိုအပ္သည္႕ ပညာ အရည္ခ်င္း ဘြဲ႕လက္မွတ္ရွိလား။ အေမရိကန္ ေစ်းကြက္တြင္ ဝင္ဆံႏိုင္သည္႕ အရည္အခ်င္ရွိလား၊ ေၿပာဆိုဆက္ဆံ ႏိုင္ပါ႕မလား။ ထိုသည္တို႕ကို အရင္ၾကည္႕သည္။ အလုပ္ရွာသည္႕ အလုပ္သမားဖက္ကလည္း ကိုယ္႕ကိုယ္ကို ေစ်းကြက္ ဝင္ဆံႏိုင္ရန္အတြက္ အင္တာဗ်ဳး အေၿမာက္ အၿမားၿဖင္႕ ေလ႕က်င္ ၿပင္ဆင္ရသည္။ ထိုမွ တဆင္႕ လစာမ်ား၊ စာခ်ဳပ္စာတမ္း၊ သေဘာတူညီ မႈမ်ားကို ဆက္လက္ ေၿပာဆိုရသည္။

အလုပ္ရဲ႕ သေဘာတရားက သည္လိုပါ။ အေမရိကတြင္ အလုပ္သမားမ်ားကို တိုက္ရုိက္ မငွားလိုၾကသည္႕ ကုမၸဏီၾကီးမ်ား ေၿမာက္ၿမားစြာရွိသည္။ သူရုိ႕သည္ ယာယီအလုပ္သမား(consultant) မ်ားကိုသာ ငွားရမ္း သံုးစြဲၾကသည္။ ပေရာဂ်က္ ၿပီးသြားလ်င္ ထို ကုမၸဏီတြင္ဆက္လက္အလုပ္ လုပ္စရာ မလိုေတာ႕ေခ်။ ပေရာဂ်က္ သေဘာတရားသည္ ယာယီသာ ၿဖစ္သည္႕ အတြက္ ပေရာဂ်က္အတြက္ငွားရမ္းလိုသည္႕ ကုမၸဏီသည္ အလုပ္သမားမ်ားအတြက္ H1b ေလွ်ာက္ထားသည္႕ ကိစၥမ်ားကို တာဝန္ယူၿပီး အရွည္ငွားရမ္း ေလ႕ မရွိၾကေခ်။ ဤသည္တြင္ ယာယီအလုပ္သမား(consultant) မ်ားကို ငွားရမ္း၊ ရွာေဖြေပးသည္႕ ကုမၸဏီမ်ား ရွိလာၾကသည္။ အမ်ားစုသည္ အိႏၵိယ ကုလားလူမ်ိဳးမ်ားပိုင္သည္႕ ကုမၸဏီမ်ား ၿဖစ္ၾကသည္။ ထို ၾကားေန ပြဲစားကုမၸဏီမ်ားကပင္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ လူဝင္မႈရုံးအတြက္ လိုအပ္သည္႕ စာရြက္ စာတမ္းမ်ား၊ H1b ေလွ်ာက္ထားသည္႕ ကိစၥမ်ားကို တာဝန္ယူ လုပ္ေဆာင္ေပးၾကရသည္။ ထို႕ေၾကာင္႕ H1b ၿဖင္႕ အလုပ္လုပ္သည္ဟု ဆိုရာတြင္ တကယ္ေတာ႕ ထို ယာယီအလုပ္သမား(consultant) သည္ မိမိ၏ H1b ကိုတာဝန္ယူ ေလွ်ာက္ထားေပးသည္႕ ကုမၸဏီ၏ ဝန္ထမ္းၿဖစ္သည္။ အကယ္၍ကုမၸဏီတစ္ခုမွ ပေရာဂ်က္ တစ္ခုၿပီးသြားလွ်င္ ပေရာဂ်က္ရွိသည္႕ အၿခားကုမၸဏီသို႕ ကူးေၿပာင္းလုပ္ေဆာင္ရသည္။ အလုပ္သမားတို႕၏ လုပ္အားခ၊ လစာတို႕အား H1b ကိုတာဝန္ယူ ေလွ်ာက္ထားေပးသည္႕ ၾကားေန ပဲြစားကုမၸဏီက ေပးသည္။ ေယဘူယ်အားၿဖင္႕ အိႏၵိယ ကုလားကုမၸဏီမ်ားသည္ IT သမားတစ္ေယာက္ကို လစာ တစ္ႏွစ္လ်င္ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ငါးေသာင္းခြဲမွ ခုႏွစ္ေသာင္းခဲြ အထိေပးကာ ငွားရမ္းေလ႕ရွိသည္။ ဤသည္မွာ အေမရိကန္ အိုင္တီ(IT) ေစ်းကြက္တြင္ အနိမ္႕ဆံုး ေပါက္ေစ်းၿဖစ္သည္။ ထို႕အၿပင္ H1b သမားတစ္ေယာက္သည္ အေမရိကန္ အစိုးရက သတ္မွတ္ထားေသာ အနိမ္႕ဆံုး ပ်မ္မွ်လစာ ငါးေသာင္းခဲြခန္႕ ရရွိဖို႕ လိုအပ္သည္။

