Sunday, November 7, 2010

Concluded from Yahoo news and comments


Just the day after election in Burma, Republican senator, Mitch McConnell, sent out a message to renew the support for Aung San Suu Kyi and democratic forces within Burma, in a statement to US President Obama. Yahoo has the news, http://news.yahoo.com/s/afp/myanmarvoteussenate, and Americans are pouring their comments with anger and concern as if republicans are pushing President Obama to go to war with Burmese junta just like President Bush invaded to Afghanistan.

I personally think the word "to get tough" is confusing and signal to misunderstanding on how United State government should support to democratic forces in Burma. I am a Burmese who work in US and contributing tax to the United State government, I do want to overthrow Burmese military regime with continuous support from United State government, but it doesn't necessarily mean to invade Burma with the tax I am paying for. I also don't think US is in the position to engage another military act during the public outcry over the spending tax payer money in Afghanistan war.

Mitch McConnell’s support to renewing a ban on imports from Burma earlier this year, I believe this is an urge to the President Obama to put more weight on pressure to military regime; to free Aung San Suu Kyi and all other political prisoners, to send strong signal to Burmese junta and international community that United State government shall only recognize fair election process in Burma. We don’t want to see Burmese dictatorship is being infused and injected by Chinese military influence. The claws of Chinese dragon are stretching out on the world’s map.

Remember, Burmese military regime has capability to conceal the truth elements inside the country and tricked United Nation and other ASEAN counties several times, so they can prolong their ruling power more than 20 years.


Thursday, October 21, 2010

တိရိစၦာန္တို႕ ယာေတာေၿမ (၂ - ၂)


ပထမ ငါးမိနစ္ ခန္႕အထိ တိရိစၦာန္တို႕သည္ သူတို႕၏ ေအာင္ၿမင္မႈရလဒ္ကို သိပ္မယံုၾကည္ႏိုင္ၾက။ ပထမဦးစြာ သူတို႕သည္ ယာေၿမ ၿခံစည္းရိုး ပတ္ပတ္လည္ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ကဆုန္ေပါက္ေၿပးလႊားကာ လူတစ္ေယာက္မွ် ခိုေအာင္းၿပီး မရွိေစရန္ ၾကည္႕ရႈ႕စစ္ေဆးၾကသည္။ ထို႕ေနာက္ ကိုသာဒြန္းႏွင္႕ ပတ္သက္သည္႕ အရာမွန္သမွ် ဖယ္ရွာပစ္ဖို႕ ၿခံအေဆာက္အအံုမ်ားဆီသို႕ ၿပန္လည္ေၿပးလႊားလာၾကသည္။ ၿမင္းေဇာင္း တဖက္တြင္ရွိေသာ အလုပ္ရံုခန္း တံခါးသည္လည္း က်ိဳးပဲ႕ကာ ပြင္႕ေနသည္။ သံတို သံစမ်ား၊ သံနားကြင္းမ်ား၊ ေခြးခ်ည္သံၾကိဳးမ်ား၊ ဝက္မ်ား သိုးမ်ားကို ကို သင္းကြပ္ရာတြင္ ကိုသာဒြန္း သံုးေလ႕ရွိေသာ ဓါးမ်ား အစရွိသည္တို႕ကို ပစ္ေပါက္ထုတ္ၾကသည္။ နဖားၾကိဳးမ်ား၊ နားပတ္ၾကိဳးမ်ား၊ ၿမင္းပါးခ်ဳပ္မ်ား၊ နားခ်ပ္မ်ား၊ ၾကာပြတ္တံမ်ား အားလံုးကို စုပံုကာ ယာကြင္းၿပင္တြင္ မီးရႈိ႕ပစ္ၾကသည္။ ၾကာပြတ္တုတ္မ်ား မီးေလာင္ကြ်မ္းေနသည္ကို ၾကည္႕ကာ တိရိစၦာန္မ်ား ၿမဴးတူး ခုန္ေပါက္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကသည္။ ဝက္ၾကီး ၿဖဴတုတ္က ၿမင္း လည္ဆံေမြးႏွင္႕ အၿမီွး တို႕တြင္ တန္ဆာ ဆင္ေလ႕ရွိေသာ ဖဲၿပားၾကိဳးမ်ားကို မီးပံုထဲသို႕ ပစ္ထည္႕သည္။


“ဖဲၾကိဳး ေတြဟာ ကဝတ္တန္ဆာေတြၿဖစ္သလို လူေတြရဲ႕ အမွတ္အသားေတြ ၿဖစ္တယ္.. တိရိစၦာန္ေတြဟာ အဝတ္အစား ဝတ္ဖို႕ မလိုအပ္ဘူး” လို႕ ၿဖဴတုတ္က ဆိုတယ္။

အဲဒီ စကားကို ၿမင္ၾကီး ဘိုးနီၾကားေသာ အခါ ေႏြရာသီတုန္းက ယင္ေၿခာက္ဖို႕ သူသံုးေလ႕ရွိေသာ ၿမက္ေၿခာက္ဦးထုတ္ကေလးကို မီးပံုထဲသို႕ပစ္ထည္႕လိုက္သည္။

ခဏအတြင္းမွာပင္ တိရိစၦာန္တို႕သည္ ကိုသာဒြန္းႏွင္႕ ပတ္သက္သမွ် အရာမ်ား အားလံုးကို ဖ်က္ဆီးပစ္လုိက္ၾကသည္။ ဝက္ၾကီး သန္းေရႊက တိရိစၦာန္တို႕ကို အစာသိုေလွာင္ခန္းသို႕ ဦးေဆာင္ေခၚသြားကာ အားလံုးကို ေဝပံုးက် ေၿပာင္ဖူး ႏွစ္ဆတိုး၍ ေကြ်းေမြးေလသည္။ ေခြးတို႕ကို ဘီစကစ္ ႏွစ္ခ်ပ္ စီ ေကြ်းသည္။ ထို႕ေနာက္ ဗမာၿပည္ရဲ႕ မ်ိဳးခ်စ္ အာဇာနည္မ်ား သီခ်င္းကို ခုနစ္ၾကိမ္ ဆက္တိုက္ သီဆိုၿပီး ညေရာက္ေတာ႕မွ အနားယူၾကလ်က္ တစ္ခါမွ် မရရွိဘူးေသာ ေပ်ာ္ရႊင္ အိပ္စက္ၿခင္းမ်ိဳးၿဖင္႕ အိပ္စက္ၾကေလသည္။

သူတို႕သည္ ထံုစံအတိုင္း မနက္ လင္းအာရုဏ္တြင္ ႏိုးထၾကသည္။ ထို႕ေနာက္ ယမန္ေန႕က ၾကီးၿမတ္ခမ္းနားသည္႕ အၿဖစ္အပ်က္တို႕ ၿဖစ္ပ်က္ခဲ႕သည္ကို သတိရၾကကာ ၿမက္ခင္းၿပင္ကြက္လပ္သို႕ ေၿပးထြက္လာၾကသည္။ ကြင္းၿပင္ကြက္လပ္မွ ခပ္လွမ္းလွမ္းသို႕ ဆင္းသြား လိုက္ လွ်င္ ယာေတာေၿမကို အထက္စီးမွ လွမ္းၿမင္ႏိုင္ေသာ ေတာင္ကုန္းမို႕မို႕ ေလး ရွိသည္။ တိရိစၦာန္တို႕သည္ ထိုေတာင္ကုန္းထိပ္သို႕ ေၿပးတက္သြားၾကကာ ၾကည္လင္ သန္႕စင္ေသာ ေနေရာင္ ေအာက္တြင္ ယာေတာေၿမ ပတ္ပတ္လည္ကို ေငးေမာၾကည္႕ရႈ႕ၾကေလသည္။ ဟုတ္ေပသည္… ထိုယာေတာေၿမသည္ သူတို႕ ေၿမ။ ရႈ႕ၿမင္သမွ် အရာအားလံုးတို႕ကို သူတို႕ ပိုင္ဆိုင္သည္။ ထို ေက်နပ္ပီတိၿဖစ္မႈတို႕ ၿဖင္႕ သူတို႕သည္ လွည္႕ပတ္ ကခုန္ၾကေလသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္ စိတ္လႈပ္ရွားမႈတို႕ၿဖင္႕လည္း ေလထဲသို႕ ေၿမာက္ၾကြေၿမာက္ၾကြႏွင္႕ ခုန္ေပါက္ၾကသည္။ စိုစိုစြတ္စြတ္ ႏွင္႕ၿမက္ခင္းေပၚတြင္ လူးလိမ္႕ၾကသည္။ ၿမက္ခ်ိဳခ်ိဳတို႕ကို ပါးစပ္အၿပည္႕ ဝါးၾကသည္။ ေၿမစိုင္ခဲတို႕ကို ကန္ေက်ာက္ၾကကာ ေၿမရနံတို႕ ေမႊးထံု ေနသည္ကို နမ္းရႈပ္ၾကသည္။ ထို႕ေနာက္ ယာေတာၿခံေၿမတစ္ခုလံုးကို လွည္႕ပတ္ၾကည္႕ရႈၾကကာ ထြန္ယက္ခင္း၊ ၿမက္ေၿခာက္ခင္း၊ အသီးအႏွံခင္း၊ေရကန္တို႕ကို တေမ႕တေမားၿဖင္႕ တစ္ခါမွ မၿမင္ဘူးေသာ အရာမ်ားကဲ႕သို႕ ေငးေမားၾကည္႕ၾကသည္။ ထိုအရာတို႕သည္ ယခုအခါတြင္ သူတို႕ ပိုင္ဆိုင္ေသာအရာမ်ား ၿဖစ္ေနသည္ကို မယံုၾကည္ႏိုင္ေအာင္ၿဖစ္ၾကသည္။

ထို႕ေနာက္ သူတို႕သည္ ၿခံထဲရွိ အေဆာက္အဦးမ်ားဆီသို႕ ၿပန္လွည္႕လာၾကကာ ယာၿခံအိမ္ တံခါးဝ အၿပင္ဖက္တြင္ ၿငိမ္သက္စြာ ရပ္လိုက္ၾကသည္။ ထိုၿခံအိမ္သည္လည္း သူတို႕ ပိုင္ေသာ အရာပင္ ၿဖစ္ေလၿပီ။ သို႕ေသာ္ သူတို႕သည္ အထဲသို႕ ဝင္ဖို႕ ေၾကာက္လန္႕ေနၾကသည္။ ခဏၾကာေသာ္ ၿဖဴတုတ္ႏွင္႕ သန္းေရႊတို႕သည္ တံခါးကို ပုခံုးႏွင္႕ တြန္းတိုက္ ဖြင္႕လိုက္သည္။ အၿခားတိရိစၦာန္တို႕သည္ ေဟာကနဲ စုၿပံဳတိုးဝင္ၾကသည္။သူတို႕သည္ တစ္ခုခုကို မေတာ္တဆ တြန္းခ်ခ်ိဳးဖဲ႕ မိမွာဟူေသာ စိုးရိမ္စိတ္တို႕ၿဖင္႕ အလြန္တရာ ဂရုစိုက္ေသာ ေၿခလွမ္းတို႕ၿဖင္႕ အသာအယာ ေလွ်ာက္လွမ္း ဝင္လာၾကသည္။ တစ္ခန္းဝင္ တစ္ခန္းထြက္ ၾကည္႕ၾကသည္။ စကားကိုလည္း ခပ္က်ယ္က်ယ္ မေၿပာရဲ။ ဇိမ္ခံပစၥည္း ဥစၥာ မ်ားကို မယံုၾကည္ႏိုင္ေအာင္ တအံတၾသ ေငးေမာၾကည္ရႈ႕ၾကသည္။ အိမ္ရာ တို႕သည္ သူတို႕၏ သားေမြေတာင္တို႕ၿဖင္႕ ၿပဳလုပ္ထားသည္။ မွန္ခ်ပ္မ်ား၊ ၿမင္ေမႊးၿဖင္႕လုပ္ေသာ ဆိုဖာ ထိုင္ခံုမ်ား၊ ႏိုင္ငံၿခားၿဖစ္ ေကာေဇာမ်ား၊ ပံုတူ ပန္ခ်ီကားခ်ပ္ တို႕ကို ၿမင္ေတြ႕ၾကရသည္။ သူတို႕ ေလွကားအတိုင္း ဆင္းလာၾကေသာအခါ ၿမင္းမ မိုမို ေပ်ာက္ေနသည္ကို သတိထားမိၾကသည္။ ၿပန္လွည္႕သြားၾကည္႕ၾကေသာ အခါမွ မိုမိုသည္ အေကာင္းဆံုးေသာ အိပ္ရာ ခန္းထဲမွာပင္ ရွိေနေသးသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ သူမသည္ ကိုသာဒြန္းကေတာ္၏ အလွၿပင္ ခံုေပၚမွ အၿပာေရာင္ ဖဲၿပားၾကိဳးကို ပုခံုးေပၚတြင္ ဟန္ႏွင္႕ တပ္ၿပီး မွန္ေရွ႕တြင္ အရူးလို ဟန္ေရးၿပကာ သူမကိုယ္ သူမ ႏွစ္သိမ္႕ေက်နပ္ေနသည္။ အၿခားအေကာင္မ်ားသည္ သူမကို ၿပစ္တင္ ရႈတ္ခ်ၾကကာ ထြက္သြားၾကသည္။ သူတို႕သည္ မီးဖိုေဆာင္ထဲတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ဝက္သာၾကပ္ကင္တို႕ကို ယူၿပီး ေၿမၿမဳတ္ပစ္ၾကသည္။ မီးခိုေဆာင္ေဘးက အခန္းထဲတြင္ ရွိေသာ ဘီယာစည္ကို ဘိုးနီက ခြာၿဖင္႕ ကန္ပစ္လိုက္သည္။ ထို႕အရာတို႕မွအပါး အၿခား ဘာမွ မထိ မတို႕ခဲ႕ၾကေခ်။ ထိုေနရာမွာပင္ အားလံုး တစ္ညီတစ္ညႊတ္တည္း ဆႏၵၿပဳၾကသည္မွာ ယာၿခံအိမ္ကို ၿပတိုက္အၿဖစ္ ထားရွိရန္ၿဖစ္သည္။ မည္သည္႕ တိရိစၦာန္မွ် ဤယာၿခံအိမ္တြင္ မေနရဟု အားလံုး သေဘာတူၾကသည္။

တိရိစၦာန္မ်ားလည္း သူတို႕၏ မနက္စာကို စားေသာက္ၾကၿပီးေနာက္ ဝက္ၾကီးႏွစ္ေကာင္ၿဖစ္ေသာ ၿဖဴတုတ္ႏွင္႕ သန္းေရႊတို႕က သူတို႕ကို စုရံုး ေခၚယူလိုက္သည္။

“ရဲေဘာ္တို႕” လို႕ ၿဖဴတုတ္က အစခ်ီ ေၿပာလိုက္သည္။ “အခု ေၿခာက္နာရီ ခြဲပဲ ရွိေသးတယ္။ ငါတို႕ တစ္ေနကုန္ အခ်ိန္ေတြ ရွိေသးတယ္။ ဒီကေန႕ ငါတို႕ ၿမက္ရိတ္သိမ္း တဲ႕အလုပ္စမယ္။ အဲဒါ မတိုင္ခင္ အၿခား ကိစၥတစ္ခုကို အရင္ လုပ္ၾကရမယ္”

ဝက္တို႕သည္ လြန္ခဲ႕ေသာ သံုးလအတြင္း၌ သူတို႕ လုပ္ေဆာင္ေနေသာ အလုပ္တို႕ကို ဖြင္႕ထုတ္ ေၿပာဆိုသည္။ သူတို႕သည္ ကိုသာဒြန္၏ ကေလးမ်ား ပစ္ထားေသာ စာလံုးေပါင္းဖတ္စာ စာအုပ္ကို အမိုက္ပံုထဲမွေကာက္ယူကာ စာ ေရးတတ္ ဖတ္တတ္ေအာင္ ေလ႕လာခဲ႕ၾကသည္။ဝက္ၾကီး သန္းေရႊက အၿဖဴ ႏွင္႕ အမဲ ေဆးအိုးတို႕ယူေစလ်က္ တိရိစၦာန္တို႕ကို တုတ္တန္းငါးတန္း ရွိေသာ ၿခံတံခါးမၾကီး ဆီသို႕ ဦးေဆာင္ ေခၚသြားသည္။ ထို႕ေနာက္ စာေရးရာတြင္ အေကာင္းဆံုးၿဖစ္ေသာ ၿဖဴတုတ္က စုတ္တံကုိ လက္ဆစ္တြင္ ညပ္ကာ တံခါး ထုတ္တန္း ထိပ္ဆံုးတြင္ ေရးထားေသာ “ၿမန္တိုင္း ေမြးၿမဴေရးၿခံ” ကို “တိရိစၦာန္တ္ို႕ ယာေတာေၿမ” ဟု ေၿပာင္းလဲေရးလိုက္သည္။ အခု အခါမွစၿပီး တိရိစၦာန္တို႕ ယာေတာေၿမလို႕ ေခၚၾကမည္ လို႕ ဆိုသည္။ အဲဒီေနာက္ သူတို႕အားလံုး ယာၿခံ အေဆာက္အဦးမ်ား ဆီသို႕ ၿပန္သြားၾကသည္။ ၿဖဴတုတ္ႏွင္႕ သန္းေရႊတို႕က ထိုေနရာသို႕ ေလွကားတစ္စင္း ယူလာေစကာ စပါးက်ီ၏ နံရံကို မွီၿပီး ေလွကားေထာင္ေစသည္။ ထို႕ေနာက္ လြန္ခဲ႕ေသာ သံုးလအတြင္း သူတို႕ ေလ႕လာခဲ႕ေသာ အရာကို ရွင္းၿပၾကသည္။ ဝက္တို႕သည္ တိရိစၦာန္ဝါဒ၏ အေၿခခံ အခ်က္အလက္တို႕ကို ပညတ္ခ်က္ ခုႏွစ္ခ်က္ အၿဖစ္သို႕ ေရးဆြဲႏိုင္ခဲ႕ေၾကာင္း ေၿပာၿပၾကေလသည္။ ထို ပညတ္ခ်က္ ခုႏွစ္ခ်က္ကို နံရံတြင္ အခု ေရးဆြဲၾကမည္ ၿဖစ္ေၾကာင္း၊ ပညတ္ခ်က္တို႕သည္ ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလဲလို႕ မရေသာ အေၿခခံဥပေဒသမ်ား ၿဖစ္ကာ ယာေတာေၿမတြင္ ရွိေသာ တိရိစၦာန္တို႕ အားလံုး ထာဝရ လိုက္နာက်င္႕သံုးရမည္ ၿဖစ္ေၾကာင္း ေၿပာၾကသည္။ ဝက္တစ္ေကာင္အတြက္ ေလွကားတက္ရာတြင္ အခက္အခဲတို႕ရွိေပသည္႕ ၿဖဴတုတ္သည္ ရေအာင္ ေလွကားတက္ကာ စာေရးရန္ ၿပင္ဆင္သည္။ ဝက္ေပါက္ ကိုကြာစိက ေနာက္က လိုက္တက္ကာ ေဆးအိုးတို႕ကို ကိုင္ေပးသည္။ အမဲညစ္ေရာင္ နံရံတြင္ ပညတ္ခ်က္တို႕ကို အၿဖဴေရာင္ စာလံုး အၾကီးၾကီးတို႕ၿဖင္႕ ေရးဆြဲၾကကာ အေဝးေနရာကပင္ လွမ္းၿမင္ႏိုင္ေလသည္။ စာလံုးမ်ားမွာ

ပညတ္ခ်က္ ခုႏွစ္ခ်က္

၁။ ေၿခႏွစ္ေခ်ာင္း ရွိသူ မွန္သမွ်သည္ ရန္သူၿဖစ္သည္။
၂။ ေၿခေလးေခ်ာင္း သို႕မဟုတ္ အေတာင္ ရွိသူတို႕သည္ မိတ္ေဆြၿဖစ္သည္။
၃။ တိရိစၦာန္မ်ား အဝတ္ မဝတ္ဆင္ရ။
၄။ တိရိစၦာန္မ်ား အိပ္ရာ ခုတင္ၿဖင္႕ မအိပ္စက္ရ။
၅။ တိရိစၦာန္မ်ား အရက္ေသဇာ မေသာက္စားရ။
၆။ တိရိစၦာန္မ်ား အခ်င္းခ်င္း မသတ္ၿဖတ္ရ။
၇။ တိရိစၦာန္မ်ား အားလံုး တန္တူညီမွ် ၾကသည္။

စာလံုးတို႕ကို လွပေသသပ္စြာ ေရးဆြဲႏိုင္ခဲ႕သည္။ သို႕ရာတြင္ “မိတ္ေဆြ” အစား “မိတ္ေစြ” လို႕ ေရးထားသည္။ ထို႕အၿပင္ “မ်ား” ဆိုေသာ စာလံုးတစ္လံုးသည္ ေၿပာင္းၿပန္ၿဖစ္ေနသည္။ ၿဖဴတုတ္က အၿခားအေကာင္မ်ား နားလည္ ေစႏိုင္ရန္အတြက္ အသံက်ယ္က်ယ္ၿဖင္႕ ဖတ္ၿပေလသည္။ တိရိစၦာန္အားလံုး ေခါင္းတစ္ၿငိမ္႕ၿငိမ္႕ႏွင္႕ သေဘာတူ ေထာက္ခံၾကသည္။ ထူးခြ်န္ေသာ အေကာင္မ်ားသည္ ပညတ္ခ်က္ ခုႏွစ္ခ်က္ကို တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း ႏုတ္တိုက္ မွတ္မိေလသည္။

“ရဲေဘာ္တို႕” လို႕ ၿဖဴတုတ္က စုတ္တံကို ပစ္ခ်လိုက္ရင္းနဲ႕ ေအာ္လုိက္သည္။ “ေကာက္ရိုးခင္း ဆီကို သြားၾကမယ္။ ကိုသာဒြန္းနဲ႕ သူ႕လူေတြ ေကာက္ရိတ္သိမ္း လုပ္ႏိုင္တာထက္ ငါတို႕ ပိုၿပီးၿမန္ၿမန္ဆန္ဆန္လုပ္ၾကၿပီး ဂုဏ္ယူ ၾကရေအာင္”

ထိုအခ်ိန္တြင္ ႏြားမသံုးေကာင္သည္ အခ်ိန္ကုန္လာသည္ႏွင္႕ အမွ် ေနရထိုင္ရခက္လာကာ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ၿငီးတြားလာၾကသည္။ သူတို႕အတြက္ ႏွစ္ဆယ္႕ေလးနာရီ ပတ္လံုး ႏြားႏို႕ မညွစ္ရေသးေခ်။ သူတို႕၏ ႏို႕အိမ္သည္ ေပါက္ကြဲလုမတတ္ တင္းမာေနသည္။ သူတို႕အားလံုး ခဏမွ် စဥ္းစားလုိက္ၾကၿပီးေနာက္ ဝက္တို႕သည္ ပံုးခြက္တို႕ကို ယူလာေစလ်က္ ႏြားမမ်ား ထံမွ ႏြားႏို႕ကို ေအာင္ၿမင္စြာ ညွစ္ယူႏိုင္ခဲ႕ၾကသည္။ ဝက္တို႕၏ လက္မ်ားသည္ ႏို႕ညွစ္သည္႕ အလုပ္ကို လြယ္လင္႕တစ္ကူ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ခဲ႕သည္။ မၾကာခင္တြင္ အၿမဳတ္မ်ား ေဝ႕တက္ေနေသာ ႏြားႏို႕ပံုး ငါးပံုး ရလာသည္။ အၿခား တိရိစၦာန္မ်ားလည္း ႏြားႏို႕ပံုးမ်ား ကို စိတ္ဝင္တစားႏွင္႕ ဝိုင္းဝန္ ၾကည္႕ၾကသည္။

“ဒီ ႏြားႏို႕ေတြကို ဘာလုပ္ပစ္ ၾကမလဲ” လို႕ တိရိစၦာန္တစ္ေကာင္က ေမးလိုက္သည္။

“ကိုသာဒြန္းကေတာ႕ ႏြားႏို႕ အခ်ိဳ႕ကို ကြ်န္မတို႕ အစားေတြထဲမွာ ေရာတယ္” လို႕ ၾကက္မေတြက ေၿပာသည္။

“ရဲေဘာ္တို႕ ႏြားႏို႕ေတြ အတြက္ စိတ္ပူပန္မေနၾကနဲ႕” လို႕ ဝက္ၾကီး သန္းေရႊက သူကိုယ္သူ ႏြားႏို႕ပံုးေရွ႕တြင္ ရပ္ကာ ေအာ္လိုက္သည္။ “ဒါေတြကို ၾကည္႕ၿပီး စီစဥ္လိုက္မယ္။ ယာေၿမမွာ ရိတ္သိမ္းရမွာ ပိုၿပီး အေရးၾကီးတယ္။ ရဲေဘာ္ ၿဖဴတုတ္က ဦးေဆာင္ၿပီး လမ္းၿပလိမ္႕မယ္။ ငါကေတာ႕ ခဏေနရင္ ေနာက္က လိုက္ခဲ႕မယ္။ ခ်ီတက္ၾက ရဲေဘာ္တို႕။ ၿမက္ေၿခာက္ေတြ က ေစာင္႕ေနၾကၿပီ”

တိရိစၦာန္တို႕လည္း ေကာက္ရိုးခင္းဆီသို႕ ရိတ္သိမ္းရန္ ခ်ီတက္သြားၾကေလသည္။ ညေနခင္း သူတို႕ ၿပန္လာၾကေသာအခါ ႏြားႏို႕မ်ား မရွိေတာ႕သည္ကို သူတို႕ သတိၿပဳမိၾကေလသည္။

တိရိစၦာန္တို႕ ယာေတာေၿမ (၂ - ၁)