ပြဲစားကုမၸဏီကပင္ ငွားရမ္းထားေသာ အလုပ္သမားတစ္ေယာက္ကို အေမရိကသို႕ လာရန္ ေလယာဥ္လက္မွတ္ လည္း အကုန္အက် ခံရကာ၊ ပေရာဂ်က္ မရရွိေသးခင္ ၾကားကာလ(bench time) အတြင္း ေနထိုင္စရာ၊ စားစရာမ်ား စီစဥ္ေပးရသည္။ ထို႕ေၾကာင္႕ အေမရိက၏ ေစ်းကြက္ စီးပြားေရးအေၿခအေန၊ ငွားရမ္းထားသည္႕ အလုပ္သမား၏ အရည္အခ်င္း ႏွင္႕ ပေရာဂ်က္မ်ား အလ်င္အၿမန္ ရရွိႏိုင္ေရးတို႕သည္ ပြဲစားကုမၸဏီမ်ားအတြက္ အေရးၾကီးေသာ အရာမ်ားၿဖစ္ၾကသည္။ ေစ်းကြက္ စီးပြားေရး မေကာင္းေသာ အခ်ိန္၊ အလုပ္အကိုင္မ်ား ရွားပါးသည္႕အခ်ိန္၌ H1b ၿဖင္႕ ပထမဆံုး အၾကိမ္လာမည္႕အလုပ္သမားမ်ားအတြက္ ေစ်းကြက္တြင္ ပေရာဂ်က္ အလုပ္တစ္ခုရရန္ ၾကာၿမင္႕တတ္သည္။ ထိုကဲ႕သို႕ေသာ စီးပြားေရးမေကာင္းေသာအခ်ိန္တြင္ H1b သမားေရာ၊ ပြဲစားကုမၸဏီမ်ားပါ အလုပ္ေစ်းကြက္အတြင္း ဝင္ေရာက္ရွာေဖြဖို႕အတြက္ ခ်င္႕ခ်ိန္ရသည္။

ထို႕ေၾကာင္႕ အေမရိကန္သို႕ H1b ၿဖင္႕ အလုပ္လုပ္မည္ဟု စီစဥ္သည္႕ အခါတြင္ ပထမဦးဆံုး အဆင္႕သည္ ထို ၾကားေန အိႏၵိယ ကုလားကုမၸဏီမ်ားၿဖင္႕ လုပ္ေဆာင္ၾကရသည္ပင္။ ထို H1b ေလွ်ာက္ေပးၾကသည္႕ အေမရိကန္မွ အိႏၵိယကုလားကုမၸဏီမ်ားသည္ စေပၚေငြ(security deposit) အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၅၀၀ မွ ၃၀၀၀ အထိ ေတာင္းတတ္ၾကသည္။ ကုမၸဏီမ်ား တစ္ခုႏွင္႕ တစ္ခု မတူညီၾက။ ဤေနရာတြင္ H1b ေလွ်ာက္ေပးရမည္႕ အလုပ္ရွင္ ဖက္ကေရာ၊ စေပၚေငြ ေပးရမည္႕ အလုပ္အမားမ်ားအတြက္ စြန္႕စားစရာေတြ ၿဖစ္လာသည္။

အလုပ္ရွင္ ပဲြစားကုမၸဏီသည္ အေမရိကန္ အိုင္တီ(IT) ေစ်းကြက္အတြက္ ၿဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိေသာ အလုပ္အမားတစ္ေယာက္ကို ေဒၚလာ ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္မွ် အကုန္အက်ခံကာ H1b ေလွ်ာက္ေပးလ်က္ ငွားရမ္းရသည္။ အကယ္ ၍ ထိုအလုပ္သမားသည္ H1b ရသည္႕ အခါ အေမရိကန္ၿပည္ဝင္ခြင္႕ ယူလ်က္ အလုပ္ရွင္ထံသို႕ အဆက္အသြယ္ မလုပ္ဘဲ ကိုယ္အစီအစဥ္ၿဖင္႕ အေမရိကန္ႏိုင္ငံအတြင္းသို႕ ဝင္ေရာက္လာႏိုင္သည္။ ထိုအခါ အလုပ္ရွင္ဖက္က နစ္နာရသည္။ ထို႕ေၾကာင္႕ သူရုိ႕သည္ စေပၚေငြ ေတာင္းၾကသည္။ အကယ္ ၍ စေပၚေငြ ေပးထားရေသာ H1b အလုပ္သမားတစ္ေယာက္သည္ အလုပ္ရွင္ႏွင္႕ သံုးလခန္႕ သို႕မဟုတ္ ေၿခာက္လခန္႕ လုပ္ၿပီးပါက ထိုေပးထားေသာ စေပၚေငြြကို ၿပန္ေပးရသည္။

တဖန္ စေပၚေငြေပးရကာ H1b ၿဖင္႕ အလုပ္လုပ္ လိုေသာ အလုပ္သမား အေနၿဖင္႕လည္း ထိုပြဲစား ကုမၸဏီက ေငြလိမ္သြားမွၿဖင္႕ ဟု ေတြးေတာ ပူပန္ရလိမ္႕ရွိရသည္။ အခ်ိဳ႕လည္း စေပၚေငြြေပးစရာ မလိုေသာ ပြဲစားကုမၸဏီမ်ားကို ရွာေဖြၾကသည္။ ကြ်ႏု္ပ္ကိုယ္တိုင္ ေလ႕လာမိသမွ်တြင္ စေပၚေငြြေပးစရာ မလိုေသာ ပြဲစားကုမၸဏီမ်ားသည္ သူရို႕၏ H1b အလုပ္သမားမ်ား အေမရိကန္ၿပည္ဝင္ခြင္႕ ယူသည္႕အခါ လိုအပ္သည္႕ စာရြက္စာတမ္းမ်ားကို အေရးတယူ ဂရုတစိုက္ ေဆာက္ရြက္ေပးေလ႕ မရွိၾကေခ်။ စေပၚေငြ ေပးထားေသာ အလုပ္အမားမ်ားအတြက္သာ ဦးစားေပး ေဆာင္ရြက္ၾကရသည္။ အေမရိကန္ လူဝန္မႈၾကီးၾကပ္ေရး ဝက္ဆိုက္ဒ္မွ ႏွစ္စဥ္ H1b ရရွိေသာ ကုမၸဏီမ်ား စာရင္း (database file) ကို ဆြဲယူ(download) လို႕ ရႏိုင္ကာ ထိုစာရင္းတြင္ ကိုယ္ အလုပ္လုပ္ လိုေသာ ပြဲစားကုမၸဏီ၏ ႏွစ္စဥ္ ရာဇဝင္ကို ေလ႕လာၾကည္႕ရႈ႕ႏိုင္ေလသည္။

အေမရိကန္ လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးမွ ၿပဠာန္းထားသည္႕ ဥပေဒအရ ႏိုင္ငံၿခားမွ ေခၚယူမည္႕ အလုပ္သမားမ်ား အတြက္ H1b ေလွ်ာက္လြာမ်ားကို ႏွစ္စဥ္ ဧၿပီလ ၁-ရက္ေန႕တြင္ စတင္လက္ခံေလ႕ရွိသည္။ ထို ဧၿပီလ ၁-ရက္ေန႕ အမွီေလွ်ာက္လႊာမ်ား တင္ႏိုင္ရန္အတြက္ အလုပ္သမားရွာသည္႕ ပြဲစားကုမၸဏီမ်ား ႏွင္႕ H1b ေလွ်ာက္လိုေသာ အလုပ္သမားတို႕သည္ ေဖေဖၚဝါရီလ၊ မတ္လအေတားအတြင္း လိုအပ္ေသာ သေဘာတူညီမႈမ်ား၊ စာရြက္စာတမ္းမ်ား အဆင္သင္႕ၿဖစ္ေအာင္ အၿပီးသတ္ အလ်င္မွီ လုပ္ေဆာင္ထားဖို႕ လိုအပ္သည္။

အဓိကအားၿဖင္႕ H1b ေလွ်ာက္ထားလိုေသာ အလုပ္သမားသည္ ဘြဲ႕လက္မွတ္ တစ္ခု ရရွိထားဖို႕ လိုအပ္သည္။ H1b ေလွ်ာက္ထားေပးမည္႕ ကုမၸဏီက H1b အတြက္ လိုအပ္ေသာ ပညာေရးအဆင္႕အတန္းကို အကဲၿဖတ္ေပးသည္႕ အဖြဲ႕အစည္းၿဖင္႕ ဆက္သြယ္ကာ လိုအပ္သည္မ်ားကို လုပ္သြားၾကရသည္။ စာရြက္စာတမ္း အေၿမာက္အၿမားႏွင္႕ ေခါင္းရႈပ္ခံေလ႕ မရွိေသာ ကြ်ႏု္ပ္အတြက္ ထို႕ ကဲ႕သို႕ H1b ေလွ်ာက္ေပးသည္႕ ကုမၸဏီမ်ားၿဖင္႕ လုပ္ရသည္က အဆင္ေၿပသည္။ လိုအပ္ေသာ စာရြက္စာတမ္းမ်ားကို အီးေမလ္ ကတစ္ဆင္႕ ပို႕ေပးလိုက္ရုံပင္။