အဂၤလိပ္စာကေန ၿမန္မာလို ဘာသာၿပန္ၾကတဲ႕ အထဲမွာ သမၼာက်မ္းစာအုပ္ ရယ္၊ အႏိုင္မခံ ဆိုတဲ႕ ကဗ်ာကို အၾကိဳက္ဆံုးပါ။ သမၼာက်မ္းစာအုပ္က လူတိုင္း ဖတ္လို႕ရတဲ႕ စာအုပ္ၿဖစ္တယ္။ ၿမန္မာစာ ဖတ္ဖို႕ အဂၤလိပ္စာတတ္စရာမလိုပဲ ဖတ္လို႕ရတဲ႕ စာမ်ိဳးေပါ႕။ သိပ္ေကာင္းတယ္။ အခုေခတ္ၿမန္မာစာေပေတြကမွာ ၿမန္မာစာ ဖတ္ဖို႕ ေတာ္တန္ အဂၤလိပ္စာတတ္ဖို႕ လိုတယ္။ အႏိုင္မခံ ကေတာ႕ Invictus ဆိုတဲ႕ ကဗ်ာကို ၿပန္ယူတာ သိပ္ၿပီး အဓိပၸာယ္ ထိမိတာပဲ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ၿပန္တာ သိပ္ေကာင္းတယ္။ ကုိယ္ကိုယ္တိုင္ သူေနရာဝင္ၿပီး ဘာသာၿပန္ရင္ အဲဒီလို ထြက္မွာ မဟုတ္ဘူး။ အခု ဒီ တိရိစၦာန္တို႕ ယာေတာေၿမ ဆိုတာလည္း Animal Farm ကို ဘာသာၿပန္တာ။ စင္းလံုးေခ်ာ ၿပီးၿပည္႕စံုတဲ႕ ဘာသာၿပန္စာေပေတာ႕ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္လိမ္႕မယ္။ သို႕ေပမယ္႕ စာေရးသူရဲ႕ အေရးအသားနဲ႕ ၾကိဳးစားမႈတစ္ခုပါ။ ဖန္တီးမႈေတာ႕ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာသာၿပန္ တာကိုး။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

အခန္း(၂)
ေနာက္ သံုးရက္ေလာက္ၾကာၿပီးေသာ္ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီး သည္ အိမ္ေပ်ာ္ေနရင္းပင္ ၿငိမ္သက္ ေအးခ်မ္းစြာ ဘဝမီးဇာကုန္ခန္း ေသဆံုးသြားခဲ႕သည္။ သူ၏ ခႏၶာကိုယ္ကို ရိတ္သိမ္းၿပီးစ ယာေၿမ ၏ တဖက္စြန္း အေၿခတြင္ ၿမဳတ္ႏွံလိုက္ၾကသည္။

အဲဒီတုန္းက တေပါင္းလဆန္း အေစာပိုင္းေလာက္ ၿဖစ္သည္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း သံုးလေလာက္အတြင္း လွ်ိဳ႕ဝွက္ လႈပ္ရွားမႈမ်ား ရွိလာၾကသည္။ ဖ္ိုးဝက္ၿဖဴၾကီး ေၿပာၾကားခဲ႕ေသာ စကားတို႕က ယာေတာေၿမတြင္ ရွိေသာ တိရိစၦာန္တို႕ကို အသိတရား ပိုမို ရရွိေစကာ ဘဝကို အေတြးသစ္ အၿမင္သစ္တို႕ၿဖင္႕ ရႈ႕ၿမင္တတ္ေစသည္။ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီး ခန္႕မွန္းခဲ႕ေသာ ပုန္ကန္ထၾကြမည္႕ အေရးအခင္း ဘယ္ေတာ႕ ၿဖစ္မလဲဆိုတာကိုေတာ႕ ယာေတာေၿမမွ တိရိစၦာန္တို႕ မခန္႕မွန္ႏိုင္ၾက။ သူတို႕ အသက္ရွင္ေနစဥ္ ကာလအတြင္း ၿဖစ္ပြားလိမ္႕မည္လို႕လည္း သူတို႕ စဥ္းစားမိခ်င္မွ စဥ္းစားမိၾကလိမ္႕မည္။ သိုေပမယ္႕ ၿဖစ္ပြားလာမည္႕ ပုန္ကန္ထၾကြမႈအတြက္ ၿပင္ဆင္ထားရမည္႕ တာဝန္ သူတို႕တြင္ ရွိသည္ကိုေတာ႕ ေကာင္းေကာင္းၾကီး နားလည္ထားၾကသည္။ ပညာေပးေရး၊ စည္းရုံး လံႈ႕ေဆာ္ေရး တာဝန္တို႕သည္ ဝက္တို႕၏ တာဝန္ အလိုလိုၿဖစ္လာသည္။ ေယဘူယ်အားၿဖင္႕ ဝက္တို႕သည္ စည္းရုံးလံႈ႕ေဆာ္သည္႕ တာဝန္တြင္ အေတာ္ဆံုး တိရိစၦာန္မ်ားဟု သတ္မွတ္ထားၾကသည္။ ဝက္တို႕ အၾကားတြင္ ပိုမို ထူးခြ်န္ေသာ ဝက္ပ်ိဳသိုး ႏွစ္ေကာင္မွာ ၿဖဴတုတ္ ႏွင္႕ သန္းေရႊတို႕ ၿဖစ္ၾကသည္။ သူတို႕သည္ ကိုသာဒြန္းက ေရာင္းရန္အတြက္ သပ္သပ္မ်ိဳးေဖာက္ထားေသာ အေကာင္မ်ားသည္။ သန္းေရႊသည္ အေကာင္ၾကီးၾကီး၊ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ အသြင္ အၿပင္ရွိေသာ ေက်ာက္ဆည္ ဝက္သိုးမ်ိဳးၿဖစ္သည္။ ယာေတာေၿမတြင္ တစ္ေကာင္တည္းေသာ ေက်ာက္ဆည္ ဝက္သိုးၿဖစ္သည္။ စကား အမ်ားၾကီး မေၿပာ။ သို႕ေပမယ္႕ သူလိုရာ ရေအာင္ယူေသာ အစြမ္းအစရွိသူဟု သိထားၾကသည္။ ၿဖဴတုတ္ ကေတာ႕ သန္းေရႊႏွင္႕ စာလ်င္ စကားေတြအမ်ားၾကီးေၿပာ၊ စြဲေဆာင္ႏိုင္စြမ္းရွိေသာ ဝက္တစ္ေကာင္ ၿဖစ္သည္။ အေၿပာအေဟာ လည္း ေကာင္းသလို၊ အရာရာကို ေတြးေတာစီမံ တတ္ေသာ အေကာင္လည္း ၿဖစ္သည္။ သို႕ရာတြင္ သူ၏ အမႈအက်င္႕သည္ အေၿပာႏွင္႕ မညီ ေလးေလးနက္နက္ မရွိသူဟု အားလံုးက သတ္မွတ္ထားၾကသည္။ ယာေတာေၿမတြင္ ရွိေသာ အၿခားေသာ ဝက္မ်ားမွာ သာမန္ဝက္မ်ားသာ ၿဖစ္ၾကသည္။ သာမန္ဝက္မ်ား အၾကားတြင္ ခပ္ေသးေသး ခပ္ဝဝ ႏွင္႕ “ကြာစိ” အား သိသူမ်ားၾကသည္။ ပါးစံု မို႕မို႕၊ မ်က္လံုး လက္လက္၊ စူးစူးရွရွအသံႏွင္႕ သြက္လက္ ခ်က္ခ်ာသည္။ စကားေၿပာေကာင္းသူလည္း ၿဖစ္သည္။ အၿငင္း အခုန္ၿဖစ္လို႕ ခက္ခက္ခဲခဲ ေၿဖရွင္းရေတာ႕မည္႕ အပိုင္းေရာက္လ်င္ သူသည္ ဟုိေရွာင္ ဒီေရွာင္လုပ္ကာ အၿမီွးတရမ္းရမ္းႏွင္႕ လိုရာကို ဆြဲယူေၿပာဆိုစြမ္းရွိသူ ၿဖစ္သည္။ ကြာစိသည္ အမဲကို အၿဖဴ ၿဖစ္ေအာင္ ေၿပာႏိုင္စြမ္းရွိသူဟု အမ်ားသူၿငာက ေၿပာၾကသည္။

ထိုဝက္သံုးေကာင္တို႕သည္ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီး ေၿပာေဟာခဲ႕ေသာ အေၾကာင္းအရာတို႕ကို အေသးစိတ္ ဆန္းစစ္ကာ စဥ္းစားစရာ အေတြးအေခၚအၿဖစ္ တည္ေဆာက္ယူၾကသည္။ ထိုအေတြးအေခၚကို သူတို႕က တိရိစၦာန္ဝါဒဟု အမည္ သမုတ္သည္။ ကိုသာဒြန္း အိမ္ရာဝင္သြားသည္႕ ေနာက္ ညတိုင္းလိုလို သူတို႕သည္ စပါးက်ီထဲတြင္ လ်ိဳ႕ဝွက္ ေတြ႕ဆံုၾကကာ တိရိစၦာန္ဝါဒ၏ သေဘာတရားေရးရာမ်ားကို အၿခား တိရိစၦာန္မ်ားအား အေသးစိတ္ရွင္းလင္းၿပၾကသည္။ အစပိုင္းတြင္ အားလံုးသည္ စိတ္ပါဝင္စားမႈ သိပ္မရွိၾက။ ပ်င္းရိပ်င္းတြဲႏွင္႕ ေတြ႕ဆံု ေဆြးေႏြးၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ တိရိစၦာန္မ်ားက ကိုသာဒြန္းေပၚတြင္ သခင္ကဲ႕သို႕ သစၥာတရား ထားရွိဖို႕ ေၿပာဆိုၾကသည္။ “ကိုသာဒြန္က ငါတို႕ကို ေက်ြးေမြးထားတာ။ သူမရွိရင္ ငါတို႕ အစာငတ္ၿပီး ေသကုန္လိမ္႕မယ္” ဟု မရင္႕က်က္ေသးေသာ အၿမင္တို႕ ရွိၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ေသာ တိရိစၦာန္မ်ားကလည္း “ငါတို႕ ေသသြားၿပီးမွ ဘာၿဖစ္ၿဖစ္ ငါတို႕က ဘာ ဂရုစိုက္စရာ လိုေသးလို႕လဲ” ဟူေသာ ေမးခြန္းမ်ိဳး ေမးၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ကလည္း “ဒီ ေတာ္လွန္ပုန္ကန္ မႈ ၿဖစ္သြားလို႕ ငါတို႕ေတြ အလုပ္ လုပ္လုပ္၊ မလုပ္လုပ္ ဘာမ်ား ထူးၿခားသြားမွာလဲ” ဟူေသာ အေတြးမ်ဳိး ရွိၾကသည္။ ဝက္တို႕သည္ ထိုကဲသို႕ေသာတိရိစၦာန္မ်ားကို နားလည္ သေဘာေပါက္ေအာင္ ခက္ခက္ခဲခဲ ရွင္းလင္းေၿပာၿပရသည္။ ထိုသို႕ေသာ အေတြးအေခၚတို႕သည္ တိရိစၦာန္ဝါဒ၏ အဓိက အယူအဆတို႕ႏွင္႕ ဆန္႕က်င္ေၾကာင္း နားလည္ သေဘာေပါက္ေအာင္ ေၿပာသည္။ ေမးခြန္းမ်ား ၿပန္လည္ ေမးၿမန္းၾကသည္ထဲမွ တန္ဖိုးမရွိ အဓိပၸာယ္ မရွိဆံုးေသာ ေမးခြန္းမွာ အၿဖဴေရာင္ၿမင္းမ မိုမိုေမးေသာ ေမးခြန္းၿဖစ္သည္။ သူမက ၿဖဴတုတ္ကို ပထမဦးဆံုး ေမးေသာ ေမးခြန္းမွာ “ေတာ္လွန္ ပုန္ကန္မႈေတြ ၿပီးသြားလ်င္ သၾကားခဲေတြ စားရအံုးမွာလား” လို႕ ေမးသည္။

“မစား ရဘူး” ဟု ၿဖဴတုတ္က အခိုင္ အမာ ၿပန္ေၿပာသည္။ “ငါတို႕ ဒီ ယာေတာေၿမမွာ သၾကားခဲ လုပ္ဖို႕ အစီအစဥ္ မရွိဘူး။ ၿပီးေတာ႕ နင္႕အတြက္ သၾကားခဲေတြ မလိုအပ္ဘူး။ နင္႕ အတြက္ ဂ်ံဳႏွင္႕ ၿမက္ေၿခာက္ေတြဟာ လံုေလာက္တယ္”

“ဒါဆို ငါ႕ လည္ဆံေမႊးမွာ ဖဲစည္းလွလွေလးေတြေရာ တပ္ခြင္႕ ရမွလား” လို႕ မိုမိုက ေမးၿပန္တယ္။

“ရဲေဘာ္ မိုမို.. နင္ ၿမတ္ႏိုးေနတဲ႕ အဲဒီ ဖဲစည္းၾကိဳးေတြဟာ အခိုင္းခံ အေစခံ ကြ်န္ေတြရဲ႕ အမွတ္တံဆိပ္ေတြသာ ၿဖစ္တယ္။ လြတ္လပ္မႈ တရားဟာ အဲဒီ ဖဲစည္းၾကိဳးေတြထက္ ပို ထိုက္တန္တယ္လို႕ မယံုၾကည္ဘူးလား”

မိုမုိလည္း ယံုၾကည္ သေဘာတူသည္ဟု ဆိုလိုက္သည္။ သို႕ေပမယ္႕ သူမသည္ လံုးလံုးလ်ားလ်ား သေဘာတူ လက္ခံသည္႕ အသြင္ေတာ႕ မရွိ။

ထို႕အၿပင္ ဝက္တို႕သည္ က်ီးနက္ၾကီး ဦးမိုး ေၿပာထားေသာ အလိမ္အညာတို႕ကို ခက္ခက္ခဲခဲၿဖင္႕ တန္ၿပန္ ေၿဖရွင္း ၾကရသည္။ ဦးမိုးသည္ ကိုသာဒြန္း၏ လက္သပ္အိမ္ေမြး တိရိစၦာန္ၿဖစ္သည္။ လ်ိဳ႕ဝွက္ စံုေထာက္လည္း ၿဖစ္သလို လုပ္ၾကံသတင္းမ်ား ၿဖန္႕ၿဖဴးသူလည္း ၿဖစ္သည္။ သူသည္ စကားေၿပာ ေတာ္သူၿဖစ္သည္။ သူသည္ ခ်ိဳခ်ဥ္သၾကားခဲ ေတာင္ ဟုေခၚေသာ ထူးၿခားဆန္းၾကယ္လွသည္႕ တိုင္းၿပည္ရွိေသာ ေနရာကို သိသည္ဟု ဆိုသည္။ တိရိစၦာန္မ်ား ေသဆံုးသြားသည္႕ အခါ ထိုတိုင္းၿပည္သို႕ သြားၾကရသည္ဟု ဆိုသည္။ ထိုတိုင္းၿပည္သည္ မိုးေကာင္းကင္ အထက္ တစ္ေနရာတြင္ ရွိသည္။ မိုးတိမ္ေတာင္တို႕၏ အထက္ ခပ္လွမ္းလွမ္း အေဝးတစ္ေနရာ တြင္ ရွိသည္ဟု ဦးမိုးက ဆိုသည္။ ခ်ိဳခ်ဥ္သၾကားခဲ ေတာင္တြင္ ခုႏွစ္ရက္ ပတ္လံုး သည္ တနဂၤေႏြ ေန႕ၿဖစ္သည္။ သၾကားခဲမ်ား ၊ ပိုက္ဆံၿခည္ ပင္မ်ား ၿခံပတ္ပတ္လည္တြင္ စီတန္းေပါက္ေနၾကသည္ဟု ဆိုသည္။သို႕ေပမယ္႕ တိရိစၦာန္မ်ားသည္ ဦးမိုးကို မုန္းတီးၾကသည္။ ဦးမိုးသည္ စိတ္ကူးယဥ္ စကားမ်ားသာ ေၿပာၿပီး လက္ေတြ႕ အလုပ္ၾကေတာ႕ ဘာမွ မလုပ္ေခ်။ ဒါေတာင္ အခ်ိဳ႕ တိရိစၦာန္မ်ားသည္ ဦးမိုးေၿပာေသာ စိတ္ကူးယဥ္ပံုၿပင္ၿဖစ္သည္႕ ခ်ိဳခ်ဥ္သၾကားခဲ ေတာင္ ကို ယံုၾကည္ ေမွ်ာ္လင္႕ ေနၾကသည္။ ထို႕ေၾကာင္႕ပင္ ဝက္တို႕သည္ အလြန္အမင္း တန္ၿပန္ၿငင္းခုန္ၾကရကာ ေလာကတြင္ ထိုကဲ႕သုိ႕ေသာ ေနရာမ်ိဳး မရွိေၾကာင္း တိုက္တြန္းေၿပာဆိုၾကသည္။

သူတို႕၏ ယံုၾကည္အားကိုးရဆံုးေသာ ေနာက္လိုက္မွာ လွည္းဆြဲၿမင္းႏွစ္ေကာင္ ၿဖစ္ေသာ ဘိုးနီ ႏွင္႕ ခင္တုတ္တို႕ၿဖစ္သည္။ သူတို႕ႏွစ္ေကာင္သည္ ကိုယ္တိုင္ စဥ္းစားေတြးေခၚဖို႕ ရာ အလြန္ ထံုထိုင္း ခက္ခဲသည္႕ အတြက္ ဝက္တို႕အား ဆရာတင္ထားရသည္။ ဝက္တို႕ ေၿပာသမွ် လက္ခံယံုၾကည္သည္။ အၿခားတိရိစၦာန္မ်ား ကို တဆင္႕ၿပန္ေၿပာသည္႕အခါတြင္လည္း ေထြေထြထူးထူး ၿငင္းခုန္ေလ႕ မရွိၾက။ စပါးက်ီထဲတြင္လုပ္ေသာ လ်ိဳ႕ဝွက္ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးပြဲတိုင္း မပ်က္မကြက္ တက္ေရာက္ေလ႕ရွိသည္။ ဗမာၿပည္ရဲ႕ မ်ိဳးခ်စ္ အာဇာနည္မ်ား သီခ်င္းကို ဦးေဆာင္သီဆိုကာ ထိုသီခ်င္းၿဖင္႕ ေတြ႕ဆံုေတြးေႏြးပြဲကို အၿမဲတမ္း အဆံုးသပ္ေလ႕ရွိသည္။

အားလံုးေမွ်ာ္လင္႕ထားသည္ထက္ ပုန္ကန္ထၾကြမႈမွာ ပိုမို ေစာစီးစြာၿဖင္႕ အလြယ္တကူ ၿဖစ္ေပၚခဲ႕သည္။ ကိုသာဒြန္းသည္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈၾကမ္းေသာ ယာရွင္ တစ္ေယာက္ၿဖစ္သည္႕ အၿပင္ လြန္ခဲ႕ေသာ ႏွစ္မ်ားတုန္းက အလုပ္ၾကိဳးစားကာ အလြန္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္စြမ္းရွိခဲ႕သည္။ သို႕ေသာ္ အခုတေလာတြင္ သူ၏ ႏွိမ္႕ပါး က်ရႈံးေသာ ေန႕ရက္မ်ားသို႕ ေရာက္ရွိလာသည္။ တရားရုံး အမႈတစ္ခုတြင္ ေငြမ်ား ဆံုးရႈံးသြားၿပီးေနာက္ စိတ္ႏွလံုး ၿခံဳးၿခံဳးက်ကာ အရက္ကိုသာ အေဖၚၿပဳ အခ်ိန္ကုန္ေနေတာ႕သည္။ တစ္ေနကုန္လံုး မီးဖိုေဆာင္၌ ၾကိမ္ကုလားထိုင္ ေပၚတြင္ ထိုင္ကာ သတင္းစာေတြ ဖတ္လိုက္၊ အရက္ကေလး ေသာက္လိုက္၊ ရံဖန္ရံခါ သူေမြးထားေသာ က်ီးနက္ၾကီး ဦမိုးအား ဘီယာ စိမ္ထားေသာ ေပါင္မုန္႕ ေဘးသားေလးမ်ား ေၾကြးေနေလ႕ရွိသည္။ ကိုသာဒြန္း၏ တပည္႕ လက္ပန္းမ်ားလည္း အလုပ္မလုပ္ၾက။ အေခ်ာင္ခိုၾကသည္။ ယာေၿမၿခံထဲတြင္လည္း မ်က္ရိုင္းပင္မ်ား အၿပည္႕ ေပါက္ေနေတာ႕သည္။ အေဆာက္အဦးတို႕သည္လည္း အမိုးအကာ မရွိၾကေတာ႕။ ၿခံစည္းရိုးႏြယ္ပင္တို႕ ေပါက္ခ်င္တိုင္း ေပါက္ၾကသည္။ တိရိစၦာန္တို႕ကိုလည္း အစာ ေလာက္ငွေအာင္ မေကြ်းၾက။

နယုန္လထဲ ေရာက္လာသည္။ ၿမက္ပင္တို႕ ရိတ္သိမ္းဖို႕ အခ်ိန္တန္ၿပီ။ မိုးတြင္း ဝင္ခါစ စေနေန႕ တစ္ေန႕တြင္၊ ကိုသာဒြန္း ေမၿမိဳ႕ တက္သြားသည္။ ညမ္ေတာ စားေသာက္ဆိုင္တြင္ အမူးလြန္ကာ တနဂၤေႏြေန႕ ေန႕လည္ပိုင္းအထိ အိမ္ၿပန္မလာႏိုင္ခဲ႕။ သူ႕တပည္႕မ်ားကလည္း မနက္ေစာေစာ ႏြားႏို႕ညွစ္ၿပီးသည္႕ေနာက္ ယုန္လိုက္ ထြက္သြားၾကသည္။ ၿခံထဲရွိ တိရိစၦာန္မ်ားကို အစားေကြ်းဖို႕ သတိမရၾကေခ်။ ကိုသာဒြန္း အိမ္ၿပန္ေရာက္ေရာက္ၿခင္း၊ ဧည္႕ခန္းထဲက ဆိုဖာေပၚတြင္ ရတနာပံုသတင္းစာ ဖတ္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ ည ေနပင္ ေစာင္းလာသည္။ တိရိစၦာန္မ်ားလည္း အစာ မစားရေသးေခ်။ ေနာက္ဆံုးတြင္ သူတို႕ သည္းမခံႏိုင္ၾကေတာ႕။ ႏြားမတစ္ေကာင္သည္ အစာသိုေလွာင္ခန္း တံခါးကို ဦးခ်ိဳႏွင္႕ ခ်ိဳးေဖာက္ပစ္လိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ တိရိစၦာန္အားလံုး အစားအစာမ်ားကို ဝင္ေရာက္ ယူငင္ၾကေလသည္။ ကိုသာဒြန္း ႏိုးလာသည္။ မၾကာခင္တြင္ သူႏွင္႕ သူ႕တပည္႕ ေလးေယာက္ ၾကာပြတ္ကိုယ္စီႏွင္႕ အစာသိုေလွာင္ခန္းထဲသို႕ ေရာက္လာကာ ေတြ႕ကရာကို ရုိက္ႏွက္ ၾကေလေတာ႕သည္။ ဆာေလာင္ မြတ္သိပ္ေနေသာ တိရိစၦာန္အားလံုး သည္းခံႏိုင္စြမ္း မရွိေတာ႕။ ဘာမွ ၾကိဳတင္ စီစဥ္ တုိင္ပင္ ထားၿခင္း မရွိပဲ တိရိစၦာန္မ်ားက သူတို႕ကို ႏွိတ္စက္သူမ်ားအား ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္ တန္ၿပန္ ပစ္တိုက္ၾကသည္။ ကိုသာဒြန္းႏွင္႕ သူတပည္႕မ်ားလည္း ဖင္အကန္ခံရသည္။ ဘက္ေပါင္းစံုမွလည္း ကန္ေက်ာက္ခံရသည္။ အေၿခအေနသည္ လံုးလံုးလ်ားလ်ား အထိမ္းအကြပ္မဲ႕သြားသည္။ တိရိစၦာန္မ်ား အခုလို တန္ၿပန္ခံုခံတာ သူတို႕ တခါမွ် မေတြ႕ဘူးေခ်။ သူတို႕ စိတ္တိုင္းက် ႏွိတ္စက္ခ်င္တိုင္း ႏွိတ္စက္၊ ရုိက္ႏွက္ ခ်င္တိုင္း ရုိက္ႏွက္ ခဲ႕ေသာ သတၲဝါမ်ားက အခုလို ထၾကြတုံ႕ၿပန္ၾကေသာအခါ သူတို႕ ေသြးပ်က္လုမခန္း ေၾကာက္ရြံ႕သြားၾကသည္။ တခဏမွ် ၾကာၿပီးေနာက္ သူတို႕ကိုယ္ သူတို႕ ကာကြယ္ဖုိ႕ လက္ေလွ်ာ႕လိုက္ၾကကာ ဖေနာင့္ႏွင့္ တင္ပါး တသားတည္းက်ေအာင္ ထြက္ေၿပးၾကသည္။ တစ္မိနစ္ခန္႕ အၾကာတြင္ ကုိသာဒြန္းႏွင္႕ တပည္႕ေလးေယာက္လည္း လွည္းလမ္းအတိုင္း တစ္ခ်ိဳးတည္း လမ္းမၾကီးေပၚေရာက္သည္ အထိ ထြက္ေၿပးသြားသည္။ တိရိစၦာန္မ်ားက ေနာက္မွ လိုက္လ်က္ ေအာင္ပြဲခံၾကေလသည္။

ကိုသာဒြန္း ကေတာ္သည္ အိပ္ခန္း ၿပဴတင္းေပါက္မွ လွမ္းၾကည္႕ကာ အၿဖစ္အပ်က္ အလံုးစံုကို ၿမင္ေတြ႕လိုက္သည္။ ပိုင္ဆိုင္သည္႕ ပစၥည္းအနည္းငယ္ကို ကတီၲပါအိပ္ထဲတြင္ ထည္႕ကာ ၿခံ၏ အၿခားထြက္ေပါက္မွေန၍ တိတ္တဆိတ္ အလ်င္အၿမန္ထြက္ေၿပးေလသည္။ က်ီးနက္ၾကီး ဦးမိုးလည္း ထုတ္တန္းမွ ပ်ံထြက္ကာ က်ီးအာသံေပးလ်က္ သူမေနာက္မွ လိုက္ရသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ တိရိစၦာန္မ်ားက ကိုသာဒြန္းႏွင္႕ သူလူ႕မ်ားကို လမ္းမေပၚထိ ေမာင္းထုက္လိုက္ကာ ထုတ္တန္းငါးတန္းရွိသာ ၿခံတံခါးကို ပိတ္ပစ္လိုက္သည္။ တိရိစၦာန္မ်ား ကိုယ္တိုင္ၿပန္လည္ မသံုးသပ္မိ္ေသးခင္ ပုန္ကန္ ထၾကြမႈသည္ ေအာင္ၿမင္စြာ ၿပီးဆံုးခဲ႕သည္။ ကိုသာဒြန္းကို ေမာင္းထုတ္ခဲ႕သည္။ ၿမန္တိုင္း ေမြးၿမဴေရးၿခံသည္ တိရိစၦာန္တို႕ လက္ေအာက္သို႕ ေရာက္လာသည္။

Thursday, August 5, 2010

တိရိစၦာန္တို႕ ယာေတာေၿမ အခန္း(၁ - ၂)


“စိတ္ေသာက ေဝဒနာေတြနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘဝဟာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္နဲ႕ သက္တမ္းေစ႕ေတာင္ မေနရဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ကံေကာင္းၾကတဲ႕ တိရိစၦာန္ေတြထဲက တစ္ေကာင္ အပါအဝင္ၿဖစ္တယ္လို႕ မေၿပာလိုဘူး။သို႕ေပမယ္႕ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အခု အသက္ တစ္ဆယ္ႏွစ္ ႏွစ္ ရွိၿပီ။ သားသမီးေတြ ေလးရာေက်ာ္ စီးပြားခဲ႕ၿပီးၿပီ။ ဒါဟာ ဝက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ ၿဖစ္ရိုးၿဖစ္စဥ္ ဘဝပဲ။ ဒါေပမယ္႕ အဆံုးမွာေတာ႕ ဘယ္တိရိစၦာန္တစ္ေကာင္မွ ရက္စက္တဲ႕ဓားသြားေအာက္ကေန မလႊတ္ေၿမာက္ႏိုင္ဘူး။ အခု ကြ်န္ေတာ္႕ ေရွ႕မွာ ထိုင္ေနၾကတဲ႕ ဝက္ပ်ိဳေတြ၊ တစ္ႏွစ္ အတြင္းမွာ ခင္ဗ်ာတို႕လည္း အခန္းတစ္ခုထဲမွာ ခင္ဗ်ားတို႕ အသက္အတြက္ ေအာ္ဟစ္ ၿမည္တမ္းၾကရလိမ္႕မယ္။ အဲဒီ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ အၿဖစ္အပ်က္ ကို ႏြားေတြ၊ ဝက္ေတြ၊ ၾကက္ေတြ၊ သိုးေတြ၊ အားလံုး ကိုယ္တိုင္ ရင္ဆိုင္ ၾကံဳေတြ႕ ၾကရမယ္။ ၿမင္းေတြ၊ ေခြးေတြမွာေတာင္ ပိုၿပီး ေကာင္းတဲ႕ အခြင္႕အလမ္း ကံတရားမရွိဘူး။ ဒီမွာ ဘိုးနီ မင္းလည္း မင္းရဲ႕ ၾကီးမားတဲ႕ ၾကြက္သားေတြရဲ႕ ခြန္အားေတြ ကုန္းခန္းတဲ႕ တစ္ေန႕ ကိုသာဒြန္း မင္းကို သားသတ္သမားဆီ ေရာင္းစားလိမ္႕မယ္။ ဒင္းတို႕က မင္း လည္ေခ်ာင္းကို ၿဖတ္ၿပီး အသားေတြကို ေခြးစာ လုပ္ပစ္လိမ္႕မယ္။ မင္းတို႕ ေခြးေတြလည္း အသက္ၾကီးလာလို႕ သြားေတြ မရွိေတာ႕ဘူး ဆိုရင္ ကိုသာဒြန္းက မင္းတို႕ လည္ပင္ကို အုတ္ခဲေတြ ဆြဲၿပီး ဒီ အနီးအနားက ေရအိုင္ ထဲမွ နစ္ၿပီး သတ္လိမ္႕မယ္။”

“ရဲေဘာ္တို႕ အခုေၿပာခဲ႕တာေတြကို သံုးသပ္ၾကည္႕ရင္ ၿပက္ၿပက္ထင္းထင္း ရွင္းလင္း မေနဘူးလား။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘဝေတြရဲ႕ မေကာင္းမႈ ဒဏ္ေတြဟာ လူသားေတြရဲ႕ ရက္စက္တဲ႕ အာဏာစြမ္းေၾကာင္႕ ခံစားေနရတာၿဖစ္တယ္။ လူေတြကို ဖယ္ရွားပစ္ရမယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လုပ္အားကေန ထြက္လာတဲ႕ အက်ိဳးရလဒ္ေတြ အားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္တို႕ပဲ ပိုင္ဆိုင္ရမယ္။ ေန႕ခ်င္း ညခ်င္းပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ခ်မ္းသားၾကြယ္ဝလာၿပီ၊ လြတ္လပ္မႈေတြကို ရရွိႏိုင္တယ္။ ဒါဆို ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘာေတြ လုပ္ရမလဲ။ ဘာေၾကာင္႕လဲဆိုေတာ႕ လူမ်ိဳးႏြယ္စုကို ဖယ္ရွားပစ္ဖို႕အတြက္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ စိတ္ေရာ၊ ကိုယ္ပါ ေန႕ေရာ၊ညပါ ၾကိဳးစားၾကရမယ္။ ဒါဟာ ကြ်န္ေတာ္က ခင္ဗ်ာတို႕ကို ေၿပာခ်င္တဲ႕ စကားပဲ။ ရဲေဘာ္တို႕ ပုန္ကန္ ထၾကြၾကေလာ႕။ သူပုန္ထၾကဖို႕ ဘယ္ေတာ႕လည္းဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ မသိဘူး။ တစ္ပတ္ အေတာအတြင္းထဲမွာလည္း ၿဖစ္ခ်င္ ၿဖစ္မယ္။ ႏွစ္ တစ္ရာ ေလာက္ ၾကာခ်င္လည္း ၾကာမယ္။ ဒါေပမယ္႕ ကြ်န္ေတာ္ ေၿခဖဝါးေအာက္က ေကာက္ရိုးေတြကို အခုအေသအခ်ာ ၿမင္ေနရသလို ကြ်န္ေတာ္ ေသခ်ာေပါက္ ေၿပာႏိုင္တာ တစ္ခုရွိတယ္။ အေႏွးနဲ႕ အၿမန္ တရားမွ်တမႈကို ရရွိၾကရလိမ္႕မယ္။ ရဲေဘာ္တို႕ အဲဒါကို ခင္ဗ်ားတို႕ရဲ႕ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္မွာ အၿမဲတမ္း အမွတ္ရ လႈံ႕ေဆာ္ေနၿပီး ေစာင္႕ၾကည္႕ေနၾကပါ။ အမွတ္ရေနၿပီးတဲ႕ အၿပင္ ကြ်န္ေတာ္ ေၿပာခဲ႕တဲ႕ စကားေတြကိုလည္း ခင္ဗ်ားတို႕ရဲ႕ ေနာက္လိုက္ေတြဆီ လက္ဆင္႕ကမ္းေပးၾကပါ။ အဲဒါမွလည္း ေနာင္လာမယ္႕ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြက အဆင္႕ဆင္႕ လက္ခံရရွိၿပီး ေအာင္ပြဲရတဲ႕ အထိ ရုန္းကန္ လႈပ္ရွားၾကလိမ္႕မယ္။”

“ၿပီးေတာ႕ ရဲေဘာ္တို႕ ခင္ဗ်ားတို႕ရဲ႕ ပုန္ကန္ ထၾကြမႈေတြဟာ ဘယ္ေတာ႕မွ အားနည္း၊ အက်ိဳး မသက္ေရာက္တဲ႕ အၿဖစ္မ်ိဳး မၿဖစ္ပါေစနဲ႕။ အေၿခအတင္ စကားမ်ားၾကတာေတြေၾကာင္႕ ဦးတည္ရာ လမ္းေၾကာင္း မေပ်ာက္ ပါေစနဲ႕။ သူတို႕ က ခင္ဗ်ာတို႕ကို ေၿပာလိမ္မယ္႕။ လူနဲ႕ တိရိစၦာန္ေတြဟာ ရည္ရြယ္ခ်က္ ဦးတည္ရာ အတူတူပဲ၊ တစ္ဦး အက်ိဳးစီးပြားဟာ အၿခားတစ္ဦး အတြက္ပဲလို႕။ အဲဒါကို လည္း ဘယ္ေတာ႕မွ နားမေယာင္မိပါေစနဲ႕။ အဲဒါေတြ အားလံုး ဟာ လိမ္ညာတာေတြပဲ။ လူေတြဟာ ကိုယ္႕ အက်ိဳးစီးပြားကလြဲလို႕ အၿခားသူေတြရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားကို စိတ္မဝင္စားဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ တိရိစၦာန္ေတြအားလံုး ခိုင္မာ ေပါင္းစည္းညီညြတ္ၾကရေအာင္။ လုပ္ရွားမႈေတြမွာ ခိုင္မာတဲ႕ ရဲေဘာ္ရဲမက္ စိတ္ေတြနဲ႕ တည္ေဆာက္ၾကရေအာင္။ လူေတြဟာ ရန္သူ။ တိရိစၦာန္ေတြဟာ ရဲေဘာ္ ရဲမက္။”

အဲဒီ အခ်ိန္မွာ တစ္ခဲနက္ ေထာက္ခံအားေပးသံက ဟိန္းကနဲ ထြက္လာတယ္။ ဘိုးဝက္ၿဖဴၾကီး စကားေၿပာေနတဲ႕ အခ်ိန္မွာ ေၿခေလးေခ်ာင္ သတၱဝါ ၾကြက္ေတြက တိတ္တဆိတ္ သူတို႕ တြင္းထဲက ထြက္လာၿပီး ေနာက္ေၿခႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ ထိုင္ကာ နားေထာင္ၾကတယ္။ ေခြးေတြက ရုတ္တရက္ ခ်က္ၿခင္းဆိုသလို ၾကြက္ေတြကို ၿမင္သြားတယ္။ ၾကြက္ေတြလည္း ခ်င္ၿခင္းဆိုသလို ၿဖတ္ကနဲ႕ တြင္းထဲ အလ်င္အၿမန္ ေၿပးဝင္မွ သူတို႕ကိုယ္ သူတို႕ ကာကြယ္ႏိုင္တယ္။ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီးက အားလံုး ၿငိမ္ဖို႕ သူ႕ လက္ေခ်ာင္း ကို ေထာင္ၿပလိုက္တယ္။

“ရဲေဘာ္တို႕ ဒီမွာ ရွင္းလင္းစရာ ေၿပာစရာေတြကို ေၿပာမွၿဖစ္မယ္။ ၿခံေမြး တိရိစၦာန္ေတြ မဟုတ္တဲ႕ ၾကြက္နဲ႕ ယုန္ေတြ လိုမ်ိဳး တိရိစၦာန္ေတြဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ မိတ္ေဆြလား၊ သို႔မဟုတ္ ရန္သူလား။ မဲေပး ဆံုးၿဖတ္ၾကရေအာင္။ ကြ်န္ေတာ္ ဒီ ေမးခြန္းကို အစည္းအေဝးမွာ တင္သြင္းပါတယ္။ ၾကြက္ေတြဟာ ရဲေဘာ္ ရဲမက္ေတြ ၿဖစ္ပါသလား။”

မဲမ်ားကို ခဏအတြင္း ရယူလိုက္တယ္။ မဲဆႏၵ အမ်ားစုက ၾကြက္ေတြဟာ ရဲေဘာ္ရဲမက္ေတြ ၿဖစ္တယ္လို႕ ေထာက္ခံၾကတယ္။ သေဘာမတူတဲ႕ မဲဆႏၵ ေလးမဲရတယ္။ ေနာက္မွ သိရတာက ေခြးသံုးေကာင္နဲ႕ ကိုေရႊေၾကာင္ တို႕က ဟုိဖက္ေရာ ဒီဖက္ပါ မဲေတြ ေပးၾကတာ။ အဲဒီေနာက္ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီး ကဆက္ၿပီးေတာ႕

“ကြ်န္ေတာ္ စကား နည္းနည္း ေၿပာစရာ ရွိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ထပ္ေၿပာရမယ္။ အၿမဲတမ္း သတိရပါ။ ခင္ဗ်ာတို႕ ရဲ႕ တာဝန္ဟာ လူနဲ႕ လူေတြရဲ႕ လုပ္ထုံးလုပ္နည္း လမ္းစဥ္ေတြကို အၿမဲတမ္း တိုက္ခိုက္ ရမွာ ၿဖစ္တယ္။ ေၿခႏွစ္ေခ်ာင္း ရွိရင္ ရန္သူလို႕ သတ္မွတ္ရမယ္။ ေၿခေလးေခ်ာင္း သို႕ မဟုတ္ အေတာင္ပံေတြ ရွိရင္ မိတ္ေဆြပဲ။ ၿပီးေတာ႕ လူေတြကို အၿမဲတမ္း ရင္ဆုိင္ တိုက္ခိုက္ဖို႕ အၿမဲတမ္း သတိရေနပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဟာ လူေတြရဲ႕ အမူအက်င္႕ေတြကိုလည္း ဘယ္ေတာ႕မွ အတုမခိုးရဘူး။ အကယ္၍ ကြ်န္ေတာ္တို႕က လူေတြကို တစ္ခ်ိန္မွာ လႊမ္းမိုးအုပ္စိုးႏိုင္ခဲ႕သည္႕တိုင္ေအာင္ သူတို႕ရဲ႕ မေကာင္းတဲ႕ အမူအက်င္႕ေတြကို အတုမယူရဘူး။ ဘယ္တိရိစၦာန္မွ အိမ္နဲ႕ မေနရဘူး။ အိပ္ရာနဲ႕ မအိပ္ရဘူး။ အဝတ္အစားေတြ မဝတ္ရဘူး။ အရက္ မေသာက္ရဘူး။ ေဆးလိပ္မေသာက္ရဘူး။ ပိုက္ဆံ မကိုင္ရဘူး။ ၿပီးေတာ႕ ကုန္ေရာင္း ကုန္သြယ္လုပ္ငန္းေတြမွာပါဝင္ မပတ္သက္ရဘူး။ လူေတြရဲ႕ အမူအက်င္႕ စရိုက္ေတြအားလံုးဟာ မေကာင္းမႈ ဒုစရိုက္ေတြပဲ။ အဲဒါေတြ အားလံုးအၿပင္ ဘယ္တိရိစၦာန္မွ တိရိစၦာန္အခ်င္းခ်င္း ႏိုင္ထက္စီးနင္း မဆက္ဆံရဘူး။ အားနည္းတဲ႕ တိရိစၦာန္ ၿဖစ္ေစ၊ အားၾကီးတဲ႕ တိရိစၦာန္ၿဖစ္ေစ၊ လိမၼာပါးနပ္တဲ႕ တိရိစၦာန္ၿဖစ္ေစ၊ သာမန္ရိုးရိုးသားသား တိရိစၦာန္ပဲ ၿဖစ္ေစ၊ အားလံုးဟာ တေသြးတည္း တသားတည္း ညီရင္းအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြၿဖစ္တယ္။ ဘယ္တိရိစၦာန္မွ အၿခားတိရိစၦာန္ကို မသတ္ၿဖတ္ရဘူး။ တိရိစၦာန္အားလံုး ဟာ တန္းတူ အညီအမွ် ရွိရမယ္။”

“ရဲေဘာ္တို႕ အခု… မေန႕ညခဲ႕ မက္ခဲ႕တဲ႕ ကြ်န္ေတာ္႕ရဲ႕ အိပ္မက္ အေၾကာင္းကို ေၿပာၿပမယ္။ အဲဒီ အိပ္မက္အေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္ ခင္ဗ်ားတို႕ကို ဘယ္လို ေဖၚၿပရမလဲ။ အဲဒီ အိပ္မက္က လူေတြ ဒီကမၻာေၿမၾကီးေပၚကေန လံုးဝေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ႕ အခ်ိန္ကာလ အေၾကာင္းပဲ။ ဒါေပမယ္႕ အဲဒီ အိပ္မက္က ကြ်န္ေတာ္ ေမ႕ေပ်ာက္ေနတဲ႕ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ၿပန္လည္ အမွတ္ရေစတယ္။ လြန္ခဲ႕ေသာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတုန္းက ကြ်န္ေတာ္ ဝက္ေပါက္ကေလးၿဖစ္တုန္းကေပါ႕၊ ကြ်န္ေတာ္႕ အေမနဲ႕ အၿခား ဝက္မၾကီးေတြ ဆိုေလ႕ဆိုထ ရွိခဲ႕တဲ႕ သီခ်င္းေဟာင္း တစ္ပုဒ္ပါ။ သူတို႕က အဲဒီ သီခ်င္းရဲ႕ သံစဥ္နဲ႕ ပထမ စာသား သံုးလံုးေလာက္ပဲ သိၾကတယ္။ အဲဒီ သီခ်င္းရဲ႕ သံစဥ္ကို ကြ်န္ေတာ္ ငယ္စဥ္ ကေလးဘဝကတည္းက အကြ်မ္းတဝင္ ရွိေနခဲ႕တာ။ ဒါေပမယ္႕လည္း အဲဒီသံစဥ္နဲ႕ သီခ်င္းကို စိတ္ထဲကေန ေမ႕ေပ်ာက္ေနတာ အခ်ိန္ကာလအားၿဖင္႕ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာရွိလွၿပီ။ ဒါေပမယ္႕ မေန႕ညကပဲ အဲဒီသီခ်င္းအေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္႕ အိပ္မက္ထဲမွာ ၿပန္လည္ အမွတ္ရမိတယ္။ ပိုၿပီး ထူးဆန္းတာက အဲဒီ သီခ်င္းရဲ႕ စာသားေတြပါ ၿပန္လည္ အမွတ္ရလာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေၿပာရဲတာ တစ္ခုရွိတယ္။ ဒီ သီခ်င္းဟာ ဟုိးအရင္တုန္းက မ်ိဳးခ်စ္တိရိစၦာန္ေတြ သီဆိုခဲ႕ၾကၿပီး မ်ိဳးဆက္ေတြ တစ္ဆင္႕နဲ႕ တစ္ဆင္႕ အကူးအေၿပာင္း ဆင္းသက္ လာတဲ႕ အခါမွာ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားတာၿဖစ္လိမ္႕မယ္။ ရဲေဘာ္တို႕ အခု ကြ်န္ေတာ္ အဲဒီ သီခ်င္းကို ဆိုၿပမယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အသက္ၾကီးၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္႕ အသံေတြလည္း ကြဲအက္ေနလိမ္႕မယ္။ သို႕ေပမယ္႕လည္း ကြ်န္ေတာ္ ဒီ သီခ်င္း သံစဥ္ကို ခင္ဗ်ားတို႕ကို သင္ေပးတဲ႕ အခါ ခင္ဗ်ာတို႕ ကိုယ္တုိင္ ပိုမိုေကာင္းမြန္ေအာင္ သီဆိုတတ္လိမ္႕မယ္။ ဒီသီခ်င္းကို “ဗမာၿပည္ရဲ႕ မ်ိဳးခ်စ္ အာဇာနည္မ်ား” လို႕ ေခၚတယ္။”

ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီးသည္ သူ႕လည္ေခ်ာင္းကို တစ္ခ်က္ရွင္းလိုက္ကာ သီခ်င္းကို စတင္ဆိုေတာ႕သည္။ သူေၿပာသလိုပင္ သူ၏ အသံတို႕သည္ ကြဲအက္ေနသည္။ သို႕ေပမယ္႕ သူသည္ သင္႕တင္႕ေကာင္းမြန္စြာ သီဆိုႏိုင္ေသးသည္။ သီခ်င္းသည္ ရုန္းထ ႏိုးၾကြေစေသာ သံစဥ္မ်ိဳးၿဖစ္သည္။ ဒႆဂီရိ အသည္းႏွစ္လံုး သီခ်င္းလိုလို၊ ဆင္ၾကီး ဂဠဳန္ခ်ီ သီခ်င္းလိုလို သံစဥ္မ်ိဳးၿဖစ္သည္။ စာသားမ်ား မွာ

ဗမာၿပည္ရဲ႕ မ်ိဳးခ်စ္ အာဇာနည္ေတြရယ္
မိုးေအာက္ တခြင္ရဲ႕ သူရဲေကာင္းေတြရယ္
ေရႊအိုေရာင္ေတြ ထြန္းေတာက္ေနတဲ႕ ေရွ႕ အနာဂတ္ဆီရဲ႕
ၾကည္ႏူးဖြယ္ ေတးသံစဥ္ကို နားဆင္ၾကေစ။

မေဝးေတာ႕တဲ႕ ေန႕ရက္ေတြကလည္း လာေနၾကၿပီ
ႏုိင္လိုမင္းထက္ လူေတြကို ေမာင္းထုတ္ၾကေလ
ဗမာၿပည္ၾကီး လိႈင္လိႈင္ ေပါမ်ား ၾကြယ္ဝေနတာ
တို႕ေတြ သာလ်င္ စီးပြားၾကမယ္။

တို႕ေတြအားလံုး ခ်ဳပ္ေႏွာင္ဘဝ လႊတ္ေၿမာက္ေစသား
တို႕ေက်ာ တို႕ပုခံုးတို႕ ရိုက္ပုတ္ခံၿခင္း ေဝးရေစသား
ရုိင္းစိုင္ လက္နက္ေတြလည္း ပ်က္သုံးၾကေစ
ရက္စက္ ႏွိတ္စက္ခံရၿခင္းလည္း ကုန္ဆံုးေစ။

အတိုင္းထက္ အလြန္ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝၾကမယ္
စပါးဆန္ေရ လိႈင္လိႈင္ ေပါလို႕
သီးႏံွေကာက္ပဲ၊ ငရုတ္ ပဲေၿပာင္း
တို႕ဘဝရဲ႕ ေန႕ရက္မ်ားမွာ ၿပည္႕လွ်ံၿဖိဳးေမာက္ ရေစကြယ္။

တို႕ၿမန္ၿပည္သည္လည္း ေနၿခည္ၿဖာထြန္း လင္းေနတဲ႕
သန္႕စင္ ၾကည္လင္ ေခ်ာင္းအင္းအိုင္လည္း စီးေနတဲ႕
ႏုႏုညင္သာ ေလညင္းေၿပလည္း ေသာ႕ေနေလတာ
တို႕ေတြအား လံုး လြတ္လပ္ၾကတဲ႕ ေန႕ရက္ေပါ႕။

ၾကိဳးစာၾကကြဲ႕ ညီေနာင္သားတို႕
ေသပေစ ေၾကပေစ ၊ အရႈံးမေပး မေလွ်ာ႕ ဇြဲနဲ႕
ရဲညီေနာင္သား၊ ၿပည္ခ်စ္သားတို႕
လြတ္လပ္ၿခင္းရဲ႕ ပန္းတိုင္ဆီသို႕ ခ်ီတက္ၾကမယ္ကြယ္။

ဗမာၿပည္ရဲ႕ မ်ိဳးခ်စ္ အာဇာနည္ေတြရယ္
မိုးေအာက္ တခြင္ရဲ႕ သူရဲေကာင္းေတြရယ္
ေရႊအိုေရာင္ေတြ ထြန္းေတာက္ေနတဲ႕ ေရွ႕ အနာဂတ္ဆီရဲ႕
ၾကည္ႏူးဖြယ္ ေတးသံစဥ္ကို နားဆင္ၾကေစ။

သီခ်င္း သီဆိုသံသည္ တိရိစၦာန္မ်ားအားလံုးကို အလြန္အမင္း စိတ္တက္ၾကြေစသည္။ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီး သီခ်င္း အဆံုးသုိ႕ ေရာက္လုေရာက္ခ်ိန္တြင္ တိရိစၦာန္မ်ားအားလံုး သီခ်င္းကို ကိုယ္တိုင္ သီဆိုေနၾကေလၿပီ။ အားလံုးထဲက အညံ႕ဖ်င္းဆံုးအေကာင္သည္ပင္ သံစဥ္ႏွင္႕ စာသား အခ်ိဳ႕ကို လိုက္လံ သီဆိုႏိုင္ေလသည္။ ထက္ထက္ၿမက္ၿမက္ ရွိေသာ အေကာင္ေတြၿဖစ္သည္႕ ဝက္ႏွင္႕ ေခြး တို႕သည္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္လံုးကို တစ္ခဏအတြင္း မွာ ႏုတ္တိုက္ ရြတ္ဆိုႏိုင္ေလသည္။ ထို႕ေနာက္ ႏွစ္ေခါက္ သံုးေခါက္ေလာက္ ေလ႕က်င္႕ သီဆိုၿပီး ၾကသည္႕ အခါတြင္ ယာခင္းၿခံတစ္ခုလံုး ညီတူ သံၿပိဳင္ သီဆိုသံၿဖင္႕ ဟိန္းထြက္ သြားေလသည္။ ႏြားမ်ားက ၿမည္ဟီးၾကသည္။ ေခြးမ်ားက အူဟစ္ၾကသည္။ သိုးမ်ားက ပဲသံမ်ား ၿပဳၾကသည္။ ၿမင္းမ်ားက လည္း ဟီးၾကသည္။ ဘဲမ်ားကလည္း တစ္ကြပ္ကြပ္ႏွင္႕ ေအာ္သည္။ အားလံုးသည္ သီခ်င္းၿဖင္႕ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးၾကလ်က္ ငါးၾကိိမ္တိတိ ဆက္တိုက္ ဟစ္ေအာ္ သီဆိုၾကသည္။ အကယ္၍သာ တားမည္႕ ဟန္႕မည္သူမ်ား မရွိလွ်င္ ညလံုးေပါက္ အဆက္မၿပတ္ သီဆိုဖြယ္ ရွိသည္။