ဤသို႕ၿဖင္႕ ကြ်ႏု္ပ္သည္ H1b ၿဖင္႕ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသို႕ ထပ္မံသြားမည္ဟု ဆံုးၿဖတ္ကာ ၂၀၀၇-ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလတြင္ ကြ်ႏု္ပ္၏ ရယ္ဇူမီ(resume)ကို dice.com တြင္ တင္လိုက္သည္။ မၾကာခင္တြင္ အမ်ိဳးအစား စံုလင္လွေသာ အိႏၵိယကုလား လူမ်ိဳး အသံေန အသံထားမ်ားစြာၿဖင္႕ ဖုန္းဆက္လာၾကကာ အမ်ားစုက စေပၚေငြ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၂၀၀၀ ေပးရမည္ဟု ဆိုၾကသည္။ ကြ်ႏ္ုပ္က ၅၀၀ သာ ေပးႏိုင္မည္ဟု ဆိုသည္႕ အတြက္ ေနာက္ဆုတ္သြားသည္႕ ကုမၸဏီမ်ား ရွိသလို႕၊ ေစ်းညိွရန္ ၾကိဳးစားၾကသည္ ကုမၸဏီမ်ားလည္း ရွိသည္။ ကြ်ႏ္ုပ္ အေနၿဖင္႕ ကြ်ႏ္ုပ္၏ အေတြ႕အၾကံဳ၊ အတတ္ပညာတို႕ကို ႏွစ္သက္ပါက ငွားရမ္းႏိုင္သည္။ စေပၚေငြကေတာ႕ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၅၀၀ ပဲ တတ္ႏိုင္သည္ဟု တင္းခံလိုက္သည္႕ အတြက္ ကုမၸဏီ ႏွစ္ခု သည္ လိုက္ေလ်ာလာသည္။

လြန္ခဲ႕သည္႕၂၀၀၆-ခုႏွစ္တြင္ ႏိုင္ငံတကာမွ အလုပ္သမားမ်ား H1b ေလွ်ာက္လႊာတင္ၾကေသာ အရည္အတြက္သည္ ဧၿပီလ ၁-ရက္ ေလွ်ာက္လႊာလက္ခံသည္႕ ပထမဦးဆံုးရက္အတြင္း သတ္မွတ္ထားသည္ထက္ ေက်ာ္လြန္သြားသည္႕ အတြက္ အေမရိကန္ လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးမွ ကြန္ပ်ဴတာၿဖင္႕ အလိုအေလ်ာက္ ေရြးခ်ယ္ေသာ စနစ္ စတင္က်င္႕သံုးခဲ႕သည္။ ကြန္ပ်ဳတာသည္ ေလွ်ာက္လႊာမ်ားထဲမွ ကံေကာင္းမည္႕ က်ရာေလွ်ာက္လႊာ ကို ေရြးခ်ယ္ သည္။ ဤသို႕ၿဖင္႕ H1b ေလွ်ာက္သည္႕ အခါ အလုပ္သမားတစ္ေယာက္အေနၿဖင္႕ အရည္အခ်င္း ၿပည္႕မွီေသာ္လည္႕ ကံမေကာင္း ပါက ကြန္ပ်ဴတာ၏ ရြယ္ခ်ယ္မႈထဲတြင္ မပါေတာ႕ေခ်။ ထီထိုးရသည္႕ႏွယ္။ ထို H1b ထီမေပါက္ပါက ပဲြစားကုမၸဏီမ်ားသည္ စေပၚေငြကို ၿပန္ေပးၾကရသည္။ ေနာက္ႏွစ္မ်ားတြင္ ထပ္မံၾကိဳးစား ေလွ်ာက္ထားၾကေပအံုးေပါ႕။ အခ်ိန္တန္ေတာ႕ နပိန္ကန္လာလိမ္႕မည္။