ကံမေကာင္းစြာပင္ သီခ်င္း သံၿပိဳင္ ဟစ္ေအာ္သံက ကိုသာဒြန္ကို အိပ္ရာမွ ႏိူး လိုက္ သလိုၿဖစ္သြားသည္။ ယာခင္းထဲ ေၿမေခြးမ်ား ဝင္ေနသလားလို႕ ကိုသာဒြန္းတစ္ေယာက္ အိပ္ရာမွ ရုတ္တရက္ ထသည္။ အိပ္ခန္း နံရံေထာင္႕ တြင္ အၿမဲတမ္း ေထာင္ထားေသာ ေသနတ္ကို ေကာက္ယူလိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ ညေမွာင္ေမွာင္ ယာခင္းထဲသို႕ ေသနတ္က်ည္ကို ရမ္းသမ္းပစ္လိုက္သည္။ က်ည္ဆံတို႕သည္ စပါးက်ည္၏ နံရံထဲသို႕ ထိုးေဖာက္ဝင္ေရာက္သြားသည္။ တိရိစၦာန္တို႕၏ အစည္းအေဝးလည္း အလ်င္အၿမန္ ရုတ္သိမ္း ရသည္။ အားလံုး ကိုယ္အိပ္စက္ သည္႕ ေနရာကိုယ္စီသို႕ အလ်င္အၿမန္ ၿပန္ေၿပးၾကသည္။ ငွက္တုိ႕ သည္ အိပ္စက္ရာ ထုတ္တန္းဆီကို ပ်ံတက္ ၾကသည္။ အၿခား တိရိစၦာန္တို႕သည္ အိပ္စက္ရာ ေကာက္ရုိးခင္းသို႕ ၿပန္ၾကသည္။ တစ္ခဏ အတြင္းတြင္ ယာေၿမၿခံ တစ္ခုလံုး ပကတိ အိပ္စက္ ၿခင္းသို႕ ေရာက္ရွိသြားသည္။

အနႏၱေမတၱာၿဖင္႕
ဘေကာင္း
[ဆက္ေရးရမည္႕ ဘာသာၿပန္]

တိရိစၦာန္တို႕ ယာေတာေၿမ အခန္း(၁ - ၁)


အခန္း(၁)
ညပိုင္းေရာက္သည္ ႏွင္႕ ၿမန္တိုင္း ေမြးၿမဴေရးၿခံ ပိုင္ရွင္ ကိုသာဒြန္း သည္ ၾကက္ၿခံမ်ား ကို္ လိုက္လံ ေသာ႕ခတ္ ပိတ္ဆို႕ရသည္။ သို႕ေသာ္ ဒီကေန႕ ညက အရက္မူးလြန္ေနသည္႕ အတြက္ ၾကက္မ်ားကို အသြင္းအထုတ္လုပ္သည္႕ ၿခံတံခါးေပါက္ ေသးေသးေလး ကို ပိတ္ဖို႕ ေမ႕သြားခဲ႕သည္။ အရက္မူးေနသည္႕ အတြက္ လက္ထဲတြင္ကိုင္ထားေသာ မီးအိမ္သည္လည္း ဘယ္ညာ ရိန္းထိုး လႈပ္ခါေနသည္။ ထိုမီးအိမ္အလင္းကို အားကိုးၿပဳကာ ခႏၶာကိုယ္ ရိန္းထိုး ယိုင္ထိုးႏွင္႕ ယာခင္းကို ၿဖတ္ေလွ်ာက္ ခဲ႕သည္။ အိမ္ ေနာက္ေဖး တံခါးေပါက္ ေရာက္သည္႕ အခါတြင္ ဖိနပ္ကို ေရာက္ရာ ေပါက္ရာ ကန္ခြ်တ္ ပစ္ခဲ႕သည္။ ထို႕ေနာက္ စားဖိုေဆာင္ အခန္းသို႕ ဝင္ကာ ကိုယ္တိုင္ ခ်က္ထားေသာ အရက္ပံုးကို ဖြင္႕ၿပီး ေနာက္ဆံုးပိတ္ အေနၿဖင္႕ တစ္ခြက္ေလာက္ ေမာ႕လိုက္ေသးသည္။ ထို႕ေနာက္မွ အိမ္ယာဝင္သည္။ ကိုသာဒြန္း အိမ္ရာ ထဲေရာက္ေတာ႕ ကိုသာဒြန္း ကေတာ္က အိမ္ေမာက်လို႕ ေဟာက္ေတာင္ ေဟာက္ေနၿပီ။

ကိုသာဒြန္း အိမ္ရာထဲေရာက္ၿပီး အိပ္ခန္းမီးၿငိမ္းလိုက္သည္ႏွင္႕ တၿပိဳင္နက္ တီးတိုး ေၿပာဆိုသံမ်ား ေမြးၿမဴေရးၿခံထဲမွ ထြက္ေပၚလာသည္။ လြန္ခဲ႕ေသာ ညက ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီး တစ္ေကာင္ ထူးဆန္းေသာ အိပ္မက္ မက္လို႕ ၿခံထဲမွာ ရွိတဲ႕ အၿခားေသာ တိရိစၦာန္မ်ားႏွင္႕ စကားေၿပာခ်င္သည္ ဟု ေန႕ခင္းပိုင္း တုန္းက ၿခံထဲတြင္ သတင္းေတြ ၿပန္႕ေနခဲ႕သည္။ ၿခံပိုင္ရွင္ ကိုသာဒြန္း ၿခံထဲက ထြက္တဲ႕အခ်ိန္ ၿခံထဲကတိရိစၦာန္အားလံုး စပါးက်ီၾကီး ထဲ၌ ေတြ႕ၾကရန္ စီစဥ္ထားၾကသည္။ အားလံုးက သူ႕ကို ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီးဟု ေခၚၾကသည္။ တကယ္ေတာ႕ သူသည္ ၿပီးခဲ႕တဲ႕ ဝက္အလွၿပိဳင္ပြဲတုန္းက “ၿပည္ခ်စ္အလွ” အလွဆံုး ဝက္ၿဖဴၾကီးဆုကို ရထားၿပီးသူၿဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္ ဘယ္သူမွ သူ႕ကို ၿပည္ခ်စ္အလွ လို႕ မေခၚ။ ဖိုးဝက္ၿဖဴ လို႕သာ ေခၚၾကသည္။ တကယ္ေတာ႕ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီးသည္ အားလံုး၏ ရိုေသေလးစားၿခင္းကို ခံရေသာ သူၿဖစ္သည္။ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီး စကားေၿပာမည္ ဆိုပါက ၿခံထဲတြင္ ရွိေသာ တိရိစၦာန္မ်ားအားလံုး အိပ္ေရး တစ္နာရီေလာက္ အပ်က္ခံၿပီး နားေထာင္ဖို႕ ဆိုလည္း ဝန္မေလးၾက။

စပါးက်ီ၏ အဆံုးစြန္း တစ္ဖက္ ကုန္း မို႕မို႕ အၿမင္႕တစ္ေနရာတြင္ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီးသည္ ေကာက္ရိုးခင္းေပၚ ၌ တည္ၿငိမ္စြာ ေနရာယူလ်က္ ရွိသည္။ ဖိုးဝက္ၿဖဴ ထိုင္ေနသည္႕ ေနရာ၏ အေပၚ အၿမင္႕ ထုတ္တန္းတြင္ မီးအိမ္ေလး တစ္ခု ခ်ိန္ဆြဲထားသည္။ အသက္အားၿဖင္႕ တစ္ဆယ္ႏွစ္ ႏွစ္ ရွိၿပီ ၿဖစ္ေသာ္လည္း သူသည္ ေတာင္႕တင္း ခိုင္မာ သန္စြမ္းလွသည္။ သူ၏ အသြင္ အၿပင္သည္ ခန္ၿငား ထည္ဝါပံု ပိုေပါက္သည္။ သူ၏ ပါးေစာင္တြင္လည္း အစြယ္မ်ား မက်ိဳးမပဲ႕ရွိေသးသည္႕အၿပင္ ဉာဏ္စြမ္း ဉာဏ္စ ထက္ၿမက္မည္႕ ဟန္၊ သနား ၾကင္နာ ကူညီတတ္မည္႕ အသြင္လည္း ထင္ဟပ္လ်က္ ရွိသည္။ မၾကာခင္ တြင္ အၿခားေသာ တိရိစၦာန္မ်ားလည္း ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင္႕ ဝင္ေရာက္လာကာ သင္႕တင္႕သလို ေနရာယူၾကသည္။ ပထမဦးဆံုး ေအာင္နက္၊ မိညိဳႏွင္႕ ဂုတ္ၾကား တို႕ ေခြးသံုးေကာင္ ဝင္လာသည္။ ထို႕ေနာက္ ဝက္မ်ားလည္း ဝင္ေရာက္လာကာ ဖိုးဝက္ၿဖဴ ထိုင္ေနသည္႕ ကုန္းၿမင္႕ေရွ႕က ေကာက္ရိုးခင္း ေပၚတြင္ ေနရာယူၾကသည္။ ၾကက္မမ်ား က ၿပဴတင္းေပါက္ ေဘာင္တြင္ နားေနၾကသည္။ ခိုမ်ားကလည္း စပါးက်ီေခါင္မိုး ထုတ္တန္းမ်ားဆီသို႕ ပ်ံတက္ ေနရာယူၾကသည္။ သိုးႏွင္႕ ႏြားမ်ားသည္ ဝက္မ်ား၏ အေနာက္တြင္ ထိုင္ကာ အစာေဟာင္းမ်ား ကို စၿမံဳ႕ၿပန္ၾကသည္။ လွည္းဆြဲသည္႕ ၿမင္းႏွစ္ေကာင္ ၿဖစ္ေသာ ဘိုးနီ ႏွင္႕ ခင္တုတ္ တို႕က ေလးလံ ေႏွးေကြး ေသာ ေၿခလွမ္းမ်ား ၿဖင္႕ အတူတကြ လမ္းေလွ်ာက္ ဝင္လာၾကသည္။ ေၿခဆံေမြးမ်ားၿပည္႕ႏွက္ေနေသာ ၿမင္းခြာကို ေကာက္ရိုးခင္း မ်ား အေပၚသို႕ နင္းခ်သည္႕အခါ ေကာက္ရိုးေအာက္တို႕တြင္ ပုန္းေနတတ္ေသာ အေကာင္ငယ္ေလးမ်ား ကို မထိခိုက္မိေအာင္ ဂရုတစိုက္ႏွင္႕ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ေနရာယူသည္။ ခင္တုတ္သည္ သန္မာ ထြားၾကိဳင္းေသာ မိခင္ ၿမင္းမ တစ္ေကာင္ ၿဖစ္ကာ ၿမင္းသက္တမ္း၏ တစ္ဝက္မွ်လည္း အသက္ရွိလုၿပီ္။ ေလးေကာင္ေၿမာက္ ၿမင္းကေလး တစ္ေကာင္ ေမြးၿပီး ေနာက္ အရင္လို သန္သန္မာမာ မရွိေတာ႕ေခ်။ ဘိုးနီကေတာ႕ တစ္ကယ္႕ ၾကီးမားထြားၾကိဳင္းေသာ ၿမင္းသန္ၾကီး တစ္ေကာင္ ၿဖစ္သည္။ သန္မာလိုက္သည္မွာလည္း သာမန္ ၿမင္း ႏွစ္ေယာက္ ေပါင္းစပ္ ထားသေလာက္ သန္မာလွသည္။ ႏွာေခါင္းေပၚက အၿဖဴေရာင္ အစင္းေၾကာင္းၾကီးေၾကာင္႕ သူ၏ အသြင္အၿပင္သည္ ၾကည္႕ရ အရုပ္ဆိုးလွသည္။ တကယ္ေတာ႕ ဘိုးနီသည္ ပထမတန္းစားဝင္ အသိ ဉာဏ္ ထက္ၿမက္သူ မဟုတ္။ သို႕ေသာ္ သူ၏ မဆုပ္မနစ္ ဇြဲလုံးလ ရွိသည္႕ အမူအက်င္႕၊ သန္မာေသာ အလုပ္လုပ္ ႏိုင္စြမ္း ခြန္အားတို႕ ေၾကာင္႕ အားလံုးက သူ႕ကို ေလးစားၾကသည္။ ၿမင္းေတြ ဝင္လာ ၾကၿပီးေနာက္ အၿဖဴေရာင္ ဆိတ္တစ္ေကာင္ ၿဖစ္သည္႕ ၿဖဴလံုး ဝင္လာသည္။ ထို႕ေနာက္ လားတစ္ေကာင္ ၿဖစ္သည္႕ ဘိုးညိဳ ဝင္လာသည္။ ဘိုးညိဳသည္ ၿခံထဲတြင္ ရွိေသာ တိရိစၦာန္မ်ား ထဲမွ အသက္ အၾကီးဆံုးေသာ အေကာင္ၿဖစ္သလို စိတ္ရွည္ သည္းခံစိတ္ အလြန္တရာ နည္းသူလည္း ၿဖစ္သည္။ သူသည္ စကား သိမ္မေၿပာ၊ သူေၿပာလုိက္ၿပန္ရင္လည္း အၿမဲတမ္းလိုလို အမ်ားႏွင္႕ေထာ္ေလာ္ကန္႕လန္႕၊ ဘုက်ေသာ စကားမ်ားသာ ေၿပာေလ႕ရွိသည္။ ဥပမာ ေၿပာရလွ်င္ ဘုရားသခင္က သူအား အၿမီွးတစ္ခု ေပးထားသည္မွာ ယင္ေကာင္မ်ားကို ေၿခာက္ထုတ္ ဖို႕ဟု သူက ေၿပာသည္။ သို႕ေပမယ္႕ သူတြင္ အၿမီွးမရွိေတာ႕လွ်င္ ယင္ေကာင္မ်ား လည္း မရွိေတာ႕ဟု ဆိုၿပန္သည္။ ၿခံထဲတြင္ ရွိေသာ တိရိစၦာန္မ်ား အၾကား တြင္ သူတစ္ေကာင္းတည္းသာ ဘယ္ေသာ အခါမွ် ရီေမာၿခင္း မရွိ။ ဘာေၾကာင္႕ လဲဟု ေမးလွ်င္ သူအတြက္ ရီစရာ ဘာမွ မေတြ႕ဟု ေၿပာလိမ္႕မည္။ အဘယ္သို႕ပင္ ၿဖစ္ေစ သူသည္ ၿမင္းၾကီးဘိုးနီ ကိုေတာ႕ ခ်စ္ခင္ ရင္ႏွီး မႈရွိသည္။ သူက ဖြင္႕ဟ မေၿပာၿပသည္႕ တိုင္ေအာင္ အားလံုးက သိထားသည္။ တနဂၤေႏြ ေန႕မ်ား ဆိုလွ်င္ သူတို႕ ႏွစ္ေကာင္သည္ ရိတ္သိမ္းထားေသာ ၿခံေၿမ၏ တစ္ဖက္ ၿမင္းၿခံ ခပ္ေသးေသးေလး တစ္ခုတြင္ အခ်ိန္ၿဖဳန္းေနၾကေလ႕ရွိသည္။ ႏွစ္ေကာင္ ေဘးခ်င္း ယွဥ္တြဲလ်က္ တစ္ေနရာရာကို ေငးစိုက္ၾကည္႕ေနၾက ကာ စကားလည္း တခြန္းမွ် မေၿပာၾကေခ်။
ၿမင္းႏွစ္ေကာင္ ေနရာယူၿပီး ခ်ိန္တြင္ အေမေပ်ာက္ ရွာေနေသာ ဘဲကေလး တစ္အုပ္သည္ ပီက်ီ ပီက်ီ အသံစာစာၿပဳလ်က္ စပါးက်ီထဲ ေၿပးဝင္လာၾကသည္။ ထို႕ေနာက္ ဟိုေၿပးလိုက္ ဒီေၿပးလိုက္ႏွင္႕ အၿခား အေကာင္မ်ား၏ အနင္း ကို မခံရေအာင္ ပုန္းခိုစရာေနရာကို ရွာၾကသည္။ ၿမင္းမၾကီး ခင္တုတ္က သူမ၏ ေရွ႕ေၿခ ႏွစ္ေခ်ာင္းကို ေကြးကာ အကာအကြယ္ေလး တစ္ခု လုပ္ေပးသၿဖင္႕ ဘဲကေလးမ်ားသည္ ခင္တုတ္၏ ေၿခေထာက္ အၾကားတြင္ ပုန္းခိုၾကသည္။ ခဏ အတြင္းမွာပင္ ဘဲကေလးမ်ားလည္း အိပ္သြားသည္။ ေနာက္ဆံုး တြင္ ကိုသာဒြန္း၏ လူစီးလွည္း ကို ဆြဲရေသာ ခပ္တံုးတံုး ခပ္အအ ႏွင္႕ လွလွပပ ရွိသည္႕ အၿဖဴေရာင္ ၿမင္းမ မိုမို ဝင္လာသည္။ မိုမို ဝင္လာသည္႕ပံုက သၾကားခဲ တစ္ခဲကို ဝါးလ်က္ မခို႕တရို႕ လႈပ္လီ လႈပ္လဲ႕ ဟန္အၿပည္႕ႏွင္႕ ၿဖစ္သည္။ အေရွ႕ဆံုး အနီး အနားတြင္ ေနရာယူကာ သူမ၏ လည္ဆံေမႊးမ်ားကို တစ္ခါခါႏွင္႕ ေဝ႕ရမ္းလ်က္ရွိသည္။ လည္ဆံေမႊးတြင္ အလွဆင္ထားေသာ အနီေရာင္ ဖဲၿပားေလးကို အမ်ားသူငွာ သတိၿပဳမိေစရန္ ၿဖစ္သည္။ အားလံုး၏ ေနာက္ဆံုးတြင္ ကိုေရႊေၾကာင္ ဝင္လာသည္။ ဟုိဟို ဒီဒီ ၾကည္႕လိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ ထံုးစံအတိုင္း ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ရွိမည္႕ ေနရာကို ရွာသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ဖိုးနီႏွင္႕ ခင္တုတ္ ၿမင္းႏွစ္ေကာင္ အၾကားတြင္ တိုးေခြ႕ ေနရာယူလိုက္သည္။ ထိုေနရာသည္ သူ႕အတြက္ ဇိမ္က်က် မွိန္းေမာ လို႕ရသည္။ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီး စကားေၿပာသည္႕ အခါ နားေထာင္ေနစရာမလို။

တိရိစၦာန္မ်ား အားလံုး စုံစံုညီညီ စုေဝးမိသည္။ သို႕ေသာ္ အေနာက္ေပါက္ တံခါးမၾကီး၏ ထုတ္တန္းတြင္ အိပ္ေသာ က်ီးနက္ၾကီး ဦးမိုး တစ္ေကာင္ ေပၚမလာ။ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီး က အားလံုးကို တစ္ခ်က္ ေဝ႕ၾကည္႕လိုက္သည္။ အားလံုး သူ႕ေနရာႏွင္႕ သူ ေနရာတစ္က် ရွိၾကကို ေတြ႕ရသည္ႏွင္႕ လည္ေခ်ာင္းကို တခ်က္ ရွင္းလိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္

“ရဲေဘာ္တို႕ ခင္ဗ်ာတို႕ အားလံုး ၾကားသိထားတဲ႕ အတိုင္းပဲ၊ မေန႕ညက ကြ်န္ေတာ္ ထူးဆန္းတဲ႕ အိပ္မက္ မက္ခဲ႕တယ္။ ဒါေပမယ္႕ အဲဒီ အိပ္မက္ အေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္ေတာ႕ ေၿပာၿပမယ္။ အခု အရင္ဦးဆံုး အၿခား အေၾကာင္း အရာတစ္ခု ေၿပာၿပစရာရွိတယ္။ ရဲေဘာ္တို႕ ကြ်န္ေတာ္ ရဲေဘာ္တို႕နဲ႕ အတူ ေနာင္ လေပါင္းမ်ားစြာ အထိ ေနႏိုင္ေတာ႕မယ္ မထင္ဘူး။ သို႕ေပမယ္႕ ကြ်န္ေတာ္ မေသခင္မွာ ကြ်န္ေတာ္ မွတ္သား ေလ႕လာ ထားမိတာေလးေတြကို ပုခံုးေၿပာင္း တာဝန္ လြဲေပးဖို႕ လိုအပ္တယ္လို႕ ခံစားမိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဘဝမွာ အၾကာၾကီး ေနထိုင္ခဲ႕ၿပီးၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေယာက္ တည္း ရွိတဲ႕ အခ်ိန္တုန္းကလည္း ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားမိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဒီ ကမၻာေၿမေပၚမွာ အသက္ရွင္ေနထိုင္ရၿခင္း ရဲ႕ ဘဝတန္ဖိုးေတြ၊ ဘဝရဲ႕ ၿဖစ္ရိုးၿဖစ္စဥ္ ွဓမၼတာေတြကို အေတာ္အတန္ နားလည္ ခဲ႕ၿပီးၿပီလို႕ ဆိုလို႕ရမယ္။ ေနာက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႕ တိရိစၦာန္ေတြရဲ႕ ဘဝေတြ ဘယ္လို ေနထိုင္စားေသာက္ေနၾကရသလဲဆိုတာလဲ နားလည္ထားတယ္။ အခုလည္း ခင္ဗ်ာတို႕ကို ေၿပာၿပခ်င္တဲ႕ ဆိုတဲ႕ အေၾကာင္းအရာဟာ အဲဒါပဲ”

“ကဲ ရဲေဘာ္တို႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အခု အသက္ရွင္ေနထိုင္ေနၾကရတဲ႕ ဒီဘဝဟာ ဘာလဲ။ လက္ရွိမ်က္ေမွာက္ အေၿခအေနကိုပဲ ၾကည္႕ၾကရေအာင္။ တကယ္ေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘဝေတြဟာ ဦတည္ရာမဲ႕ၿပီး ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးေနရတယ္။ အလုပ္ဆိုလည္း ပင္ပန္းဆင္းရဲၿခင္းၾကီးစြာလုပ္ရၿပီး၊ အသက္ရွင္ေနထိုင္ရတဲ႕ ဘဝသက္တမ္းေတြ တိုေတာင္းလာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေမြးဖြားလာရတယ္။ ၿပီးေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ခႏၶာကိုယ္ အသက္ရွင္သန္ ေနႏိုင္ရုံမွ် အစာကိုပဲ စားေသာက္ရတယ္။ အဲဒါအၿပင္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္စြမ္းရွိတဲ႕ အေကာင္ေတြဆိုရင္ ေနာက္ဆံုးခြန္အား ယဲ႕ယဲ႕ပဲ က်န္တဲ႕ အထိ အလုပ္ေတြကို လုပ္ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ကို အတင္း အဓၶမခိုင္းၿပီးလို႕ ေနာက္ဆံုး လုံးဝ အလုပ္မလုပ္ႏိုင္ေတာ႕တဲ႕ အရြယ္ ေရာက္တဲ႕ အခါၾကေတာ႕ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ရက္စက္မႈေတြနဲ႕ သတ္ၿဖတ္ၿခင္းကို ခံရတယ္။ ဒီ ၿမန္မာၿပည္မွာ ရွိတဲ႕ တိရိစၦာန္ေတြအားလံုး ဟာ အသက္တစ္ႏွစ္ၿပည္႕ ၿပီးတဲ႕ေနာက္ ေပ်ာ္ရြင္မႈဆိုတာ မရွိေတာ႕ဘူး။ ဘဝရဲ႕ စည္းစိမ္ကို ခံစားရဖို႕ဆိုတာလည္း မသိေတာ႕ဘူး။ ၿမန္မာၿပည္မွာ ရွိတဲ႕ တိရိစၦာန္ေတြအားလံုး ဟာ မလြတ္လပ္ဘူး။ တိရိစၦာန္တစ္ေကာင္ရဲ႕ ဘဝဟာ လမ္းေပ်ာက္ ဦးတည္ရာမဲ႕ၿပီး ကြ်န္တစ္ေကာင္လိုပဲ အလုပ္ေတြ လုပ္ေနရတယ္။ ဒါဟာ ၿဖစ္ပ်က္ေနတဲ႕ အမွန္တရားပဲ”

“ဒါဆိုရင္ ဒါဟာ သဘာဝတရားၾကီးရဲ႕ သာမန္ ၿဖစ္ရုိးၿဖစ္စဥ္ ကံစီမံတဲ႕ သေဘာတရားပဲလား လို႕ ေမးၿမန္းၾကည္႕မယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေနထိုင္ေနတဲ႕ ဒီၿမန္မာၿပည္ၾကီးဟာ သဘာဝ သယံဇာတေတြ ခ်ိဳ႕တဲ႕လြန္းလို႕ ဒီတိုင္းၿပည္ၾကီး မွာပဲ မွီတင္းေနထုိင္ၾကတဲ႕ တိရိစၦာန္ေတြ ေကာင္းမြန္တဲ႕ ဘဝမွာ မေနႏိုင္ၾကတာလားလို႕ ေမးၿမန္ဖြယ္ရွိမယ္။ မဟုတ္ဘူး။ ရဲေဘာ္တို႕။ ကြ်န္ေတာ္ အၾကိမ္ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ ထပ္ေၿပာလိုက္အံုးမယ္။ ဒါမွာ မဟုတ္ဘူးလို႕။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အမိၿမန္မာၿပည္ဟာ စိုက္ပ်ိဳးေၿမ အဆီအႏွစ္ေပါးမ်ား ၾကြယ္ဝတဲ႕ တိုင္းၿပည္ တစ္ၿပည္ၿဖစ္တယ္။ ရာသီဥတု ကလည္း ေကာင္းမြန္ သာယာတယ္။ ဒီ ႏိုင္ငံမွာ မွီတင္း ခိုနားေနတဲ႕ သူေတြ အားလံုးကို အစားအစာ လံုလံုေလာက္ေလာက္ ေထာက္ပံ႕ေပးႏိုင္တဲ႕ အၿပင္ အေၿမာက္အၿမား ပိုလွ်ံတဲ႕ အထိ ထုတ္လုပ္ႏိုင္စြမ္းရွိတယ္။ အခု ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေနတဲ႕ ဒီယာေတာေၿမကို ပဲ ၾကည္႕။ ၿမင္း တစ္ဆယ္႕ႏွစ္ေကာင္၊ ႏြား အေကာင္ႏွစ္ဆယ္၊ ဆိတ္ အေကာင္တစ္ရာေလာက္ မွီတင္း ေနထုိင္ ႏိုင္တယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ႕လည္း အားလံုးဟာ စိတ္ကူးယဥ္တာထက္ေတာင္ သာလြန္ေကာင္းမြန္တဲ႕ ဘဝမွာ သက္ေတာင္႕ သက္တာ ဂုဏ္သေရ ရွိရွိ ေနထိုင္ရတယ္။ ဒါနဲ႕ ေတာင္မ်ား ဘာၿဖစ္လို႕ အခုလို႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ဘဝေတြဟာ ဦတည္ရာမဲ႕ၿပီး ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးေနရတာလဲ။ အဲဒါဟာ ဘာၿဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လုပ္အားေတြနဲ႕ အလုပ္လုပ္လို႕ ထြက္လာတဲ႕ ထြက္ကုန္ ပစၥည္းေတြ အားလံုးနီးပါးကို လူေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဆီကေန ခိုးယူေနလို႕ပဲ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အခုလို ၾကံဳေတြေနရတာေတြ အတြက္ အေၿဖရွိတယ္ ရဲေဘာ္တို႕။ အဲဒါကို တိုတို တုတ္တုတ္ စကားတစ္လံုတည္းနဲ႕ ေၿပာရရင္ လူ ပဲ။ လူ ဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ တကယ္႕ ရန္သူ စစ္စစ္ပဲ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ရဲ႕ မ်က္ေမွာက္ ၿမင္ကြင္းထဲကေန လူ ေတြကို ဖယ္ရွားပစ္ရမယ္။ ဒါဆိုရင္ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးၿခင္း ၿပႆနာ၊ အတင္းအဓၶမ အလုပ္ေစခိုင္းခံရတဲ႕ၿပႆနာ အဓိက တရားခံကို ဖယ္ရွားၿပီး ၿဖစ္လိမ္႕မယ္။”

“လူ ဟာ ထုတ္ကုန္ ဘာတစ္ခုမွ မထုတ္ပဲ၊ အလကား စားသံုးေနတဲ႕ သတၲဝါေတြ ၿဖစ္တယ္။ လူဟာ ႏို႕လည္း မထုတ္ဘူး။ လူဟာ ဥလည္း မဥဘူး။ လယ္ေၿမကို ထြန္ဖို႕ေအာင္လည္း ခြန္အား မရွိဘူး။ ယုန္ဖမ္း အမဲလိုက္ ဖို႕ ၿမန္ၿမန္ေၿပး ႏိုင္သလား ဆိုေတာ႕လည္း မေၿပးႏိုင္ဘူး။ ဒါနဲ႕မ်ားေတာင္ လူဟာ တိရိစၦာန္ေတြရဲ႕ အရွင္သခင္ ၿဖစ္ေနေသးတယ္။ တိရိစၦာန္ေတြကို အလုပ္လုပ္ ခိုင္းတယ္။ အဲဒီအတြက္ တိရိစၦာန္ေတြကို ဘာၿပန္ေပးသလဲဆိုေတာ႕ အစာမငတ္ရုံ တမယ္ပဲ ေကြ်းေမြးထားတယ္။ က်န္တဲ႕ အရာေတြအားလံုးကို သူ႕အတြက္ပဲ သိမ္းဆည္းသြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဟာ ေၿမေတြ ထြန္ယက္ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ စြန္႕ပစ္တဲ႕ မစင္ေတြနဲ႕ပဲ စိုက္ပ်ိဳးေၿမၾသဇာ တိုးပြားေစတယ္။ ဒါနဲ႕မ်ားေတာင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ တိရိစၦာန္ တစ္ေကာင္ တစ္ၿမီးမွ လူကို စိုးစိကေလးေတာင္ မလႊမ္းမိုးႏိုင္ဘူး။ ႏြားေတြ၊ ခင္ဗ်ားတို႕ ကြ်န္ေတာ္မ်က္ၿမင္ကိုယ္ေတြ႕ အရ ေမးမယ္ဗ်ာ။ လြန္ခဲ႕တဲ႕ ႏွစ္က ႏြားႏို႕ ဂါလံ ဘယ္ႏွစ္ေထာင္ေလာက္ ခင္ဗ်ားတို႕ ထုတ္လုပ္ေပးခဲ႕ရသလဲ။ ၿပီးေတာ႕ ခင္ဗ်ားတုိ႕ရဲ႕ ႏြားကေလးေတြ သန္မာၾကီးထြားလာေစဖို႕ ေၾကြးေမြးရမဲ႕ အဲဒီ ႏြားႏို႕ေတြ ဘယ္ေရာက္သြား သလဲ။ ခင္ဗ်ာတို႕ ထုတ္လုပ္လိုက္တဲ႕ ႏြားႏို႕ အစက္တိုင္း အစက္တိုင္းဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ရဲ႕ ရန္သူေတြရဲ႕ လည္းေခ်ာင္းထဲ အကုန္ ေလ်ာဝင္ စီးဆင္းကုန္တယ္။ ၾကက္မေတြ ေရာ ဘာထူးလဲ။ ၿပီးခဲ႕တဲ႕ ႏွစ္တုန္းက ခင္ဗ်ားတို႕ ၾကက္ဥေတြ ဘယ္ႏွစ္လံုးေတာင္ ဥခ်ခဲ႕ရသလဲ။ အဲဒီအထဲက ဘယ္ႏွစ္လံုးေလာက္ ၾကက္ကေလးေတြအၿဖစ္ အေကာင္ေပါက္ခဲ႕သလဲ။ အေကာင္နည္းနည္းပဲ ေပါက္ရၿပီး က်န္တဲ႕ ၾကက္ဥေတြ အားလံုး ေစ်းမွာ ေရာင္းစားလိုက္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ကိုသာဒြန္းနဲ႕ သူ႕ရဲ႕ တပည္႕ တပန္းေတြက ေရာင္းလို႕ ရတဲ႕ ပိုက္ဆံေတြ အားလံုး သိမ္းၾကံဳးယူသြားၾကတယ္။ ေနာက္ ဒီမယ္ ခင္တုတ္၊ နင္ေမြးေပးခဲ႕တဲ႕ ၿမင္ေပါက္ကေလးေတြ ေလးေကာင္ ဘယ္ေရာက္သြားၿပီလည္း။ အဲဒီ ၿမင္းကေလးေတြက နင္ အခုလို အသက္အရြယ္ၾကီးရင္႕လာတဲ႕ အရြယ္ေရာက္ရင္ နင္႕ကို ၿပဳစု ေစာင္႕ေရွာက္ရမွာ။ အခုေတာ႕ နင္႕ ၿမင္းကေလးေတြလည္း တစ္ႏွစ္ၿပည္႕တာနဲ႕ ေရာင္းစားခံရတယ္။ နင္လည္း သူတို႕ကို ဘယ္ေတာ႕မွ ထပ္မေတြ႕ရေတာ႕ဘူး။ အဲဒီ ၿမင္းကေလး ေလးေကာင္ ေမြးေပးရတာေတြ၊ လယ္ေၿမမွာ အလုပ္ေတြ လုပ္ေပးရတာေတြ အတြက္ နင္ဘာၿပန္ရသလဲ။ အခ်ိဳးက်ေပးတဲ႕ မစို႕မပို႕စားစရာ ေဝစုနဲ႕ ၿမင္းအိမ္ ေသးေသးေလး တစ္ခုပဲ ရတယ္မလား။”

Wednesday, July 14, 2010

ကြ်န္ေတာ္႕ အမိ ၿမန္မာၿပည္ အတြက္


ကြ်န္ေတာ္ စာေရးသည္႕ အခါတြင္ ဟုိအေၾကာင္းေလးတို႕လိုက္၊ ဒီအေၾကာင္းေလး ဆိတ္လုိက္ႏွင္႕ စိတ္ပါလ်င္ ပါသလို စာေတြေရးၿဖစ္သည္။ စာမေရးခ်င္သည္႕ အခါမ်ားဆိုလ်င္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ စာမေရးပဲ ပစ္ထားသည္။ ပန္ခ်ီဆြဲသည္႕အခါမ်ားလိုပင္။ အနီေရာင္ေလး တို႕လိုက္၊ အၿပာႏုေလး တို႕လိုက္ႏွင္႕ ဘဝ၏ ကင္းဗတ္စ ေပၚတြင္ လူေတြအေၾကာင္း၊ ခံစားခ်က္ေတြ အေၾကာင္း၊ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး အေၾကာင္းတို႕ကို အလ်င္းသင္႕လွ်င္ သင္႕သလို ေရးဆြဲၾကည္႕သည္။ လူေတြ အထဲက လူတစ္ေယာက္ၿဖစ္သည္႕ အားေလ်ာ္စြာ လူ၏ ၿဖစ္တည္မႈႏွင္႕ ထိုက္တန္ေအာင္ ေရးဖြဲ႕ သီကံုး ခ်ယ္မႈန္းခ်င္သည္။

အခုေရးသည္႕ ႏိုင္ငံေရး ဝါဒမ်ား အေၾကာင္းသည္ ကြ်န္ေတာ္ သိသည္႕ အသိပညာ၊ အေတြ႕အၾကံဳ ရႈ႕ေထာင္႕မ်ားမွေရးသည္။ လက္ရွိ ကမၻာႏွင္႕ ၿမန္မာၿပည္ ႏိုင္ငံေရး ဇာတ္ခံုမွ အေၿခအေနတို႕ကို ခ်ိန္ထိုးၿပီး ေရးသည္။ စာေရးသူသည္ ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္းကို အကိုးအကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႕ၿပီး စကားအမ်ားၾကီးေၿပာတတ္သူမဟုတ္။ ကိုယ္ေၿပာၿခင္းထက္ တစ္ပါးသူေၿပာသည္ကို နားေထာင္ကာ စိတ္ထဲမွ အကဲၿဖတ္ရသည္ကို အားသန္သူၿဖစ္သည္။ စာေရးသူသည္ စကားအမ်ားၾကီး ေၿပာၿခင္းထက္ စာအမ်ားၾကီး ေၿပာလိုသူၿဖစ္သည္။ ထို္႕ေၾကာင္႕ ကြ်န္ေတာ္ စာၿဖင္႕ စကားေၿပာသည္။

ကြ်န္ေတာ္တို႕ ၿမန္မာႏိုင္ငံ ဒီမိုကေရစီ လမ္းေၾကာင္းသစ္ဆီကို ေရာက္ေအာင္ တက္လွမ္းၾကေတာ႕မယ္ အခါ ဘယ္လိုမ်ိဳး ဒီမိုကေရစီ စနစ္ဟာ ၿမန္မာၿပည္နဲ႕ ကိုက္ညီႏိုင္သလဲဆိုတာ ခ်ဥ္းကပ္ရမယ္။ တနည္းအားၿဖင္႕ ဆိုလို႕ရွိရင္ ၿမန္မာၿပည္ ယဥ္ေက်းမႈႏွင္႕ လက္ရွိၿမန္မာၿပည္ရဲ႕ အေၿခအေနေတြနဲ႕ ကိုက္ညီမယ္႕ ဒီမိုကေနစီ စနစ္ေပါ႕။ ဒီစကားဟာလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေၿပာခဲ႕ဖူးတဲ႕ အာေဘာ္ေတြပါဝင္တယ္။ ေဒၚစု စကားအရဆိုလို႕ ရွိရင္ ၿမန္မာၿပည္ ယဥ္ေက်းမႈနဲ႕ ကိုက္ညီတဲ႕ ဒီမိုကေနစီ စနစ္ကို ေရြးခ်ယ္ ရမွာ ၿဖစ္တယ္လို႕ ဆိုခဲ႕ဖူးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ စင္ကာပူမွာ ႏွစ္ ႏွစ္တိတိ အလုပ္လုပ္၊ ေနထိုင္ စဥ္ ကာလ တံုးက စင္ကာပူ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ ေဟာင္း (ဂိုေခ်ာက္ေထာင္-အမွားၿပင္ၿခင္း) လီကြမ္းယု ရဲ႕ ၿမန္မာၿပည္ ႏိုင္ငံေရးေပၚ ေဝဖန္ သံုးသပ္ခ်က္ကို ရုပ္ၿမင္သံၾကားကေန ၾကည္႕လိုက္ရတယ္။ ၿမန္မာၿပည္သူ၊ ၿမန္မာၿပည္သားေတြဟာ ဒီမိုကေရစီ စနစ္နဲ႕ မထိုက္တန္ေသးဖူးလို႕ သူက ဆိုတယ္။ အဲဒီတုန္းက စာေရးသူ စိတ္ဆိုး ေဒါသ ထြက္လိုက္တဲ႕ ၿဖစ္ၿခင္း။ အဲဒီ သံုးသပ္ခ်က္ ဟာ မသန္႕စင္တဲ႕ ႏိုင္ငံေရး သံုးသပ္ခ်က္ တစ္ခုသာ ၿဖစ္တယ္။ စင္ကာပူႏိုင္ငံရဲ႕ ၿမန္မာၿပည္ေပၚမွာ ထားရွိတဲ႕ ႏိုင္ငံၿခားေရး ဝါဒဟာ လက္ရွိ ၿမန္မာၿပည္ စစ္အစိုးရနဲ႕ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ဆန္႕က်င္ၿခင္း မရွိဘူး။ စင္ကာပူ ႏိုင္ငံ ရဲ႕ ပါလီမန္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာလည္း လြတ္လပ္စြာ ဆႏၵၿပခြင္႕ နဲ႕ ဒီမိုကေရစီ ဆန္တဲ႕ အေတြးအေခၚ၊ အဖြဲ႕အစည္းေတြကို ဖိႏွိပ္ ပိတ္ပင္ ထားတယ္။ စင္ကာပူ အစိုးရသည္ ၿမန္မာၿပည္ အေပၚ သူ႕ႏိုင္ငံေရးဝါဒ နဲ႕ သူ သံုးသပ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ က ကြ်န္ေတာ္႕ တိုင္းၿပည္ ေကာင္းက်ိဳး အတြက္ သံုးသပ္ရရင္ ၿမန္မာၿပည္သူ ၿပည္သားေတြဟာ ဒီမိုကေနစီ စနစ္ရဲ႕ စစ္မွန္တဲ႕လမ္းေၾကာင္းမွန္ေပၚမွာ စတင္ ေလွ်ာက္လွမ္းဖို႕ အခ်ိန္တန္ေနၿပီ။ ၿမန္မာၿပည္ လူထုကို ဒီမိုကေရစီ ဆိုတဲ႕ မူနဲ႕ အေသအခ်ာ လမ္းေၾကာင္းမွန္ေပၚ တြန္းတင္ ေပးရမယ္။ ဘာေၾကာင္႕လည္း ဆိုေတာ႕ ၿပီးခဲ႕တဲ႕ ဆိုရွယ္လစ္ စနစ္၊ လက္ရွိ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္တို႕ဟာ လူထုအတြက္ ဘာတစ္ခုမွ ၿဖစ္ၿဖစ္ေၿမာက္ေၿမာက္ အက်ိဳးရလဒ္ မရွိဘူးဆိုတာ သက္ေသၿပခဲ႕တာပဲ။

ဗိုလ္ေနဝင္း ရဲ႕ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္႕ေၿခာက္ႏွစ္ၾကာ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ႕တဲ႕ ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီ၊ လက္ရွိ စစ္အစိုးရရဲ႕ အာဏာရွင္ စနစ္ နဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ႕ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေတြေၾကာင္႕ တိုင္းၿပည္ဟာ တိုးတက္ မလာခဲ႕တဲ႕ အၿပင္ ဆုတ္ယုတ္လာတယ္။ တိုင္းၿပည္ တစ္ၿပည္ မွာ ႏွစ္ကာလာ အပိုင္းအၿခား တစ္ခု ေရာက္ရင္ အဲဒီ တိုင္းၿပည္ရဲ႕ ဘက္ေပါင္းစံု ဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္မႈဟာ ဘယ္လို ၿဖစ္ေနရမယ္ဆိုတာ အၾကမ္းဖ်င္းတြက္လို႕ရယ္။ ကြ်န္ေတာ္႕ အလုပ္မွာ ပေရာဂ်က္ေတြကို စီမံခန္႕ခြဲရသလို အခ်ိန္၊ လုပ္အားႏွင္႕ အရင္းအႏွီးေတြ နဲ႕ တိုင္းဆၾကည္႕ရတယ္။ တိုင္းၿပည္ တစ္ခု လံုးဟာ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြ လက္ထဲမွာရွိၿပီး သံယဇာတ အရင္းအၿမစ္ေတြ အသံုးခ်ကာ အခ်ိန္အတိုင္းအတာ ႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ကာလမွာ တိုးတက္ေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ဘူးဆိုရင္ကေတာ႕ မွားယြင္းေနၿပီ။ အလုပ္သေဘာအရဆိုရင္ေတာ႕ ပေရာဂ်က္ မေအာင္ၿမင္ဘူးေပါ႕။ အဲဒါဆိုရင္ ပေရာဂ်က္ မန္ေနဂ်ာ အဲဒီ ပေရာဂ်က္ကေန ထြက္ေပးရတယ္။ အခု လက္ရွိၿမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အေၿခအေနကို တိုးတက္ေနတယ္ လို႕ ေၿပာရင္ အဲဒီ အယူအဆ အေတြးအေခၚဟာ လိပ္တစ္ေကာင္နဲ႕ အေတြးအေခၚမ်ိဳးပဲလို႕ ကြ်န္ေတာ္ ၿမင္တယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳး အေတြးအေခၚေတြနဲ႕ ကမၻာ႕အလယ္မွာ ၿမန္မာ ဝင္ မတိုးႏိုင္ဘူး။ ေႏွးၿပီး ေနာက္က် က်န္ေနတယ္။ တကယ္ေတာ႕ ေႏွးေန တယ္ဆိုတာ မမွန္ဘူး။ ေႏွး ေနတယ္ ဆိုတာ တိုးေတာ႕ တိုးတက္တယ္။ ေႏွးတယ္လို႕ သေဘာ ေရာက္ေနတယ္။ တကယ္ေတာ႕ အခ်ိဳ႕ အပိုင္း က႑ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ မတိုးတက္သည္႕အၿပင္ ဆုတ္ယုတ္သြားတယ္။

အဲဒီေတာ႕ ၿမန္မာၿပည္ နဲ႕ ေလ်ာ္ညီမယ္႕ ဒီမိုကေရစီ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမ်ိဳး ကို ေလ႕လာ သံုးသပ္ဖို႕။ အသံုးခ် က်င္႕သံုးဖို႕ လိုအပ္ေနၿပီ။ အဲဒီေတာ႕ ဘယ္လိုမ်ိဳး ဒီမိုကေရစီ ပံုစံမ်ိဳးလည္း လို႕သံုးသပ္ၾကည္႕တဲ႕အခါ ၿမန္မာၿပည္ ၿဖတ္သန္းခဲ႕တဲ႕ ဆိုရွယ္လစ္ စနစ္၊ ကြန္ၿမဴနစ္ ဝါဒေတြ၊ လက္ရွိ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ၾကည္႕တယ္။ ဒီမိုကေရစီ နဲ႕ နာမည္ၾကီးတဲ႕ အေမရိကန္ ဒီမိုကေရစီကို ၾကည္႕တယ္။ ဒီမိုကေရစီနဲ႕ တြဲကပ္ၿပီး လိုက္လာတဲ႕ လက္ရွိ ကမၻာရဲ႕ အရွင္းရွင္ ဝါဒကို ၿပန္ၾကည္႕ရၿပန္တယ္။ စနစ္ေတြ ဝါဒေတြရဲ႕ အဓိပၸာယ္ ဖြင္႕ဆိုခ်က္၊ ၿပဠာန္းခ်က္ေတြ ကိုေတာ႕ လူတိုင္း သိထား နာလည္ ထားတယ္။

ဆိုရွယ္လစ္ စနစ္ဆိုတာ ကြန္ၿမဴနစ္ စနစ္ မထြန္းကား ခင္ ကတည္း တည္ရွိလာခဲ႕တဲ႕ စနစ္ပဲ။ ကြန္ၿမဴနစ္ စနစ္ဆိုတာကလည္း ဆိုရွယ္လစ္ စနစ္ကို အေၿခခံၿပီးေတာ႕မွ တဆင္႕တက္ ေၿပာင္းလဲသြားၿပီး ပိုမိုၿပင္းထန္တဲ႕ စနစ္ ဝါဒ တစ္ခု အသြင္ ကူးေၿပာင္းသြားတာ။ ဆိုရွယ္လစ္ စနစ္နဲ႕ ကြန္ၿမဴနစ္ စနစ္ ႏွစ္ခုစလံုးက ဘံုဝါဒကို အေၿခခံၾကတာပဲ။ ႏိုင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရး၊ ထုတ္ကုန္ လုပ္ငန္းေတြကို အစိုးရက ထိန္းခ်ဳပ္လိုတယ္။ နံမည္ တပ္လိုက္ေတာ႕ အမ်ားပိုင္ေပါ႕။ လူတန္းစာ ၿခားနားၿခင္း မရွိေစပဲ အားလံုး တန္းတူရွိေစတယ္။ ပုဂၢလိကပိုင္ မွန္သမွ ဗဟိုအစိုးရက သိမ္းပိုက္ ခ်ဳပ္ကိုင္တယ္။ကြန္ၿမဴနစ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ ေတာ႕ ဗဟုိအစိုးရက လူအနည္းစုေလာက္ပဲ ပါဝင္တယ္။ ဒါေတြက အေပၚယံ သေဘာပါ။

ဒုတိယ ကမၻာစစ္ ေနာက္ပိုင္း လြတ္လပ္စ ၿမန္မာႏိုင္ငံမွာ ႏိုင္ငံၿခားသားေတြ ပိုင္တဲ႕ ကုမၸဏီ အမ်ားၾကီးပဲ။ တရုတ္ပိုင္၊ ကုလားပိုင္တဲ႕ ကုမၸဏီၾကီးေတြ။ လူဆင္းရဲ နဲ႕ လူခ်မ္းသာ အဆင္႕ကြာၿခားမႈကလည္း သိပ္မ်ားၿပားတယ္။ အဲဒီ ေခတ္ အခါတုန္းက ဆိုရွယ္လစ္ နဲ႕ ကြန္ၿမဴနစ္ သေဘာတရားေရးရာေတြက သိပ္ေခတ္စားတယ္။ စာေပေတြကို ဖတ္ရ၊ ေလ႕လာၿခင္း အရ သိရတာပါ။ ဆင္းရဲၿခင္း နဲ႕ ခ်မ္းသာၿခင္း ကြာၿခားမႈကို အေၿခခံၿပီး ေရးသားတဲ႕ စာေပ၊ ဖြဲ႕ဆိုတဲ႕ ေတးဂီတ ေတြ အမ်ားၾကီး လႊတ္ထြန္းကားတဲ႕ အခ်ိန္ေပါ႕။ ဆင္းရဲတြင္း နက္သထက္နက္ၿပီး ေက်ာၿပာမြဲက် ဖြတ္တက္လာတဲ႕ ၿမန္မာၿပည္ လူထု အတြက္ ဆိုရွယ္လစ္ လူ႕ေဘာင္သစ္နဲ႕ ကြန္ၿမဴနစ္ က်င္႕စဥ္ေတြကသာ ထြက္ေပါက္တစ္ခုၿဖစ္လာတယ္။

၁၉၆၂-ခုနစ္ မွာ ဗိုလ္ေနဝင္း ဦးေဆာင္တဲ႕ အိမ္ေစာင္႕ အစိုးရ အာဏာ သိမ္းယူၿပီး ဆိုရွယ္လစ္ ၿမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ကို ထူေထာင္ တယ္။ ပုဂၢလိကပိုင္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြကို အစိုးရပိုင္ သိမ္းယူတယ္။ ဆိုရွယ္လစ္ စနစ္ရဲ႕ ေအာက္မွာ ၿမန္မာၿပည္သူ ၿပည္သားေတြဟာ ၿပင္ပ ႏိုင္ငံၿခားနဲ႕ အဆက္အသြယ္ လုပ္လုိ႕ခက္ခဲၿပီး သတင္းအခ်က္အလက္ေတြကလည္း အစိုးရခ်ဳပ္ကိုင္မႈေအာက္မွာပဲ ရွိေတာ႕ လူထုဟာ မ်က္စိပိတ္၊ နားပိတ္နဲ႕ “အ” သြားတယ္။ မွန္တာကို ေၿပာရဲ၊ ဆိုရဲ ယံုၾကည္မႈေတြ ရိုက္ခ်ိဳး ခံရတယ္။

ငယ္စဥ္က ဆိုရွယ္လစ္ စနစ္ ပညာေရးရဲ႕ ေအာက္မွာ သင္ၾကားခဲ႕ရတဲ႕ စာေရးသူ ကိုယ္တိုင္ ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ ႏိုင္ငံၿခားမွာ အလုပ္လုပ္တဲ႕အခါ ယံုၾကည္မႈေတြ မရွိဘူး။ သူတစ္ပါး အခိုင္းခံရတဲ႕ ဘဝမွာပဲ သိမ္ငယ္စြာ အလုပ္ လုပ္ရတယ္။ ေခတ္မွီတိုးတက္ေနတဲ႕ ႏိုင္ငံၿခား တိုင္းၿပည္မွာ ကိုယ္က သိမ္ငယ္တဲ႕ ခံစားခ်က္ကို ခံစားရတယ္။ ေနာင္မွ ႏိုင္ငံၿခားတိုင္းၿပည္ေတြက ယဥ္ေက်းမႈကိုေလ႕လာ၊ ေအာက္က် ေနာက္က်ၿဖစ္ေနတဲ႕ စိတ္ကို ၿမွင္႕တင္ရတယ္။ ၿမန္မာ ဆန္တဲ႕ ႏိုင္ငံၾကီးသား ပီသေအာင္ ၿပဳၿပင္ ေၿပာင္းလဲယူရတယ္။ ေၿပာခ်င္တာက ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ၿမန္မာလူငယ္ မ်ိဳးဆက္သစ္ရဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ ရိုက္ခ်ိဳးခံရတယ္။ လူထုမွာ ကိုယ္ပိုင္ အရည္အခ်င္းေတြနဲ႕ လုပ္ကိုင္ႏိုင္စြမ္း မရွိေတာ႕ဘူး။ သေဘာကေတာ႕ “တံုး” သြားတယ္ေပါ႕။ ဓားဆိုတာ ေသြးပါမ်ား က ထက္ေနတဲ႕ သေဘာရွိတယ္။ မေသြးပဲ မသံုးပဲ ပစ္ထားၾကည္႕။ ၾကာရင္ သံေခ်းကိုက္ ၿပီး ပ်က္ဆီးသြားတယ္။ အဲဒီ သေဘာပဲေပါ႕။ လူတစ္ဦး တစ္ေယာက္ၿခင္းစီရဲ႕ လုပ္ႏိုင္ခြင္႕ အရည္အခ်င္းေတြကို ဖြင္႕ေပးမွ လူဟာ တိုးတက္လာမွာ။ လူေတြ တိုးတက္လာမွ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းကလည္း တိုးတက္ေၿပာင္းလဲ လာမွာ။