၂၀၀၆-ခုနစ္ ဧၿပီလ ေလွ်ာက္လႊာတင္ခ်ိန္ကို မမွီလိုက္ေသာ ကြ်ႏု္ပ္အတြက္ ၂၀၀၇-ခုနစ္ ဧၿပီလ အမွီ စတင္ေလွ်ာက္ထားႏိုင္ခဲ႕ရာ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ H1b ကို ရရွိခဲ႕သည္။ ဤေနတြင္ ေၿပာၿပခ်င္သည္မွ ေလွ်ာက္လႊာ စတင္ေလွ်ာက္ထာခ်ိန္မွ စတင္ ၍ ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္တြင္ မိမိတို႕ H1b ကို ရရွိႏိုင္မည္နည္း။ ဘယ္အခ်ိန္တြင္ အေမရိကန္ ၿပည္ဝင္ခြင္ကို ဘယ္လို ရယူႏိုင္ကာ၊ H1b ၿပည္ဝင္ခြင္႕ ၿဖင္႕ ဘယ္ေလာက္ အတိုင္းအတာ အထိ အလုပ္ လုပ္ကိုင္ ႏိုင္သနည္း။ ရွင္းအံ႕။ ဧၿပီလ ၁-ရက္ေန႕မွ စတင္ တင္လိုက္ေသာ H1b ေလွ်ာက္လႊာသည္ ဇူလိုင္လ၊ ၾသဂုတ္လ ေလာက္တြင္ မိမိတို႕ H1b ေရြးခ်ယ္ခံရေၾကာင္းကို အေၿဖသိရွိရသည္။ ထိုအခါ မိမိတို႕ ပြဲစား ကုမၸဏီက ဝမ္းသာအယ္လဲၿဖင္႕ H1b အရြယ္ခံရေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားသည္။ ေနာက္တဆင္႕သည္ H1b ၿဖင္႕ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ ၌ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ေၾကာင္း အေမရိကန္ လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးရုံးမွ
ေထာက္ခံစာ ရယူႏိုင္ရန္ၿဖစ္သည္။ ထို အဆင္႕သည္ သံုးလေလာက္ ထပ္မံ ၾကာၿမင္႕ႏိုင္သည္။ အေမရိကန္ လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးရုံး၏ စိတ္ပ်က္စရာ အေကာင္းဆံုး ေႏွးေကြးသည္႕ လုပ္ငန္းေဆာင္ရြက္မႈၿဖစ္သည္။ ထိုေထာက္ခံစာ၌ H1b သမားတစ္ေယာက္သည္ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံတြင္ သံုးႏွစ္တိတိ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ေၾကာင္း ေဖၚၿပေပးထားသည္။ အကယ္၍ ထပ္မံ အလုပ္လုပ္ လိုပါက ေနာက္ထပ္ သံုးႏွစ္ သက္တမ္းတိုးႏိုင္သည္။

ထိုေထာက္ခံစာ ရရွိၿပီးလွ်င္ သက္ဆိုင္ရာ အေမရိကန္း သံရုံး၌ ၿပည္ဝင္ခြင္႕ ဗီဇာ ရယူရုံပင္ၿဖစ္သည္။ အကယ္၍ အိမ္ေထာင္ရွိသူ ၿဖစ္ပါက မိမိတို႕ အိမ္ေထာင္ဖက္ကိုပါ တပါးတည္း အတူတကြ ၿပည္ဝင္ခြင္႕ ဗီဇာ တံဆိပ္ကို ရယူသင္႕သည္။ ကိုင္ေဆာင္ထားေသာ ႏိုင္ငံကူး လက္မွတ္သည္လည္း အၿမင္႕ဆံုး သက္တမ္းတိုးထားေသာ စာအုပ္ၿဖစ္ရမည္။ ၿပည္ဝင္ခြင္႕ ဗီဇာတစ္ႏွစ္ သက္တမ္း ရရွိမည္။ ဆိုလိုသည္မွာ မိမိတို႕ ႏိုင္ငံကူး လက္မွတ္တြင္ ရုိက္ႏွိတ္ထားေသာ အေမရိကန္ ၿပည္ဝင္ခြင္႕ ဗီဇာသည္ တစ္ႏွစ္အတြင္း အေမရိကန္ ႏိုင္ငံအတြင္း ဝင္ႏိုင္ ထြက္ႏိုင္သည္။