၁၉၈၈ အေရးအခင္းၿဖစ္ၿပီး စစ္အစိုးရ အာဏာ ရယူၿပီးေနာက္ ၿမန္မာႏိုင္ငံဟာ အာဏာရွင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေအာက္ တရားဝင္ ေရာက္သြားတယ္။ စစ္အာဏာရွင္တို႕ ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း ေအာက္ပါ အခ်က္ ၁၀-ခ်က္နဲ႕ တိုင္းသူၿပည္သားေတြကို လိမ္လည္ လွည္႕ဖ်ားရတယ္။

၁။ ၿပည္တြင္း ၿပည္ပ ေႏွာက္ယွက္ ဖ်က္ဆီးသူမ်ား ရွိတယ္လို႕ အေၾကာင္းၿပသည္။
၂။ လွ်ိဳ႕ဝွက္ အက်ဥ္းစခန္းမ်ား တည္ေဆာက္သည္။
၃။ စြမ္းအားရွင္အဖြဲ႕အစည္း ကဲ႕သို႕ေသာ အရပ္သားမ်ားႏွင္႕ ဖြဲ႕စည္းထားသည္႕ စစ္တပ္ အေၿခၿပဳ အဖြဲ႕အစည္မ်ား ထူေထာင္သည္။
၄။ သာမန္ ၿပည္သူ လူထု၊ အရပ္သူ အရပ္သားမ်ား အား လွ်ိဳ႕ဝွက္ ေထာက္လွမ္း ေစာင္႕ၾကည္႕သည္။
၅။ ၿပည္သူ လူထု အတြင္း လွ်ိဳ႕ဝွက္ ေထာက္လွမ္းေရး သမားမ်ား ထည္႕သြင္းထားသည္။
၆။ အေၾကာင္း ၿပခ်က္ ခိုင္လံုစြာ မရွိပဲ အလ်င္းသင္႕လ်င္ သင္႕သလို အရပ္သူ အရပ္သားမ်ားအား ထိန္းသိမ္း ခ်ဳပ္ေႏွာင္ၿခင္း၊ ၿပန္လြတ္ေပးၿခင္း မ်ား ၿပဳလုပ္သည္။
၇။ အေရးၾကီးသည္႕ လူပုဂၢိဳလ္၊ ၿပည္သူလူထုအေပၚ ၾသဇာလႊမ္းမိုး ႏိုင္သူတို႕ကို ဦးတည္ တိုက္ခိုက္သည္။
၈။ လြတ္လပ္စြာ ပံုႏွိတ္ ထုတ္ေဝခြင္႕။ ေရးသားခြင္႕ တို႕ကို ဖိႏွိတ္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္သည္။
၉။ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားအား ႏိုင္ငံေတာ္ အား ဖ်က္ဆီးေႏွာက္ယွက္သူဟု အမည္တပ္ကာ တိုင္းၿပည္ ဖ်က္ဆီးသူဟု လက္ညိဳးထိုး ယိုးစြတ္သည္။
၁၀။ ဥပေဒအား လုိအပ္သလို ၿပဳၿပင္ ေၿပာင္းလဲၿပင္ဆင္ကာ ၿပစ္ဒဏ္ခ်မွတ္ေလ႕ရွိသည္။
(စကားခ်ပ္။ ဗမာၿပည္ အာဏာရွင္ အေၾကာင္းကို အဂၤလိပ္လို ေရးၾကည္႕ဖူးသည္။ ငယ္ငယ္ တုန္းက ခ်မ္းသာရဘုရား ဧေက်ာင္းမွာ သစ္စ အစ္စ ေအဘုတ္ခ (this is a book) နဲ႕ သင္လာခဲ႕တဲ႕ အဂၤလိပ္စာ ကို တိုးတက္ ေအာင္လို႕ အဂၤလိပ္လို ပို႕စ္ေတြ ၾကိဳးစားၿပီးေရးတာ။ ၿပန္ၾကည္႕တိုင္း အမွားေတြခ်ည္႕ပဲ။ Burmese Dictatorship မွာ ပိုၿပီး အက်ယ္ ေရးထားတာေပါ႕။

ၾကားဖူးတဲ႕ ဟာသကေလး တစ္ပုဒ္ရွိတယ္။ တစ္ခါက ရြာဘုန္းၾကီး စာသင္ေက်ာင္းကေလး တစ္ခုမွာ ၿမိဳ႕က ေက်ာင္းဆရာေလး တစ္ေယာက္ တာဝန္က်တယ္။ေက်ာင္း ဆရာေလး က စာအုပ္တစ္အုပ္ကို လက္က ကိုင္ထားၿပီး သစ္(စ္) အစ္(စ္) ေအ ဘြတ္(ခ္) (this is a book). ဒါဟာ စာအုပ္ တစ္အုပ္ ၿဖစ္တယ္လို႕ အဂၤလိပ္လို ပီပီသသ ရြတ္ၿပီး သင္တယ္။ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသား ကေလးေတြက နားမလည္ဘူး။ အားလံုးက ဘာလဲ ဘာလဲနဲ႕ ေက်ာင္းဆရာေလးကိုပဲ နေဝတိန္ေတာင္နဲ႕ ဝုိင္းၾကည္႕ၾကတယ္။ ေက်ာင္းဆရာလည္း ဘယ္လိုမွ သင္လို မရ၊ ေနာက္ဆံုး လက္ေလွ်ာ႕ၿပီး အရင္ စာသင္ေပးေနတဲ႕ ရြာဘုန္းၾကီးကို အကူအညီ ေတာင္းရသည္။ အဲဒီေတာ႕မွာ ဘုန္းၾကီးက ဝင္လာၿပီး စာအုပ္ကို ကိုင္က သစ္စ အစ္စ ေအဘုတ္ခ လို႕ ေၿပာလိုက္မွ ကေလးေတြ ေအာ္ ဆိုၿပီး နာလည္ေတာ႕တယ္။ စာေရးသူ ငယ္စဥ္တုန္းကလည္း အဲဒီ လိုမ်ိဳး ေက်ာင္းသားေလး တစ္ေယာက္ပါ။)

စစ္ အစိုးရ လက္ထက္မွာလည္း ၿပည္သူလူထုဟာ ဖြတ္သထက္ ညစ္လုိ႕ တိုင္းၿပည္က ထြက္ေၿပးရတဲ႕ ဒုကၡသည္ေတြ ေသာင္းနဲ႕ သိန္းနဲ႕ ခ်ီၿပီး ရွိေနတယ္။ ဒုကၡသည္ ဘဝဆိုတာကို ကိုယ္တိုင္ ဒုကၡနဲ႕ ၾကံဳေတြ႕ဖူးမွ ကိုယ္ခ်င္း စာနာတတ္တာ။ ရန္ကုန္ ၿမိဳ႕ၾကီး ၿပၾကီးေတြမွာ ေနၿပီး စည္းစိမ္ယစ္ေနတဲ႕ လူေတြကို နယ္စပ္က ဒုကၡေတြ ေၿပာၿပလို႕ကေတာ႕ ကြ်ဲပါး ေစာင္းတီး၊ ႏြားေရွ႕ ထြန္က်ဳး သလိုၿဖစ္ေနမွာပဲ။ စည္းစိမ္ယစ္ အာဏာယစ္ႏိုင္တဲ႕ လူေတြက ေလာက နိဗၺာန္ဆိုတာ ဒီကမၻာေၿမေပၚမွာ ရွိတာပါလားလို႕ ဆိုေနၾကတဲ႕ အခ်ိန္မွာ ၿပည္သူလူထု အတြက္က ေလာက ငရဲဆိုတာ ဒီႏိုင္ငံမွာ ရွိတာလို႕ ငိုးေၾကြးၿမည္တမ္းေနၾကလိမ္႕မယ္။

စာေရးသူ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ဘဝ သံုးတန္းႏွစ္ေရာက္ေတာ႕ တကၠသိုလ္ပညာေရးကို အယံုအၾကည္ မရွိေတာ႕ဘူး။ အရည္အခ်င္းထက္ အရည္အတြက္ကို ဦးစားေပးၿပီး သင္ၾကားရတဲ႕ ပညာေရးမွာ စာအလြတ္က်က္ၿပီး အေၿဖစာရြက္ေပၚမွာ ၿပန္ၿပီး ေရးခ်ၿပရတဲ႕ စနစ္ကို စိတ္မဝင္စားေတာ႕ဘူး။ ေက်ာင္းလည္း သိပ္မတက္ေတာ႕ပဲ စာပဲဖတ္တယ္။ ညပိုင္း အလုပ္လုပ္တယ္။ ဆူေလအဝိုင္း ေနလ ေကာ္ပီကူးဆိုင္က စာအုပ္ေတြက ကြ်န္ေတာ္႕ ေက်ာင္းပဲ။ ေက်ာင္းၿပီးလို႕ တတ္တဲ႕ ပညာကို အသံုးခ်ဖို႕အတြက္ ေနရာ မရွိဘူး။ ၾကီးၿမင္႕ေနတဲ႕ ကုန္ေစ်းႏႈန္း၊ ရန္ကုန္မွာ အိမ္ငွားေနရမယ္႕ မႏၱေလးသား တစ္ေယာက္အတြက္ လခစား သမားဘဝ မရပ္တည္ႏိုင္ခဲ႕ဘူး။ အခုအခါမွာဆိုရင္ စာေရးသူလို ႏိုင္ငံၿခား ထြက္ၾကတဲ႕ ပညာတတ္လူငယ္ေတြ ဒုနဲ႕ ေဒးနဲ႕။

ပညာတတ္ လူငယ္ေတြ ႏိုင္ငံၿခားေတြ ေရာက္တဲ႕ အခါ မ်က္စိပြင္႕ နားပြင္႕နဲ႕ ဒီမိုကေရစီရဲ႕ လြတ္လပ္တဲ႕ အရသာကို ခံစားၾကရတယ္။ လြတ္လပ္စြာ ခရီးသြားလာၾကရတယ္။ ကိုယ္ ယံုၾကည္ရာ အေတြးအေခၚ အယူအဆေတြကို လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖၚေရးသားၾကတဲ႕ ဘေလာ႕၊ စာေပ အေရးအသားေတြ ထြန္းကားလာတယ္။ ၿမန္မာ လူငယ္ လူေတာ္ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိတဲ႕ တိုင္းၿပည္မွာ ဒီမိုကေရစီ ရလို႕ကေတာ႕ တိုင္းၿပည္ တိုးတက္ ထြန္းကားလာမွ ဧကန္မုခ် ပဲ။ စစ္မွန္တဲ႕ ဦးေဆာင္မႈနဲ႕ စစ္မွန္တဲ႕ စနစ္ မူ လမ္းေၾကာင္းေပၚ ေလွ်ာက္လွမ္းဖို႕ပဲ လိုေတာ႕တယ္။

အေမရိကန္၊ ဂ်ပန္နဲ႕ စင္ကာပူႏိုင္ငံေတြမွာ ႏွစ္ေပါင္း ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ အလုပ္လုပ္ခဲ႕ၿပီးေနာက္ စာေရးသူ ဘာေလ႕လာမိသလဲဆိုေတာ႕ အရင္ရွင္ စီးပြားေရးနဲ႕ ဒီမိုကေနစီ စနစ္ေအာက္က လူေနမႈ ပံုစံကို သိရွိ နားလည္လာရတယ္။ ယေန႕ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံမွာ ဒီ အရင္းရွင္စီးပြားေရး စနစ္ကို အေမရိကန္ ႏိုင္ငံသားမ်ား ကိုယ္တိုင္ မ်က္လံုးၿပဴး မ်က္ဆန္ၿပဴးနဲ႕ ၿပန္လည္ ေဝဖန္ ဆန္းစစ္ေနရတဲ႕ အေနအထားမွာ ရွိတယ္။ ဒီမိုကေနစီ စနစ္ကို လက္ခံက်င္႕သံုးေနတဲ႕ အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ အစိုးရက ဝင္ေရာက္ ခ်ဳပ္ကိုင္တဲ႕ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြ မရွိသေလာက္ပဲ။ လံုးဝမရွိတာ မဟုတ္ဘူး။ ဥပမာ စာပို႕ လုပ္ငန္းဆို အစိုးရက ဝင္ေရာက္ လုပ္ကိုင္တယ္။ ပုဂၢလိက ပိုင္ (FedEx, UPS) အစရွိတဲ႕ စာပို႕ လုပ္ငန္းေတြ လည္း ရွိသည္။ ယေန႕ အေမရိကန္ အစိုးရသည္ က်န္းမားေရးလုပ္ငန္းကို ဝင္ေရာက္ လုပ္ကိုင္သည္။ လူတိုင္း က်န္မာေရးႏွင္႕ ပတ္သက္သည္႕ ခံစားခြင္႕မ်ား ရရန္ ရည္ရြယ္သည္။ ထိုသို႕ ဝင္ေရာက္ စြတ္ဖက္သည္႕ အတြက္ လက္ရွိ အေမရိကန္ အစိုးရအား ဆိုရွယ္လစ္ စနစ္ကို က်င္႕သံုးေနသည္္ဟု စြတ္စြဲမႈမ်ား ၿဖစ္လာသည္။ သို႕ ေသာ္ ဒီမိုကေရစီ စနစ္ ၾကီးထြား ခိုင္ခံလာသည္ႏွင္႕ အမွ် စီပြားေရးလုပ္ငန္း ကိုေအာ္ပေရးရွင္းမ်ား တစ္စတစ္စ ၾကီးထြားလာတယ္။ ထိပ္တန္းစီးပြားေရး ပညာရွင္မ်ား၊ ေငြးေၾကးပညာရွင္မ်ား၊ ဘဏ္လုပ္ငန္းမ်ား က အစိုးကို လက္တစ္လံုးၿခား လွည္႕ပတ္ လိမ္လည္ လွည္႕ၿဖားၾကသည္။ ထိုသည္ အတြက္ အစိုးရက ဝင္ေရာက္ စြတ္ဖက္ရကာ စည္းမ်င္း ဥပေဒေဘာင္မ်ား ခ်မွတ္လ်က္ ၿပည္သူေတြ အတြက္ အကာအကြယ္ လုပ္ေပးရၿပန္သည္။

ဘာေၾကာင္႕ အေမရိကန္ေတြ ဒီ အရင္းရွင္ စနစ္ကို ၿပန္လည္ သံုးသပ္ေနက်ရသလဲ။
ဒီမိုကေရစီ စနစ္က ခြင္႕ၿပဳထားေသာ လြတ္လပ္စြာ ရင္းႏွီးၿမဳတ္ႏွံ ေရာင္းဝယ္ေဖာက္ကားခြင္႕ ေၾကာင္႕ အေမရိကန္တို႕၏ စီးပြားေရး ထိတ္တန္းတြင္ ရွိေနခဲ႕သည္။ ေပါင္းစည္းေသာ ကိုေအာ္ပေရးရွင္းလုပ္ငန္းမ်ား ၾကီးထြားလာသည္။ ထိုသို႕ ၾကီးထြားလာေသာေၾကာင္႕ အေမရိကန္တို႕၏ စီးပြားေရး သည္ ထိုကဲ႕သိုေသာ ကုမၸဏီၾကီးမ်ား၊ ဘဏ္လုပ္ငန္းမ်ား၏ ခ်ဳပ္ကိုင္ ေမာင္းႏွင္မႈေအာက္ ေရာက္လာသည္။ထိုကုမၸဏီၾကီးမ်ားသည္၊ ၿပည္သူတို႕ အေပၚ ေငြညစ္ယူၾကသည္။ ဂုတ္ေသြးစုတ္သည္။

အေမရိကန္တြင္ လူတန္းစား သံုရပ္ရွိသည္။ ကိုေအာ္ပေရးရွင္းမ်ားတြင္ ရင္းႏွီးၿမဳတ္ႏွံထားႏိုင္ေသာ သန္းၾကြယ္ သူေဠးမ်ား၊ ၄င္းတို႕သည္ လုပ္ငန္းကို အေၾကာင္းၿပ ၍ အသံုးစရိတ္မ်ားကို လုပ္ငန္းႏွင္႕ ေပါင္းစည္းကာ အခြန္နည္းေအာင္ လွည္႕ၿဖားၾကသည္။ တဖန္ ဝင္ေငြနည္း လူတန္းစားလည္း ရွိသည္။ ဝင္ေငြနည္း လူတန္းစားတို႕သည္လည္း ဝင္ေငြနည္းသည္႕အတြက္ အစိုးရထံမွ ႏွစ္စဥ္ အေထာက္အပံ႕ေၾကးမ်ား၊ စားစရာ အလကား ဝယ္ခြင္႕ ကပ္ၿပားမ်ား ရၾကသည္။ ကေလးေတြ ေမြးထားေသာ မိသားစု ဆိုလွ်င္ အစိုရထံမွ ႏွစ္စဥ္ ေဒၚလာ ေသာင္းခ်ီ ရၾကသည္။ ထို႕ေၾကာင္႕ အခ်ိဳ႕ စီးပြားေရးသမားမ်ားသည္လည္း သူတို႕ ဝင္ေငြနည္းေၾကာင္းၿပကာ အစိုးရထံမွ လိမ္လည္ကာ အက်ိဳးခံစားၾကသည္။ ဆရာဝန္၊ အင္ဂ်င္နီယာ..အစရွိသည္႕ လခစားသမားမ်ားသည္ လူလတ္တန္းစားမ်ား ၿဖစ္ၾကသည္။ လခစား သမားၿဖစ္သည္႕ အားေလ်ာ္စြာ ဝင္ေငြနည္းေၾကာင္း လိမ္လို႕မရ။ အစိုးရက အခြန္ အခတို႕ကို လစာထဲမွ တစ္ခါတည္း ၿဖတ္ေတာက္သြားသည္။ တနည္းအားၿဖင္႕ လခစား သမားတို႕သည္ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံသား လစာနည္း လူတန္းစားတို႕အတြက္ လစဥ္အလႈ ရံပုံေငြ ထည္႕ဝင္ေပးေနရသည္ ဆိုလွ်င္လည္း မမွားေခ်။ ဥပမာ မက္ဆီကန္လူမ်ိဳးမ်ား အေမရိကန္နယ္စပ္က ခိုးဝင္လာကာ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံေရာက္သည္တြင္ ကေလးေတြ သံုးေလးေယာက္ အနည္းဆံုး ေမြးၾကသည္။ ထို႕ေနာက္ အေမရိကန္ အစိုးရထံမွ ေထာက္ပံ႕ေၾကးမ်ား ရယူသည္။ လခစား သမားမ်ားအတြက္ေတာ႕ ထည္႕ဝင္ရေသာ အလႈအတန္း အတြက္ ေကာင္းမႈကုသိုလ္မ်ား ရရွိၾကသည္။

အေမရိကန္တို႕၏ အရင္းရွင္ စီးပြားေရး မူဝါဒသည္ စားသံုးသူမ်ား မ်ားမ်ားသံုး၊ မ်ားမ်ားဝယ္၊ မ်ားမ်ားစား ဖို႕ ရည္ရြယ္သည္။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရး ေစ်းကြက္သည္ အလြန္ၾကီးမားသည္႕ အတြက္ ထုတ္ကုန္မ်ားကို အေၿမာက္အၿမား ထုတ္လုပ္သည္။ အစိုးရကလည္း ရုိက္ထုတ္လုိက္ေသာ ေဒၚလာတန္ တစ္ရြက္ကို သိမ္းဆည္း မထားေစလိုပဲ ဟိုလက္မွ ဒီလက္သို႕ ကူးေၿပာင္းေနေစကာ ေငြေၾကးကို လွည္႕ပတ္ေစသည္။ သံုးစြဲ ေစသည္။ ၿပည္သူလူထုက မ်ားမ်ားသံုးေလ၊ သံုးသည္႕ အခါတိုင္း အစိုးက အခြန္ရေလၿဖစ္သည္။ ေငြမသံုးပဲ စုေဆာင္းသူလက္ထဲ ေရာက္သြားပါက ထိုေငြ ေသ သြားသည္။ စီးပြားပ်က္ကတ္ ၾကံဳေတြ႕ရသည္႕ ႏွစ္တြင္ အေမရိကန္တို႕သည္ သိပ္မသံုးစြဲၾကေတာ႕။ စုေဆာင္းၾကသည္။ စားေသာက္ဆိုင္တို႕တြင္ စားေသာက္ၿခင္းထက္ အိမ္တြင္ ခ်က္ၿပဳတ္စားေသာက္ၾကသည္။ ထို႕ေၾကာင္႕ ယေန႕ အေမရိကန္အစိုးက စီးပြားေရး ၿပန္လည္ လည္ပတ္လာေစရန္ ၿပည္သူလူထုအား မ်ားမ်ား သံုးစြဲဖို႕ တိုက္တြန္းႏိုးေဆာ္သည္။

ဒီမိုကေရစီ ဟု ဆိုရာတြင္လည္း တိုင္းၿပည္ တစ္ၿပည္ႏွင္႕ တစ္ၿပည္ က်င္႕သံုးပံု၊ တည္ေဆာက္ပံုတို႕ ကြဲၿပားၿခားနား လိမ္႕မည္။ သို႕ေသာ္ အေၿခခံ ဥပေဒသည္ အေရးၾကီးဆံုးပင္။ အေၿခခံ ဥပေဒကသာ အေၿခခံ လူ႕အခြင္႕ အေရးတို႕ကို ကာကြယ္ေပးႏိုင္မည္။ အေမရိကန္တြင္ အခ်ိဳ႕ေသာ လြတ္လပ္မႈ ပံုစံတို႕ ၿမန္မာၿပည္အတြက္ အသံုးမတည္႕။ သူ႕ႏိုင္ငံ၊ သူ႕ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာ ရွိေသးသည္။ ယဥ္ေက်းမႈ မတူညီသည္ကို အတုယူ၊ အားက်ဖို႕ မလို။ ကိုယ္႕ ယဥ္ေက်းမႈ အတြက္ ကိုယ္ဂုဏ္ယူတတ္ဖို႕သာလိုသည္။ ႏိုင္ငံၿခားေရာက္၍ ေန႕ႏွင္႕ နံႏွင္႕ မိဘေပးခဲ႕ေသာ နာမည္အဆံုးခံကာ အဂၤလိပ္နာမည္ ေၿပာင္းၾကသည္မွာ အလြန္ နေၿမာဖို႕ ေကာင္းသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ၿမန္မာ နာမည္မ်ားသည္ နာမည္သိရုံႏွင္႕ မည္သည္႕ ေန႕တြင္ ေမြးသည္ကို အလြယ္တကူ တန္းေၿပာႏိုင္သည္မွာ ဂုဏ္ယူစရာပင္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ ေမြးစာရင္းသည္လည္း လက္ၿဖင္႕ေရးရကာ အႏုပညာေၿမာက္ေသာ ဇာတာပင္ၿဖစ္သည္။

အေမရိကန္၏ လက္ရွိ အရွင္းရွင္ စီးပြားေရး။ ႏိုင္ငံေရးကို တီးေခါက္ ၾကည္႕ရံုေလာက္သာ ၿဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံၿခား တိုင္းၿပည္တြင္ ၾကံဳေတြ႕ခဲ႕ရေသာ အေတြ႕အၾကံဳမ်ား၊ အၿဖစ္အပ်က္မ်ားကို သိထားလွ်င္ ယုတ္စြအဆံုး ၿမန္မာၿပည္ ဒီမိုကေရစီ အတြက္ ေဆာင္ရန္ ေရွာင္ရန္မ်ား ရရွိႏိုင္သည္။ လာမည္႕ ၿမန္မာၿပည္ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ စစ္အစိုးဖက္မွ ပါတီသည္ မဲတစ္မဲ မွ မရပဲ အၾကီး အက်ယ္ ရႈံးႏွိမ္႕မည္ဟု ခန္႕မွန္းမိသည္။ အဘယ္ေၾကာင္႕ ဆိုေသာ္ ၿပည္သူတို႕သည္ စစ္တပ္ပါတီကို တံေတြးၿဖင္႕ ေထြး၊ ေအာ႕ ႏွလံုးနာလ်က္ ကဲ႕ရဲ႕ ရႈံ႕ခ် ေနၾကသည္။ ၿမန္မာၿပည္ ဒီမိုကေရစီ ရမည္။ စာေရးသူလည္း ထိုအခါ ၿမန္မာၿပည္ ၿပန္ကာ စာသင္မည္ဟု အားခဲထားသည္။

အနႏၱေမတၱာၿဖင္႕
ဘေကာင္း

Saturday, July 10, 2010

မႏၱေလးေတာင္ ဘိုးဘိုးၾကီးထံ ကားအပ္တုန္းက


မႏၱေလးသား စစ္စစ္ၾကီးပါဗ်ာ(တစ္ခန္းရပ္ၿပဇာတ္) ကို ၾကည္႕တံုး က စာေရးသူ သေဘာၾကလြန္းလို႕ တဟားဟားနဲ႕ ခြက္ထိုးခြက္လန္ ဟားတိုက္ၿပီးရီတာ။ ေနာက္ၿပီး ရီခ်င္တဲ႕ အခါတိုင္လည္း ထပ္ကာတလဲလဲ ၾကည္႕တယ္။ ၾကည္႕တိုင္းလည္း ရီရတယ္။ ၾကာေတာ႕ ဇနီးၿဖစ္တဲ႕သူက စိတ္ဝင္စားၿပီး ဘယ္လိုၿဖစ္ေနတာလည္းေပါ႕။ ေနာက္ေတာ႕ သူကေလးလည္း လိုက္ၾကည္႕တယ္။ ဒါေပမယ္႕ သူကေလးက ကြ်န္ေတာ္႕ေလာက္ လိုက္မရီႏိုင္ဘူး။ သူမက ေတာင္ၾကီး ဇာတိ။ ဆိုေတာ႕ အခ်ိဳ႕ပ်က္လံုးေတြ ကို လံုးလံုးလ်ားလ်ား နားမလည္ဘူး။ နားလည္ခဲ႕သည္႕တိုင္ မခံစားႏိုင္ဘူးေပါ႕။ တကယ္ပါ အဲဒီ တစ္ခန္းရပ္ၿပဇာတ္ကို အင္တာနက္ေပၚ တင္ေပးတဲ႕ သူ(ကိုခ်မ္းၿမစိုး)ကိုလည္း ေက်းဇူးသိပ္တင္တယ္။ ဒါမ်ိဳး သန္႕ရွင္းၿပီး ေၿပာင္ေၿမာက္တဲ႕ ဟာသေတြနဲ႕ မရီရတာ ႏွစ္ေတြကို ခ်ီေနၿပီ။

ငယ္ငယ္တံုးက အဘြားနဲ႕အတူ ရုပ္ေသးဇာတ္ေတြကို ၾကည္႕ခဲ႕ဖူးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ရပ္ကြက္နဲ႕ ကပ္ေနတဲ႕ ရပ္ကြက္က ကိုးလံုးတကာ ဘုရားပြဲမွာ ၾကည္႕ရတာ။ ေနာက္ေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ရပ္ကြက္က ငွားတဲ႕ ကိုသိန္းေဇာ္ ဇာတ္ေတြ ၾကည္႕ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အိမ္က ေပါက္ေပါက္တန္း ရပ္နဲ႕ ေက်ာက္ဆစ္တန္းၾကားမွာ။ မႏၱေလးသား စစ္စစ္ၾကီးပါဗ်ာ(တစ္ခန္းရပ္ၿပဇာတ္) ကို ထပ္ၿဖည္႕ေၿပာရရင္ေတာ႕ ေက်ာက္ဆစ္တန္းက ႏွစ္ခု ရွိတာ။ ေတာင္ၿပင္ ဘုရားၾကီးအနားက ေက်ာက္ဆစ္တန္း။ အဲဒီမွာ ယေန႕အထိ ဘုရားဆင္းတု ေက်ာင္ဆစ္လုပ္ငန္းေတြ ထြန္းကားတုန္းပဲ။ အေနာက္ၿပင္ ေက်ာက္ဆစ္တန္းက ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ အပိုင္း။ ခင္ပုဂံတိုက္၊ ေဂြးခ်ိဳတိုက္တို႕ အနားမွာ။ မႏၱေလးမွာ စာအံ၊ စာခ်ခဲ႕ဘူးတဲ႕ ရဟန္း သံဃာ ကိုယ္ေတာ္ေတြ သိၾကလိမ္႕မယ္။ စာေရးသူ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ႕ အေနာက္ ေက်ာက္ဆစ္တန္းမွာလည္း ေက်ာက္ဆစ္လုပ္ငန္းေတြ ရွိတုန္းပဲ။ ေနာက္ေတာ႕မွာ တိမ္ေကားသြားတာ။

ကြ်န္ေတာ္တို႕ ရပ္ကြက္ကလည္း ပြဲရွိလို႕ ဇာတ္ငွားၾကရၿပီေဟ႕ဆိုရင္ ကိုသိန္းေဇာ္ ဇာတ္မွ။ ႏွစ္တိုင္း ကို္သိန္းေဇာ္ ဇာတ္ခ်ည္႕ပဲ။ ေနာက္ဆံုး ကိုသိန္းေဇာ္ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ဇာတ္က နားသြားေတာ႕မွ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ရပ္ကြက္လည္း သူ႕ဇာတ္နဲ႕ ေဝးသြားတာ။ သူတို႕က ဇာတ္စင္ေဆာက္ရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အိမ္နဲ႕ ေခြးတစ္ေဟာင္စာ ေလာက္မွာ ေဆာက္တာ။ လမ္းဆံု ဆိုေတာ႕ လမ္းကို ပိတ္ၿပီး ဇာတ္စင္ ေဆာက္တာေပါ႕။ ဇာတ္ခင္းၿပီဆိုရင္လည္း သံုးညဆက္္တုိက္ ခင္းတာ။ ၿပီးေတာ႕ေအာ္လံၾကီးေတြနဲ႕ ရပ္ကြက္တစ္ခုလံုးၾကားေအာင္ ေလးဖက္ေလးတန္း ကိုလွည္႕ၿပီးဖြင္႕ထားေတာ႕ မၾကားခ်င္မွ အဆံုး ဆူညံေနတာပဲ။ ပြဲမၾကိဳက္တဲ႕ သူေတြကေတာ႕ စိတ္ညစ္ၾကသလို ပြဲၾကိဳက္တဲ႕ ကြ်န္ေတာ္က ၾကည္႕ခ်င္တယ္။ အဲဒီတုန္းက သူရုိ႕လူရႊင္ေတာ္ေတြဇာတ္ခင္းတဲ႕ အခ်ိန္က သန္းေခါင္ခ်ိန္နီးမွဆိုေတာ႕ မၾကည္႕ရဘူး။ အိမ္ထဲကေနပဲ နားေထာင္ၿပီး ရီရတာ။ အဘြားက ေနာက္ပိုင္း ဇာတ္ေတာ္ၾကီးေတြ ခင္းတဲ႕အခ်ိန္ သံုးနာရီေနာက္ပိုင္းမွ ထၾကည္႕ေတာ႕ အဘြားၾကည္႕တာေတြပဲ လိုက္ၾကည္႕ရတယ္။ ကိုသိန္းေဇာ္ ဆိုခဲ႕တဲ႕ သီခ်င္းေတြ “ဇာတ္မင္းသားေလး သိန္းေဇာ္ သိန္းေဇာ္ တိုင္းေရွ႕ကေက်ာ္……” ဆိုတဲ႕ သူရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ သီခ်င္း၊ ဆင္ၾကီး ဂဠဳန္ခ်ီ အစရွိတဲ႕ သီခ်င္းေတြ ငယ္ငယ္တုန္းက လိုက္ဆိုရင္းနဲ႕ ဆိုတတ္ေနၿပီ။

မႏၱေလးသား စစ္စစ္ၾကီးပါဗ်ာ(တစ္ခန္းရပ္ၿပဇာတ္) ထဲမွာ မႏၱေလးေတာင္ ဘိုးဘိုးၾကီးနဲ႕ ပ်က္လံုးထုတ္ထားတာ ၾကည္႕လိုက္ရေတာ႕ ငယ္ငယ္တုန္းက အေဖနဲ႕ အေဖ႕ သံုးဘီးကားကို သြားၿပီး သတိရတယ္။ စာေရးသူ ငယ္ငယ္တုန္းက အေဖႏွင္႕ အေမသည္ အလုပ္မ်ိဳးစံုကို လုပ္ကိုင္ခဲ႕သည္။ အေစာဆံုး မွတ္မိသေလာက္ ကေတာ႕ အေဖ ၿမင္းလွည္းေမာင္းသည္။ ထို႕ေနာက္ ပုလိပ္ ခ်ည္မွ်င္ႏွင္႕ အထည္စက္ရုံတြင္ အစိုးရ ဝန္ထမ္းလုပ္သည္။ ေနာက္ အစိုးရ ဝန္ထမ္း အလုပ္မွ ထြက္လိုက္ကာ သံုးဘီးကား ေမာင္းသည္။ အေမကေတာ႕ ေစ်းခ်ိဳ အေနာက္ဖက္ တြင္ သံႏွင္႕ ကုန္မာထည္မ်ား ေရာင္းသည္။ ထို႕ေနာက္ ေစ်းခ်ဳိ လမ္းေဘးတြင္ သရက္သီးေရာင္းသည္။ ႏွစ္ကာလ အပိုင္း အၿခားေတြကို ေတာ႕ မမွတ္မိ ေတာ႕ဘူး။ စာေရးသူရဲ႕ မိဘေတြက စြန္႕စားမႈနည္းတဲ႕ ရိုးရိုးသားသား စီးပြားေရး ေလာက္ပဲ လုပ္ကိုင္တတ္တယ္။ ေနာက္ေတာ႕ ေလေဘးေရာင္းတဲ႕ လုပ္ငန္းမွာ အဆံုးသတ္သြားၿပီး အဲဒီ အလုပ္နဲ႕ပဲ စာေရးသူတို႕ ေမာင္ႏွမ ေတြကို လူတစ္လံုး သူတစ္လံုးၿဖစ္ေအာင္ ေကြ်းေမြး ၿပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ႕တာ။

အေဖ သံုးဘီးကား ဝယ္လာခဲ႕တဲ႕ ေန႕တုန္းက တစ္အိမ္လံုး သံုးဘီးကား စက္သံ တဘုန္းဘုန္းနဲ႕ ဆူညံသြားတာပဲ။ ကားက ထြက္လိုက္တဲ႕ မီးခိုးေတြကလည္း ဒင္းၾကမ္းပဲ။ အသက္ကို ရႈလို႕ မရဘူး။ မြန္းၿပီး ေနတာ။ အဲဒီ ေခတ္အခါနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အိမ္စီးပြားေရးအရ ရုပ္ၿမင္သံၾကားစက္ကို ဘုရားစင္လို ထားၿပီး ၾကည္႕ရတဲ႕ အေနအထား။ အဲဒီလို မိသားစုမွာ ကားေလးတစ္စင္း ေရာက္လာၿပီ ဆိုေတာ႕ တစ္အိမ္လံုးက စိတ္လႈပ္ရွားၾကေတာေပါ႕။ ကားစက္သံက ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆူညံ ပေလ႕ေစ။ ကားမီးခိုးေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ထြက္ေနပေလ႕ေစ။ လက္ခံတယ္။ ဒါဟာ ကားသဘာဝ အတိုင္း လုိအပ္လို႕ ၿဖစ္တာဆိုၿပီး စိတ္က အလိုလို လက္ခံၿပီးၿဖစ္တယ္။ အဲဒီ သံုးဘီးကားကို ရတနာ ပစၥည္းတစ္ခုလို ဝိုင္းၾကည္႕ၾကရတာ။ အေဖက ဦးေဆာင္ၿပီး ဝယ္ခဲ႕တဲ႕ သူဆိုေတာ ကားစက္ေတြကို ဟုိႏိုက္ၾကည္႕ ဒီကိုင္ၾကည္႕နဲ႕ပဲေနသည္။ အေမကေတာ႕ ဆီေခ်းေပေနတဲ႕ စြတ္က်ယ္ အစုတ္ကေလးနဲ႕ ကားကို ဖုန္သုပ္ေပးသည္။ ကြ်န္ေတာ္က ကားေမာင္းတဲ႕ ေနရာမွာ ထိုင္ၾကည္႕ၿပီး ကားကို ကိုယ္တိုင္ ေမာင္းဖို႕ စိတ္ကူးေတြယဥ္လို႕။ အဲဒီတုန္းက ႏွမကေလးက ငယ္ေသးတယ္။ (အဲဒီအခ်ိန္က ယဥ္ခဲ႕တဲ႕ စိတ္ကူးနဲ႕ ကိုယ္႕ဒူးကိုယ္ခြ်န္ၿပီး ၾကိဳးစားလာလိုက္တာ အႏွစ္ သံုးဆယ္ေက်ာ္မွ ကိုယ္ပိုင္ ကားကို ေမာင္းႏိုင္တယ္။ ၾကြားဝါၿခင္းမဟုတ္ရပါ။ ႏိုင္ငံၿခားမွာ ကားေပါေတာ႕ အေဟာင္းေလး ဝယ္ႏိုင္တာပါ။ စိတ္ကူးရဲ႕ ေမာင္းႏွင္ခ်က္အတိုင္း ၿဖစ္ခ်င္တာကို ႏွစ္ေတြ အမ်ားၾကီး ၾကာမွ ၿဖစ္ရတဲ႕ အၿဖစ္ကို ေၿပာၿပတာပါ။ စကားခ်ပ္)

အေဖ႕သံုးဘီးကားကို လိုက္ဝယ္ေပးတဲ႕ ကားပြဲစား သမားက အေဖ႕ကို ကားအင္ဂ်င္ေတြ အေၾကာင္း၊ ကားေစ်း အေၾကာင္း ေတြ ေၿပာၿပသည္။ ကားပြဲစား လုပ္တဲ႕ သူက ဒီကား ဝယ္လိုက္တာ တန္သည္၊ ဘာညာေပါ႕။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႕ နားမလည္။ ကား လက္ကိုင္ႏွစ္ခုကို ကိုင္ၿပီး ကားေမာင္းတာကိုပဲ စိတ္ကူးယဥ္တယ္။ သံုးဘီးကားက စက္ဘီး၊ဆိုင္ကယ္လိုပဲ လက္ကိုင္ ႏွစ္ခုနဲ႕။ အေဖသည္ သံုးဘီးကားေမာင္းစားဖုိ႕ ကားေလးတစ္စင္း ဝယ္သည္။ အေဖ႕ဘဝတြင္လည္း ၿမင္းလွည္းေမာင္း သမားဘဝမွ တဆင္႕တက္ကာ သံုးဘီးကား ေမာင္းသမား ၿဖစ္ခဲ႕သည္။

“ကိုသန္႕ ခင္ဗ်ားကားကို ဂိတ္မထိုးခင္ မႏၱေလးေတာင္ ဘိုးဘိုးၾကီးဆီမွာ အပ္လိုက္အံုး” လို႕ ကားပြဲစား သမားက အေဖ႕ကို အၾကံၿပဳသည္။ ကားေမာင္းသမား ေလာကထဲသို႕ စတင္ ဝင္လာေသာ အေဖ႕အတြက္ အရာရာသည္ ေလ႕လာ နာယူစရာေတြခ်ည္႕ပင္။ အေဖသည္ နတ္ကို ယံုၾကည္သူ မဟုတ္။ သို႕ေသာ္ သူသည္ မယံုၾကည္ေသာ္လည္း ရိုးရာကို ဆန္႕က်င္ေသာ လူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေခ်။ အေဖ အၿမဲေၿပာသည္။ “ကိုယ္ မယံုၾကည္ေပမဲ႕လည္း သူတပါးလုပ္တာကို ဆန္႕က်င္ ရႈတ္ခ်တဲ႕ အလုပ္ မလုပ္ရဘူး” လို႕ အၿမဲေၿပာသည္။ အေဖသည္ အတန္းပညာကို ဆံုးခန္းတုိင္ေအာင္ မသင္ခဲ႕။ စိန္ပီတာ ေက်ာင္းကို တစ္ဝက္တစ္ပ်က္ႏွင္႕ ေက်ာင္းထြက္ခဲ႕သည္။ ပညာေရးကို မေအာင္ၿမင္ေသာ အေဖသည္ သားၿဖစ္သူ ကြ်န္ေတာ္အား ေအာင္ၿမင္ေစရန္ ဖိအားေပးသည္။ စည္းကမ္းမ်ား၊ ဆံုးမ စကားမ်ားၿဖင္႕ အစဥ္ေၿပာေဟာ ေနသူလည္း ၿဖစ္သည္။ သူေၿပာသည္႕ (practice what you preach) အတိုင္း ကိုယ္ေၿပာသည္႕ စကားအတိုင္း ကိုယ္တိုင္ လိုက္နာက်င္႕သံုးသူ လည္း ၿဖစ္သည္။ ထိုေန႕က အေဖသည္ သူ႕သံုးဘီးကားကို မႏၱေလးေတာင္ ဘိုးဘိုးၾကီးဆီမွာ ပူေဇာ္ပသဖို႕ သေဘာတူခဲ႕သည္။ အိမ္တြင္ နတ္အုန္းစဲြေလ႕ရွိေသာ အေမ႕သည္ ကားကို မႏၱေလးေတာင္ ဘိုးဘိုးၾကီးဆီမွာ ဆက္ကပ္ရမည္ဆိုေသာ အၾကံဳၿပဳခ်က္အား ဆိုင္းမဆြ လက္ခံသည္။

ထိုေန႕က အိမ္နီးနားခ်င္းေတြ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အိမ္ကို ကြက္ၾကည္႕ကြက္ၾကည္႕ႏွင္႕။ စက္သံ တစ္ဘုန္းဘုန္း၊ မီးခိုေငြ႕ တစ္လူလူထြက္ေနေသာ လိမၼာေရာင္ သံုးဘီးကားသည္ တင္႕တယ္စြာ ရွိလွသည္။ ေနာင္ မၾကာလွေသာ အနာဂတ္္မ်ားတြင္ ထိုသံုးဘီးကားေပၚ၌ပင္
ရပ္ကြက္ထဲမွ ကိုယ္ဝန္သည္ မိခင္တစ္ဦး ေဆးရုံသို႕ အသြား လမ္းတြင္မီးဖြားေပးရမည္ကို ထိုစဥ္တုန္းက အေဖ မသိခဲ႕ေခ်။ မနက္ မိုးမလင္းခင္ ေန႕စဥ္ေန႕တိုင္ ကားစက္သံ ဆူညံစြာ၊ မီးခိုးလံုးတစ္လူလူနဲ႕ အေဖကားေမာင္းထြက္မည္ကို အိမ္နီးနားခ်င္းမ်ားလည္း မခန္႕မွန္းမိေသး။ သို႕ေသာ္ အေဖ သံုးဘီးကား ဝယ္လာခဲ႕သည္႕ ေန႕က အေမ ၾကက္သားဟင္း ခ်က္သည္။ ထိုေန႕ညစာ အေၾကာ္နဲ႕ ထမင္းစားရတဲ႕ ဘဝမွ လြတ္ေၿမာက္ခဲ႕သလို အေမခ်က္သည္ ၾကက္သားဟင္းသည္ စားလို႕ အလြန္တရာ အရသာရွိလွသည္။ ေဝပံုၾက ၾကက္သားဟင္းတုံး ကုန္သြားမည္ စိုးေသာေၾကာင္႕ ၾကက္သားတံုးကို ကိုက္မစား။ ၾကက္သားတံုးကို လွ်ာၿဖင္႕ လွ်က္လ်က္ ထမင္းႏွင္႕ စားသည္။ ထမင္းကုန္ေတာ႕မွ ၾကက္သားဟင္တံုးကို အားရပါးရ ၿမိန္ေရရွက္ေရ စားသည္။ ထိုေန႕ညက အဘြား ဘုရားရွိခိုး ၊ ပုတီးစိတ္တာ ခါတိုင္းညေတြထက္ ပိုၿပီးၾကာသည္။

ေနာက္တစ္ေန႕ မိုးလင္းသည္ႏွင္႕အေဖေရာ၊ အေမပါ ေရခ်ိဳးၿပီး အဝတ္အစား သပ္သပ္ရပ္ရပ္ႏွင္႕ မႏၱေလးေတာင္သို႕ သြားဖို႕ အသင္႕ၿဖစ္ေနသည္။ အဘြားကေတာ႕ ထံုစံအတိုင္း ေစာစီးစြာ အိပ္ရာထလို႕ မနက္ ေနေရာင္ေအာက္တြင္ ပုတီး စိတ္ေနသည္။ အေမသည္ ဘုရားစင္ကို သန္႕ရွင္းေရးလုပ္သည္။ မနက္ ဆြမ္းေတာ္ကပ္သည္။ အိမ္သို႕ မနက္တိုင္း ဆြမ္ခံ ၾကြေလ႕ရွိသည္႕ ထိုင္ကိုယ္ေတာ္မ်ားကို ဆြမ္းေလာင္းသည္။ ပန္းသည္ တစ္ဦး အိမ္ေရွ႕က ၿဖတ္သြားသည္ႏွင္႕ ေခၚယူ ၍ သေၿပပန္းမ်ား ဝယ္သည္။ တစ္ဝက္ကို မႏၱေလးေတာင္ ဘိုးဘိုးၾကီး ကပ္ရန္ ခ်န္ ၍ က်န္တစ္ဝက္ကို အုန္းဆြဲထားသည္႕ နတ္ကို ကပ္သည္။ အေဖသည္ ညကဖုန္သုတ္ထားေသာ သံုးဘီးကားကို ထပ္မံ ဖုန္သုတ္သည္။ ကား စက္ႏိုးၾကည္႕သည္။ ထို႕ေနာက္ ကားစက္ပိတ္သည္။ တဖန္ စက္ၿပန္ႏိုးၾကည္႕သည္။ အေဖ ဘာလုပ္ေနသလဲ အေမ နားမလည္။ အေမသည္ အားလံုးအဆင္ေၿပေစရန္ ဆုေတာင္းေပးရုံပင္ ၿဖစ္သည္။ ထိုင္ကိုယ္ေတာ္မ်ားသည္လည္း အေဖ သံုးဘီးကားတစ္စင္း ဝယ္ထားသည္႕အတြက္ ေကာင္းခ်ီးေပးၾသဝါဒ ဆုေတာင္းေပးၾကသည္။

ကြ်န္ေတာ္ႏွင္႕ ကြ်န္ေတာ္႕ ႏွမကေလးသည္လည္း ကားစီးရေတာ႕မည္ အသိႏွင္႕ ကေသာကေၿပာ မ်က္ႏွာသစ္၊ အဝတ္အစားလဲၿပီး လုိက္ဖို႕ အဆင္သင္႕ ၿပင္ရသည္။ ထိုမနက္တြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အိမ္ေခါင္မိုးေပၚ၌ က်ီးတို႕ ပိုမို အာၾကသည္ဟု ထင္သည္။ အေဖ႕ သံုးဘီးကားသံကို သူရို႕ မနာလိုၾကဘူးလား မသိ။ မနက္ အာရုဏ္ေနသည္ လန္းဆန္းေနသည္။ သက္တန္႕ေရာင္ေတြေၾကာင္႕ ထိုမနက္ ေနကို အသစ္ဟုပင္ ထင္မိသည္။ ေနေရာင္ ေအာက္တြင္ ပုတီးစိတ္ေနေသာ အဘြား ဆံပင္ၿဖဴတို႕ က်က္သေရရွိစြာ ထံုးက်စ္လ်က္ရွိေနသည္။ ေၾကးစည္တီးၿပီး လာၾကေသာ ဘုန္းၾကီး ေက်ာင္းသားေလးမ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အိမ္ထဲတြင္ ေန႕ခ်င္းညခ်င္းေရာက္လာေသာ လိမၼာေရာင္ သံုးဘီးကားကို စူးစမ္းေသာ အၾကည္႕ၿဖင္႕ ၾကည္႕ၾကသည္။ ယေန႕ထိတိုင္္ စာေရးသူ၏ မိဘမ်ားသည္္ ေန႕စဥ္ေန႕တိုင္း ထိုင္ကိုယ္ေတာ္မ်ားအၿပင္ လမ္း၌ ဆြမ္းခံၾကြေသာ သံဃာမ်ားအား ဆြမ္းထြက္ေလာင္းသည္။ ထိုမနက္ အေမခ်က္ေသာ ဆြမ္းတို႕ မေလာက္ငွ။

ကြ်န္ေတာ္တို႕ မိသားစု အိမ္က ထြက္ေတာ႕ ကိုးနာရီ ထိုးလုၿပီ။ အေဖက ကားေမာင္းသည္။ အဖြား၊ အေမ ႏွင္႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေမာင္ႏွမ တစ္ေတြက ေနာက္ခန္းတြင္ ထိုင္သည္။ အေမက သေၿပပန္းစည္းကို ကိုင္လ်က္၊ အဘြားက စိတ္ပုတီးကို ဆုပ္ထားသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေမာင္ႏွမသည္ ကားမွ သံတန္းေတြကို ကိုင္ၾကည္႕သည္။ ကားမွ ဆီးေခ်းနံ႕၊ ထိုင္ခံုနံ႕တို႕ႏွင္႕ အကြ်မ္းတဝင္ရွိေအာင္ ရႈရႈိက္ၾကသည္။ ကားၾကမ္းခင္မွ ေဆးကြက္ရာမ်ားကို မွတ္မိေအာင္ ေရတြက္ၾကည္႕သည္။ လမ္းတြင္ အေဖသည္ ကားပြဲစားကို ဝင္ေခၚရသည္။ မႏၱေလးေတာင္ ဘိုးဘိုးၾကီးဆီမွာ ကားအပ္ဖို႕ ထိုပြဲစားသမားပဲ အၾကံေပးခဲ႕သည္။ အခု မႏၱေလးေတာင္ ဘိုးဘိုးၾကီးဆီသြားၾကေတာ႕ အခါေတာ္ေပး လမ္းညႊန္ရန္ သူပါဖို႕ လိုသည္။ သံုးဘီးကား ေနာက္ခန္းတြင္ လူၾကီးသံုးေယာက္၊ ကေလးႏွစ္ေယာက္ ၾကပ္တည္းစြာ ထိုင္ၾကရင္း မႏၱေလးေတာင္ သို႕ စိတ္လႈပ္ရွားစြာ ထြက္ခဲ႕ၾကသည္။

လမ္းတြင္ အၿခား သံုးဘီးကားမ်ားကို ေတြ႕ရလ်င္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေမာင္ႏွမ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ၾကည္႕ရႈ႕ ႏူတ္ဆက္ၾကသည္။ ကြ်န္ေတာ္က အၿခား သံုးဘီးကားမ်ားႏွင္႕ အေဖ႕ သံုးဘီးကား ကို ခ်ိန္ထိုး ယွဥ္ၾကည္႕ကာ ဘာေတြ မတူညီၾကသလဲလို႕ လုိက္လံခဲြၿခားၾကည္႕သည္။ အေဖ႕ သံုးဘီးကား စက္သံသည္ တေယာသံကဲ႕သို႕ ရွိလွသည္ဟု ထင္ခဲ႕မိသည္ကို အထူးတလည္ ေၿပာၿပစရာ လိုမည္ မထင္အံ။

ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေပါက္ေပါက္တန္းရပ္မွ မႏၱေလးေတာင္ေၿခသို႕ သံုဘီးကားၿဖင္႕ နာရီဝက္ခန္႕ေမာင္းသြားရသည္။ ဟုိေရာက္ေတာ႕ ကိုးနာရီခြဲရွိၿပီ။ ေတာင္ေၿခတြင္ ေနေရာင္တို႕ ေနရာအႏွံအၿပားတြင္ ၾကြယ္ဝစြာ ေနရာယူၾကသည္။ သုဓၶာဇရပ္တို႕သည္ ပန္းႏြယ္ပင္တို႕ အၾကား မားမား မတ္မတ္ႏွင္႕ ရွိလွသည္။ ထံုးၿဖဴၿဖဴႏွင္႕ ၿခေသၤ႕ၾကီး သည္ ေနေရာင္ေအာင္တြင္ သားေကာင္ကို ခုန္အုပ္ေတာ႕မည္႕ ဟန္။ ကေလးအရြယ္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ႏွင္႕ စာလ်င္ ၄င္းတို႕သည္ အလြန္ၾကီးမား ခန္႕ညားေသာ အေကာင္ၾကီးမ်ား ၿဖစ္ၾကသည္။