ၿပည္ဝင္ခြင္႕ လက္မွတ္ ရယူၿပီးပါက ေလယာဥ္လက္မွတ္ စီစဥ္ကာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသို႕ ေၿခခ်ရုံပင္ ၿဖစ္သည္။ ဤေနရာတြင္ ေၿပာစရာ ရွိသည္က ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ သက္တမ္းသည္ အနည္းဆံုး သံုးႏွစ္ေလာက္ ရွိထားသင္႕သည္။ အဘယ္ေၾကာင္႕ ဆိုေသာ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ တြင္ ရုိက္ႏွိတ္ထားေသာ ၿပည္ဝင္ခြင္႕ ဗီဇာသည္ တစ္ႏွစ္ ရွိသည္ဆိုေသာ္လည္း၊ ၄င္းသည္ တစ္ႏွစ္အတြင္း အေမရိကန္ ႏိုင္ငံသို႕ ဝင္ႏိုင္၊ ထြက္ႏိုင္ေၾကာင္းကိုသာ ဆိုလိုသည္။ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံတြင္ ေနထိုင္ႏိုင္ေၾကာင္း သက္တမ္းကို ကိုင္ေဆာင္ထားေသာႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ သက္တမ္းရွိသည္႕ အေပၚတြင္ မူတည္၍ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံသို႕ အဝင္တြင္ ဆံုးၿဖတ္ေပးသည္။ ၄င္း သက္တမ္းကို အၿဖဴေရာင္ ကဒ္(white card) ေပၚတြင္ သတ္မွတ္ေပးကာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွ ထြက္သည္႕ အခါ ၿပန္လည္ ေပးအပ္ရၿပီး၊ ဝင္သည္႕ အခါ အသစ္တစ္ခု ရရွိသည္။ တဖန္ H1b သမားတစ္ေယာက္သည္ အလုပ္ လုပ္ခြင္႕ သက္တမ္း သံုးႏွစ္ ရွိသည္ဟု ဆိုထားၿပန္ရာ အၿဖဴေရာင္ ကဒ္တြင္ ရရွိသည္႕ သက္တမ္းႏွင္႕ ဘယ္လို ကြားၿခားသနည္း ဟု ေမးဘြယ္ ရွိၿပန္သည္။ မိမိတို႕ ကိုင္ေဆာင္ထားေသာ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္တြင္ သက္တမ္းသံုးႏွစ္ ရွိပါက အၿဖဴေရာင္ ကဒ္တြင္ ေနထိုင္ခြင္႕ သက္တမ္း သံုးႏွစ္ မည္။ သို႕မဟုတ္ သံုးႏွစ္ေအာက္ နည္းေသာ သက္တမ္းရရွိပါက အၿဖဴေရာင္ကဒ္ သက္တမ္း ကုန္ဆံုးသည္႕ အခါ ထပ္မံ၍ သက္တမ္းတိုးရပါမည္။ ထို သက္တမ္းတိုးရမည္႕ အလုပ္တို႕ကို ပဲြစားကုမၸဏီႏွင္႕ ေရွ႕ေနတို႕ လုပ္ၾကရလိမ္႕မည္။ သံုးႏွစ္ ၿပည္႕၍ ထပ္မံ အလုပ္ လုပ္လိုပါက ေနာက္ထပ္ သံုးႏွစ္ သက္တမ္း တိုးႏိုင္ေပ ေသးသည္။

ဤသုိ႕ၿဖင္႕ ၂၀၀၆-ခုႏွစ္ ဧၿပီလတြင္ စင္ကာပူ ေရာက္ရွိခဲ႕ေသာ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ၂၀၀၈-ခုႏွစ္ ဧၿပီလတြင္ ဘဝခရီးကို ႏွင္လ်က္ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံသို႕ ထပ္မံ တစ္ခါ ေၿခခ် ခဲ႕ၿပန္သည္။
အေမရိကန္ ႏိုင္ငံ အတြင္းသို႕ ဝင္သည္႕ အခါ ကြ်ႏု္ပ္၏ ႏိုင္ငံကူး သက္တမ္းသည္ ေၿခာက္လ ႏွင္႕ ႏွစ္ရက္ သာ က်န္ေတာ႕သည္။ ၿမန္မာ သံရုံးႏွင္႕ ဘယ္ေသာ အခါမွ အဆက္ အသြယ္ လုပ္ေလ႕ မရွိေသာ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ႏိုင္ငံကူး လက္မွတ္ကို သက္တမ္း မတိုးခဲ႕ေခ်။ သုိ႕ အတြက္ ကံဆိုးမသြားရာ မိုးလိုက္ရြာ သလိုပင္ အေမရိကန္ လူဝင္မႈ ၾကီးၾကပ္ေရး စည္းမ်ဥ္း စည္းကမ္း ဥပေဒ အရ ေၿခာက္လ ထက္ပိုေသာ သက္တမ္းကိုသာ ေနထိုင္ခြင္႕ ေပးသည္႕ အတြက္ ကြ်ႏု္ပ္သည္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံတြင္ ေနထိုင္ခြင္႕ ႏွစ္ရက္ ရရွိခဲ႕သည္။ ဒုက္ေခါ……။

ထို ရသည္႕ ႏွစ္ ရက္ အတြင္း နယူးေရာက္ရွိ ၿမန္မာ သံရုံးႏွင္႕ အၿမန္ဆက္သြယ္ကာ ႏိုင္ငံကူး စာအုပ္ကို သက္တမ္းတိုးရသည္။ တဖန္ ႏိုင္ငံကူး စာအုပ္သည္ ၁၀-ႏွစ္ ေက်ာ္ေနၿပန္ သၿဖင္႕ အသစ္ တစ္အုပ္ ထပ္မံ လုပ္ရကာ စင္ကာပူတြင္ စုေဆာင္း ခဲ႕သမွ် ေငြေၾကးတို႕သည္ အိပ္ကပ္ထဲမွ က်ဆင္းလာသည္႕ ေရတံခြန္နယ္ တေဝါေဝါႏွင္႕ ထြက္က် ကုန္ေတာ႕သည္။ ႏိုင္ငံကူး လက္မွတ္ကို သက္တမ္း တိုးၿပီးသည္ႏွင္႕ ကြ်ႏု္ပ္ အလုပ္လုပ္မည္႕ ကုမၸဏီႏွင္႕ ဆက္သြယ္ရကာ ကုမၸဏီ၏ ေရွ႕ေန ႏွင္႕ပင္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ေနထိုင္ခြင္႕ သက္တမ္းကို ထပ္မံ တိုးၿမွင္႕ ရသည္။ ႏိုင္ငံကူး လက္မွတ္ သက္တမ္း သံုးႏွစ္ မရွိ ခဲ႕ေသာ ကြ်ႏု္ပ္ အတြက္ သင္ခန္းစာပင္။ ဤသုိ႕ ၿဖင္႕ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ေနထိုင္ခြင္႕ သက္တမ္း တိုးၿမွင္႕ရန္ အေမရိကန္ လူဝင္မႈ ရုံး၌ ေလွ်ာက္ထားဆဲ ကာလၿဖစ္သည္႕ အားေလ်ာ္စြာ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံတြင္ မရွိမၿဖစ္ လိုအပ္ေသာ မွတ္ပံုတင္ နံပါတ္ (social security number) ကိုလည္း မွတ္ပံုတင္ ပိုင္ခြင္႕ မရွိခဲ႕ေခ်။ အေမရိကန္ လူဝင္မႈ ၾကီးၾကပ္ေရး ရုံး၏ ေႏွးေကြးလွေသာ လုပ္ငန္းေဆာင္ရြက္မႈကို ေစာင္႕စား ေနယင္း ကြ်ႏု္ပ္သည္ နယူးေယာက္ၿမိဳ႕ အေၿခစိုက္ ဘာမားပိြဳင္႕(Burma Point) ႏိုင္ငံေရး အသင္း အဖြဲ႕ ၏အခန္း အေပၚထပ္တြင္ တစ္လ ငါးရာခုႏွစ္ဆယ္ၿဖင္႕ ငွားရမ္း ေနထိုင္ကာ သံုးလေက်ာ္ မွ် အလုပ္ အကိုင္ မရွိ ေသာင္တင္ ေနခဲ႕သည္။

ထို သံုးလေက်ာ္ ကာလ အတြင္း အေမရိကန္ႏိုင္ငံ နယူေယာက္ရွိ ႏုိင္ငံေရး လႈပ္ရွား ေနၾကသူမ်ား ကို ေလ႕လာ သံုးသပ္ မိခဲ႕သည္။ အမ်ားစုက ႏိုင္ငံေရး လုပ္ၾကသည္ ဆိုရာတြင္ ႏိုင္ငံေရး ႏွင္႕ ပတ္သက္သည္႕ သိပၸံပညာရပ္မ်ားကို ဆည္းပူး ေလ႕လာမႈမ်ား ဘာမွ် မရွိ။ ေၿပာၿပန္ရင္ လည္း ကြ်ႏ္ုပ္ လြန္ရာက်မည္။ သူ႕ထက္ငါ စကားမ်ား အႏိုင္လု ေၿပာၾကလ်က္၊ ဂ်ာေအး သူ႕အေမ ရုိက္ အပ္ေၾကာင္းထပ္သည္႕ နည္းလမ္းမ်ား အဖန္တလဲလဲ ေဟာင္ဖြာေဟာင္ဖြာ ေၿပာၾကကာ အေမရိကန္ အစိုးဆီမွ ေငြမ်ား လိမ္ယူၾကသည္။ တကယ္႕ နယ္စပ္ ေဒသမ်ားရွိ ႏိုင္ငံေရး လုပ္ေနသူမ်ား၊ နယ္စပ္ ေဒသမ်ားရွိ ေစတနာ အရင္းခံသည္႕ ၿမန္မာ ပညာတတ္မ်ား နစ္နာၾကသည္။

ဤသို႕ၿဖင္႕ တစ္ၿဖည္းၿဖည္း ဆုပ္ယုတ္ ကုန္ခန္းလာေသာ ေငြးေၾကၿပႆနာ ႏွင္႕ အလုပ္လုပ္ရန္ မွတ္ပံုတင္ နံပါတ္ (social security number) ထုတ္ယူႏိုင္ခြင္႕ မရွိေသးေသာ ကြ်ႏ္ုပ္အတြက္ ကယ္လီဖိုးနီးယားသုိ႕ ယာယီ ေရြ႕ေၿပာင္းေနထိုင္ရန္ ဆံုးၿဖတ္ကာ နယ္ေၿပာင္းခဲ႕သည္။ ကြ်ႏု္ပ္ ႏွင္႕ အလုပ္ လုပ္မည္႕ ပြဲစား ကုမၸဏီက သူတို႕ ငွားရမ္းေပးမည္႕ တိုက္ခန္းတြင္ လာေရာက္ ေနထိုင္ရန္ ကမ္းလွမ္း လာေသာ္လည္း အၿခားၿခားေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ား ေၾကာင္႕ ၿငင္းပယ္လိုက္သည္။

အေမရိကန္ တို႕၏ အလြန္တရာ ဆိုးရြားေနေသာ ယေန႕အလုပ္သမား ေစ်းကြက္သည္ ကြ်ႏု္ပ္အတြက္ စိန္ေခၚေနသည္႕ နယ္။ နယူးေယာက္တြင္ ေနထုိင္စဥ္ မွတ္ပံုတင္ နံပါတ္(social security number) မရွိသည္႕ အတြက္ ကမ္းလွမ္းလာေသာ အလုပ္မ်ားကိုလည္း ပယ္ခ်ခဲ႕ရေသးသည္။

ကယ္လီဖိုးနီးယားတြင္ ေနထိုင္ေနစဥ္ ကာလအတြင္း အေမရိကန္ လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရး ရုံးမွ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ေနထိုင္ခြင္႕ကို သက္တမ္း တိုးၿမွင္႕ ေပးလိုက္သည္႕ အတြက္ ေနာက္ဆံုးတြင္ မွတ္ပံုတင္ နံပါတ္(social security number) ကို ထုတ္ယူ ႏိုင္ခဲ႕ကာ အလုပ္လုပ္ ရန္ အတြက္ အဆင္သင္႕ ၿဖစ္ခဲ႕ေလသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကြ်ႏ္ုပ္၌ ပိုက္ဆံ တစ္ၿပား တစ္ခ်ပ္မွ် မရွိေတာ႕ေခ်။ လက္ဗလာၿဖင္႕ ဘဝကို သံုညမွ ၿပန္လည္ စတင္ရေတာ႕သည္။ ဦးေႏွာက္ ထဲတြင္ ရွိေသာ ကြ်ႏ္ုပ္တတ္သည္႕ ပညာသည္သာလွ်င္ ကြ်ႏ္ုပ္အတြက္ အားကိုးရာပင္ ၿဖစ္ေတာ႕သည္။

H1b ၿဖင္႕ အေမရိကန္သုိ႕ လာေရာက္ ၾကသည္တြင္ အမ်ားစုသည္ ပြဲစား ကုမၸဏီၿဖင္႕ ခ်ိတ္ဆက္ကာ လာၾကရသည္။ အခ်ိဳ႕လည္း ပြဲစား ကုမၸဏီ မသိေအာင္ အေမရိကသို႕ ဝင္ေရာက္လာကာ ေၿခခ်ၾကသည္ႏွင္႕ ကိုယ္႕ အစီအစဥ္ၿဖင္႕ အလုပ္ရွာေဖြကာ H1b ကို ပိုေကာင္းေသာ ကုမၸဏီ ဆီသို႕ ေၿပာင္းလဲ ယူၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ လည္း အၿမဲတမ္း ေနထုိင္ခြင္႕ ကဒ္ (green card) ရရွိသည္႕ အထိ ပြဲစား ကုမၸဏီတြင္ ေမွးကာ လုပ္ေနၾကသည္။ အခ်ိဳ႕လည္း H1b ၿဖင္႕ အေမရိက သို႕ ခဏလာကာ ၿပန္သြားၾကသူမ်ား လည္း ရွိၾကသည္။ အမ်ိဳးမ်ိဳး ပင္။

စြန္႕စားလိုေသာ၊ အခြင္႕ အလမ္းမ်ား ရွာေဖြလိုေသာ ၿမန္မာ ပညာတတ္မ်ားအတြက္ H1b ၿဖင္႕ ဤသုိ႕ ဤဖံု အေမရိကန္ ႏိုင္ငံသို႕ လာေရာက္ အလုပ္လုပ္ ႏိုင္သည္ ကို ေၿပာၿပရုံပင္။ ကြ်ႏ္ုပ္ ၏ အေတြ႕အၾကံဳကို ေၿပာၿပကာ ေနာက္အခါ လာေရာက္လိုသူမ်ား ကြ်ႏ္ုပ္ကဲ႕သို႕ မၿဖစ္ရေစရန္ ၿပင္ဆင္သင္႕သည္မ်ားကို ၿပင္ဆင္တတ္ေစရန္လည္း ၿဖစ္သည္။

အားလံုး အဆင္ေၿပပါေစ။

အနႏၱေမတၱာၿဖင္႕
ဘေကာင္း