ကားပြဲစားဆရာသည္ ကားကို ဘိုးဘိုးၾကီး နတ္နန္းနားအထိ ေမာင္းသြားဖို႕ အေဖ႕ကို ေၿပာသည္။ နတ္နန္း ေရွ႕တြင္ ကားကို ရပ္သည္ႏွင္႕ အားလံုးဆင္းၾကသည္။ အေမက သေၿပပန္းကို ဘိုးဘိုးၾကီးနတ္အား ဆက္ကပ္သည္။ အေဖကေတာ႕ ကားစက္သံကို နားေထာင္ ဖို႕ပဲ အာရုံစိုက္သည္။ တဘုန္းဘုန္းနဲ႕ ကားအင္ဂ်င္သံကို အားရေအာင္ နားေထာင္ၿပီးမွ ကားစက္ပိတ္ေတာ႕သည္။ အေဖ႕ကားသံေၾကာင္႕ နတ္နန္းအထက္တြင္ နားခိုေနေသာ ငွက္တစ္အုပ္ လန္႕ပ်ံထြက္သြားသည္။ ေလအေပြ႕တြင္ ကားမီးခိုးတို႕ နတ္နန္းထဲသို႕ အလိပ္လိုက္တိုးဝင္ကုန္သည္။ ဘိုးဘိုးၾကီး ရုပ္ထုသာ အသက္ရွိလ်င္ သူလည္း အသက္ရႈမြန္းလို႕ အၿပင္ေၿပးထြက္လာရလိမ္႕မည္။ အဘြားကေတာ႕ နတ္ကို အယံုအၾကည္ရွိသူ မဟုတ္ သၿဖင္႕ ခံုတန္းတစ္ခုတြင္ အသာအယာ ထိုင္ၾကည္႕ေနသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေမာင္ႏွမသည္ မၿမင္ဘူးေသာ ဘိုးဘိုးၾကီး ရုပ္ထုကို စူးစမ္း စိတ္ၿဖင္႕ ၾကည္႕ရႈၾကသည္။

အေမသည္ သေၿပပန္းကို ဆက္ကပ္ၿပီးသည္ႏွင္႕ ၄င္းသေၿပပန္းႏွင္႕ အေဖ႕သံုးဘီးကားကို တၿဖန္းၿဖန္းရိုက္ကာ ေဘးအႏၱာရယ္ ကင္ရွင္းေစေၾကာင္း ဆုေတာင္း ရြတ္ဆိုသည္။ ကားပြဲစား ဆရာက အေဖ႕ကားကို နတ္နန္းကို ဦးတည္ေစကာ သံုးၾကိမ္တိတိ ေရွ႕တိုး ေနာက္ငွင္ အသာအယာ ဦးတိုက္ ေမာင္းႏွင္ ေစသည္။ အကယ္၍ မ်ား အေဖ ကား ဘရိတ္ မထိန္းႏိုင္လို႕ ဦးတိုက္တာ လြန္သြားရင္ေတာ႕ ဘိုးဘိုးၾကီး နတ္နန္းေတာ႕ အကြဲအၿပဲ ၿဖစ္မွာပဲလို႕ အဲဒီတုန္းက ကေလးအေတြး ေတြးခဲ႕မိေသးတယ္။ သံုးဘီးကားနဲ႕ ေရွ႕တို႕ ေနာက္ငွင္ သံုးၾကိမ္ လုပ္ရတယ္ ဆိုတာလည္း မလြယ္လွဘူးလို႕ ကေလးဘဝကတည္းက ကိုယ္တိုင္ ၿမင္ေတြ႕ခဲ႕ရသည္။ ဦးတိုက္တာ သံုးၾကိမ္လည္းၿပည္႕ေရာ ဘိုးဘိုးၾကီးနတ္နန္းတစ္ခုလံုး မီးေလာင္သလား ထင္ရေအာင္ ကားမီးခိုေတြက အၿပည္႕။ ေလက အဲဒီ နတ္နန္းဖက္ ဦးတည္ တိုက္ေနတာကိုး။ ဦးတိုက္တာ မဟုတ္ပဲ မီးတိုက္တာၿဖစ္ေတာ႕မွာပဲလို႕ ကားပြဲစားသမားရဲ႕ မွတ္ခ်က္ခ် ရီသံကို ၾကားလိုက္ရေသးတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႕ နတ္နန္းကို အဆင္ေၿပေခ်ာေမြ႕စြာ ဦးတိုက္ၿခင္း ၿပီးစီးခဲ႕သည္။ အေမသည္ သေၿပစည္းကို ႏွစ္ၿခမ္း ခြဲလိုက္သည္။ တၿခမ္းကို ကားမွန္ ညာဖက္တြင္ ထိုးလ်က္၊ က်န္တၿခမ္းကို ဘယ္ဖက္တြင္ ထိုးလိုက္သည္တြင္ အေဖ႕ သံုးဘီးကား မႏၱေလးေတာင္ ဘိုးဘိုးၾကီးထံ အပ္ၿခင္း ၿပီးဆံုးခဲ႕သည္။

အနႏၱေမတၱာၿဖင္႕
ဘေကာင္း

Thursday, July 8, 2010

နယူးေယာက္ရြာရဲ႕ ရခုိင္ သၾကၤန္


ကိုဘေကာင္း သၾကၤန္ေၾကာ္ၿငာေတြပဲ လုပ္ေနပါလား ေၿပာရင္လည္း ခံရမွာပဲ။ ကိုယ္႕ ဗမာပြဲကိုး။ နယူးေယာက္ရြာကို လယ္စိုက္ဖို႕ အလုပ္ေၿပာင္းလာရေတာ႕ မိတ္ေဆြေတြလည္း ထပ္ရ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဇနီးေမာင္ႏွံလုပ္တဲ႕ ရွမ္းေခါက္ဆြဲနဲ႕ မုန္ညင္းခ်ဥ္က လူၾကိဳက္မ်ားေတာ႕ ေရာင္းမယ္ေပါ႕။ အေပ်ာ္ပါ။ မိတ္ေတြလည္း ရေအာင္၊ ကိုယ္လုပ္တဲ႕ အစာ ေကာင္းတယ္၊ ၾကိဳက္တယ္ဆိုေတာ႕ ဝမ္းသာရတာေပါ႕။
ဒီ ေအာက္က စာကေတာ႕ သူရုိ႕ ရခုိင္ သၾကၤန္ အဖြဲ႕အစည္းက စာေရးသူဆီကို ပို႕လိုက္တာ။ အသိ မိတ္ေဆြ ေတြကလည္း ကိုဘေကာင္းတို႕ လင္မယား ရွမ္းေခါက္ဆြဲ ေရာင္းမယ္ဆိုိလို႕တဲ႕။ အင္း......ေကာင္းပါ၏။

ၾကည္႕ပါ။ ၾကည္႕ပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေရာင္းမယ္႕ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ ဒီမွာ အစမ္းၿမည္း ၾကည္႕လို႕ ရပါတယ္။
http://www.burmesevillage.com/Pages/Catalogue.aspx?82E611CED9BDF883A2B17C5AE25E75B734AF0890D4B355C13B00D14ED337FC9BE119E61056334D7EBFFCF0AC816B4FD1

ေပ်ာ္ရႊင္ေစၿခင္း ၿဖင္႕
ေမာင္ဘေကာင္း

Rakhaing Thingyan – Burmese New Year Water Festival

NEW LOCATION!!!
100 West 84th Street, PS9 Playground
between Columbus Avenue and Amsterdam Avenue
Manhattan

SAVE THE DATE – SUNDAY, JULY 18, 2010
From 11am to 4pm

Admission is FREE
Great for KIDS

VIA SUBWAY:
1 Train to 86th Street
C Train to 81st Street or 86th Street

BUSES along Central Park West, Amsterdam Avenue, Columbus Avenue and Broadway are also options

VISIT
http://www.thingyan.org

The Rakhaing Thingyan – Burmese New Year Water Festival will be held on Sunday, July 18th, 2010. Please come and join us to celebrate the 16th Annual Rakhaing Thingyan Burmese New Year Water Festival.

We also invite you to buy RAFFLE TICKETS ($10.00 each)

The Raffle Prizes are:

1. 18" Large PEARL NECKLACE
2. AMERICAN AIRLINES - One R/T Domestic ticket
3. 2 BROADWAY SHOW Tickets… AND MORE…

Send us an email and we'll get you your Raffle Tickets!

FORWARD this invitation to others in your email list -- the event is open to ALL!

We look forward to seeing you.

Yours,

Planning Committee
Rakhaing Thingyan - Burmese New Year Water Festival
This message was sent by: ThinGyan Association, PO Box 484, Planetarium Station, New York, NY 10024

Manage your subscription:
http://app.icontact.com/icp/mmail-mprofile.pl?r=49992047&l=21709&s=V8KQ&m=405783&c=516394

Forward to a friend:
http://app.icontact.com/icp/core/message/forward?m=405783&s=49992047&c=V8KQ&cid=516394

Comment on this message in the iContact Community:
http://community.icontact.com/p/thingyan/newsletters/water_festival_2009/posts/rakhaing-thingyan-new-location-for-burmese-new-year-water-festival#commentform

Receive our messages as an RSS feed:
http://community.icontact.com/p/thingyan/newsletters/water_festival_2009/rss.xml?r=49992047&l=21709&s=V8KQ&m=405783&c=516394

Monday, July 5, 2010

ကပ္ပါးေကာင္မ်ားႏွင္႕ လူ

ဆယ္တန္းေက်ာင္းသား ဘဝ သတၱေဗဒဆရာမက ကပ္ပါးေကာင္(parasite) မ်ား အေၾကာင္းသင္ခဲ႕ဘူးသည္။ ကပ္ပါးေကာင္ဆိုကာ လက္ခံေကာင္ တစ္ခုအေပၚမွာ အမွီသဟဲ ၿပဳၿပီး ၾကီးထြား ရွင္သန္ၾကရတဲ႕ သေဘာမွာ ရွိတယ္လို႕ ဆိုတယ္။ လက္ခံေကာင္ မရွိရင္ သို႕မဟုတ္ လက္ခံေကာင္က လက္မခံရင္ ကပ္ပါးေကာင္ဆိုတာ တကယ္ေတာ႕ ဘယ္ၿဖစ္တည္ႏိုင္မလဲ။ ဒါဆိုရင္ လက္ခံေကာင္က အဓိကမဟုတ္ေပဘူးလား။ ကိုယ္႕ကို ေကာင္းက်ိဳးေပးမည္႕ ကပ္ပါးေကာင္လား၊ ဆိုးက်ိဳးေပးမည္႕ ကပ္ပါးေကာင္လား ဆိုတာ ခြဲၿခားသံုးသပ္ဖို႕ စြမ္းရည္တစ္မ်ိဳးေတာ႕ လိုမွာေပါ႕။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
စိတ္အာရုံကို ၿဖတ္ကနဲ လႈပ္ႏိႈးလိုက္သလို ခံစားလိုက္ရၿပီး ဒီကေန႕ အလုပ္သြားရအံုးမွာပဲလို႕ အသိက အာရုံထဲမွာ ေရာက္လာတယ္။ ေလးလံေနတဲ႕ မ်က္လံုး အစံုကို အသာအယာ ဖြင္႕လိုက္တယ္။ ဒီေန႕က ေသာၾကာေန႕ ပါလားဆိုတဲ႕ အေတြးက ခ်က္ခ်င္း ဝင္လာလို႕ ရုတ္တရက္ စိတ္ထဲမွာ ေပါ႕သြားတယ္။ ေသာၾကာေန႕ဆိုတာ အလုပ္နားရက္ေတြ မတိုင္ခင္ ရက္ေကာင္းတစ္ရက္ မဟုတ္ ေပဘူးလား။ အိပ္ရာထဲကေန အသာအယာ ထလိုက္တယ္။ မီးဖိုခန္းထဲမွာေတာ႕ ဇနီး ၿဖစ္တဲ႕ သူရဲ႕ မနက္စာ ၿပင္ဆင္ေနတဲ႕ အသံ၊ မနက္တိုင္း စားတဲ႕ ရွမ္းေခါက္ဆြဲအနံ႕က မရိုး မအီ ႏိုင္ေအာင္ သင္းၿပန္႕ေနေလရဲ႕။ ေသာၾကာေန႕ ဆိုေပမယ္႕လည္း ေန႕တစ္ဝက္ေတာ႕ အလုပ္ လုပ္ရအံုးမွာပဲ။ အခုလို ပြင္႕လန္းတဲ႕ ေႏြရာသီ ေရာက္လာၿပီ ဆိုရင္ ေတာ႕ အလုပ္ခ်ိန္ေတြ သက္သာေလ႕ ရွိတယ္။

အလုပ္သြားမယ္လို႕ အကုန္ၿပင္ဆင္ၿပီးမွ အိမ္ကထြက္လို႕ မရၿဖစ္သြားသည္။ သူ႕ စိတ္ထဲမွာ တခုခု လိုေနတယ္လို႕ ရုတ္တရက္ ခံစားလိုက္ရတယ္။ ေနာက္မွ သူသိလိုက္သည္။ ႏွစ္ရွည္လမ်ား စြဲကပ္ေနေသာ သူ၏ေရာဂါ ပိုးေကာင္မ်ားေၾကာင္႕ ၿဖစ္သည္။ သူ႕တြင္ အမည္းေရာင္ သားရည္ၿဖင္႕ ဖြဲ႕စည္းထားေသာ ကပ္ပါးေကာင္ တစ္ေကာင္ရွိသည္။ ထိုအေကာင္ မပါပဲ သူ အိပ္က ထြက္လို႕ မရ။ ထိုကပ္ပါးေကာင္ သည္ သူ၏ ေဘာင္းဘီ အိပ္ကပ္၊ အက်ၤီအိပ္ကပ္တို႕ တြင္ တြယ္ကပ္ေန႕ေလရွိသည္။ ကပ္ပါးေကာင္ ဆိုသည္႕ အတိုင္း သူ႕ ခႏၶၶာကိုယ္တြင္ တြယ္ကပ္မွီခိုေနသည္႕ အပို တစ္ခုၿဖစ္ေလသည္။ သို႕ရာတြင္ အႏွီးကပ္ပါးေကာင္းသည္ သူ၏ ပိုက္ဆံမ်ား၊ အေၾကြးဝယ္ခြင္႕ ကပ္ၿပားမ်ားႏွင္႕ ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စဥ္ ကပ္ၿပားကိုေတာ႕ ထိန္းသိမ္း ထားေပးသည္။ ထို႕ေၾကာင္႕ပင္ သူသည္ ယေန႕ထိတိုင္ ထိုကပ္ပါးေကာင္ကို မစြန္႕ပစ္ႏိုင္ေသးေခ်။ သူသည္ ထိုကပ္ပါးေကာင္ကို ယူလိုက္သည္။ ထို႕ ေနာက္ ေဘာင္းဘီအိပ္ကပ္ အထဲသို႕ ထိုးထဲ႕လိုက္ၿပီးေနာက္ ခႏၶၶာကိုယ္တြင္ အေလးခ်ိန္တစ္ခု ထပ္တိုးလာသည္ဟု ခံစားလိုက္ရသည္။ ထို႕ေနာက္ ကားေသာ႕ကို ေကာက္ကိုင္လိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ ဇနီးသည္ အဆင္သင္႕ၿပင္ထားေပးေသာ ထမင္းဘူးကို ေကာက္ယူလိုက္သည္တြင္ သူ႕၌ ေတာ္ေတာ္ၾကီး ေလးလံလာသည္ဟု ခံစားရသည္။ ထို အရာတို႕သည္ သူ႕ဆီသို႕ ေန႕စဥ္ မနက္တိုင္း တြယ္ကပ္ေလ႕ရွိသည္႕ ကပ္ပါးေကာင္းမ်ားပင္။ သူ႕တြင္ အေရးတၾကီး ဆက္သြယ္ေရးကိရိယာ ဖုန္းေသးေသးေလးတစ္ခုလည္း ရွိသည္။ ထိုဖုန္းသည္ သူဆီ တြယ္ကပ္ေနေလ႕ ရွိသၿဖင္႕ ေနာက္ဆံုးတြင္ ၄င္းကို လက္မခံေတာ႕ေခ်။

ဘယ္နယ္႕ကြယ္ လူၿဖစ္ရတဲ႕ ဒီဘဝမွာ တြယ္ကပ္ေနသည္႕ ကပ္ပါးေကာင္မ်ား တေလွၾကီးၿဖင္႕ သူ႕စိတ္ကို ရႈတ္ေထြး ေပြလီေစသည္။ အာရုံေထြးၿပားေစသည္။ အရာရာကို ရွင္းလင္း သန္႕စင္စြာ ေနလိုသည္႕ သူ႕စိတ္အာရုံကို ထိုကဲ႕သို႕ေသာ ကပ္ပါးေကာင္မ်ားေၾကာင္႕ ေနာက္က်ိမေနေစလို။ သူသည္ အေႏွာင္အဖြဲ႕မွ ကင္းလြတ္လိုသူ ၿဖစ္သည္။ သူ၏ စိတ္အစဥ္တို႕ကို ဝါဂြမ္းစ တစ္စလို႕ ႏုညံ႕ၿဖဴစင္ ေစလ်က္ ဘဝေလေပြ သယ္ေဆာင္ရာသို႕ ေဝ႕ကာ လြင္႕ကာၿဖင္႕ ေပါ႕ပါးသြက္လက္စြာ အသာအယာ စီးေမ်ာသည္။

သူ႕ဘဝတြင္ ကပ္ပါးေကာင္တို႕သည္ ငယ္စဥ္ကေလးဘဝကတည္း မွီတြယ္ၿငိၾကသည္။ ငယ္စဥ္တုန္းကေတာ႕ ထိုကပ္ပါးေကာင္းတို႕ကို သိပ္ၿပီး အေလးမထား။ အာရုံ မၿပဳမိေခ်။ သုိ႕ရာတြင္ သူ႕ဘဝသည္ ေရွးရိုးဆန္ၿခင္းႏွင္႕ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ မလြတ္လပ္ၿခင္းတို႕ ေအာက္တြင္ ၾကီးၿပင္းလာရသည္႕အခါ လြတ္လပ္ၿခင္းကို အသိလိုက္ မသိဘာသာ ေတာင္းတသည္။ ထို႕ေနာက္ လြတ္လတ္ၿခင္းကို ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္ ရယူသည္။ အရာရာကို ရုန္းထြက္ ေဖာက္ထြင္းကာ ပုန္ကန္လိုသည္႕ စိတ္တို႕ အၿမဲရွိသည္။ ငွတ္တစ္ေကာင္လို ေဝဟင္တြင္ ေလအဟုန္ စီးကာ လြတ္လပ္သည္႕ အရသာကို ခံစားသည္။

သူေမြးလာၿပီး တစ္ႏွစ္ေလာက္ ေနေတာ႕ အေမက ၿခဴတြဲေလာင္း ကေလးနဲ႕ ေၿခက်င္းေလး တစ္ခု ဘယ္ဘက္ ေၿခေထာက္မွာ တပ္ေပးထားတယ္။ ဘဝမွာ ကနဦးဆံုး ကိုယ္႕ ခႏၶၶာကိုယ္မွာ တြယ္ကပ္လာတဲ႕ ကပ္ပါးေကာင္ တစ္ေကာင္ ေပါ႕။ သူကိုယ္တိုင္က အၿငိမ္မေန ဟုိလႈပ္၊ ဒီလႈပ္နဲ႕ ဆိုေတာ႕ အဲဒီၿခဴကပ္ပါးေကာင္က တခြ်င္ခြ်င္နဲ႕ အသံၿမည္ေတာ႕တာေပါ႕။ ကိုယ္႕ စိတ္အလို မပါပဲ မိဖေတြ၊ အဘိုးအဘြားေတြ၊ လူေတြကို ၿခဴေလး တြဲေလာင္းကေလးနဲ႕ ကေလးငယ္ဘဝကတည္းက ေဖ်ာ္ေၿဖ ခဲ႕ရတာပါ။ ခ်စ္စရာ ကေလးငယ္ နဲ႕ တခြ်င္ခြ်င္ ၿခဴသံကို လူေတြက သေဘာက် ၾကတယ္။ “ဟယ္..ၿခဴကေလးနဲ႕ ခ်စ္စရာေလး” လို႕ ေၿပာဆို မွတ္ခ်က္ခ်ၾကတဲ႕ အသံရွင္ေတြဟာ သူရုိ႕အတြက္ေတာ႕ ကိုယ္ပိုင္ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ ေပပဲေပါ႕။ သူကေတာ႕ မသိ နားမလည္စြာနဲ႕ ပဲ တအင္းအင္း တအဲအဲနဲ႕ ေၿခေထာက္တုတ္တုတ္ကေလးေတြကို ဆတ္ကာ ဆတ္ကာနဲ႕ တခြ်င္ခြ်င္ အသံေတြၿပဳလို႕။ သူ႕မ်က္လံုး ဝိုင္းဝိုင္းေတြမွာ ေလာကၾကီး အေၾကာင္းကို နားမလည္ၿခင္း မ်ားစြာနဲ႕။ သူ႕ကို အမွီၿပဳလို႕ လူေတြ စိတ္ခ်မ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ရယူၾကသည္။ သူကေတာ႕ ဒီၿခဴ ကေလးေၾကာင္႕ ဉာဏ္ပညာေတြ ပိုမိုလို႕ တိုးတက္ မလားခဲ႕ဘူး။ ဒီၿခဴ ကေလးေၾကာင္႕ က်န္းမာ သန္စြမ္း အနာေရာဂါ ကင္းတဲ႕ ကေလး တစ္ေယာက္လည္း မၿဖစ္ခဲ႕ဘူး။ သူ႕မွာသာ ၿခဴေၿခက်င္းကပ္ပါးေကာင္ တစ္ေကာင္ ရလာခဲ႕တယ္။ ဒါက သူ႕ ရဲ႕ မသိနားမလည္ေသးတဲ႕ မွတ္ဉာဏ္ထဲမွာ ပထမဦးဆံုး ပံုရိပ္ထင္လာတဲ႕ ကားခ်ပ္တစ္ခုပါ။

ကံေကာင္းေထာက္မစြာပဲ သူ႕အသက္ ငါးႏွစ္ေက်ာ္ ေၿခာက္ႏွစ္ေလာက္ ေရာက္ေတာ႕ အဲဒီ ၿခဴေကာင္ မရွိေတာ႕ဘူး။ လူေတြအတြက္ေတာ႕ သူဟာ ၿခဴနဲ႕ မလုိက္ မဖက္၊ ခ်စ္စရာ မေကာင္းေတာ႕ဘူး ထင္ပါရဲ႕။ ဒါေပမယ္႕ မူၾကိဳတန္း၊ မူလတန္း သြားရေတာ႕ သူ႕ ပုခံုးေပၚမွာ အိပ္ကေလး တစ္လံုးက အၿမဲတမ္း ကပ္ၿပီး ပါလာရတယ္။ အိပ္ထဲမွာေတာ႕ ေက်ာက္သင္ပုန္း နဲ႕ ေက်ာက္တန္၊ ဖတ္စာအုပ္ တစ္အုပ္ ပါတယ္။ အဲဒီအိပ္ဟာ ၿခဴကပ္ပါေကာင္ကေန တဆင္႕တက္လို႕ အသြင္ေၿပာင္းသြားတဲ႕ အိပ္ကပ္ပါးေကာင္းတစ္ေကာင္လို႕ သူထင္ေနတယ္။ သူဟာ အဲဒီ အိပ္ကပ္ပါးေကာင္ၾကီးနဲ႕ပဲ အထက္တန္း ေက်ာင္းသားၾကီး ၿဖစ္တဲ႕ အထိ ပုခံုးေပၚမွာ အၿမဲလြယ္ၿပီး ေက်ာင္းတက္ခဲ႕ရတယ္။

သူအထက္တန္း ေက်ာင္းတက္ေတာ႕ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္နီးပါ တြယ္ကပ္ေနမည္႕ ကပ္ပါးေကာင္ တစ္ေထြးၾကီး သူ႕ကို ၿငိတြယ္ပါေလေတာ႕သည္။ သူ႕၏ ဘယ္ဘက္ေကာက္ဝတ္တြင္ အခ်ိန္ၾကည္႕ရသည္႕ကပ္ပါးေကာင္ တစ္ေကာင္ စတင္တြယ္ၿငိလာသည္။ ထုိအေကာင္သည္ သူ႕လက္တြင္ ေန႕စဥ္လိုလို တြယ္ကပ္ေနေလ႕ရွိသည္။ ရံဖန္ရံခါ ေရခ်ိဳးခ်ိန္ ညအိပ္ခ်ိန္ အထိ တြယ္ကပ္ေနတတ္သည္။ တစ္စ တစ္စႏွင္႕ ထိုအေကာင္သည္ အခ်ိန္အေပၚ ထားရွိသည္႕ သူ၏ ယံုၾကည္ခ်က္တို႕ ကို ခ်ဳိးဖဲ႕ ယူငွင္စားသံုးသြားသည္။ ထိုအေကာင္ေၾကာင္႕ ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ ရွိေနေသာ အခ်ိန္ေဗဒ နမိတ္ပံုတို႕ကို သူလွစ္လ်ဴ ရႈလိုက္ေတာ႕သည္။ လင္းအာရံုတက္ခ်ိန္ ေက်းငွက္သံတို႕၊ အံုးေမာင္းေခါက္သံ လင္းၾကက္တြန္သံတို႕ ၿဖင္႕ ႏိုးထရၿခင္းထက္ ႏိုးစက္နာရီေပး ၍ ႏိုးထၿခင္းအလုပ္ကို သူေလ႕က်င္႕ လုပ္ေဆာင္ခဲ႕သည္။ မြန္းတည္႕ေန ရာသီစက္ကြင္းတုိ႕ၿဖင္႕ သြားလာ လႈပ္ရွားရသည္ထက္ သူ၏နာရီကပ္ပါးေကာင္၏ ေစခိုင္းရာ အခ်ိန္စက္ဝန္းကို ရို႕က်ိဳးစြာ လိုက္နာခဲ႕ရသည္။

သူငယ္စဥ္တုန္းက သူရို႕ မိသားစု သည္ အလင္းေရာင္တုိ႕ အေနာက္ဝင္ရိုးစြန္းကို ေက်ာ္လြန္၍ ေက်းငွက္တို႕ အိပ္တန္းဝင္သည္႕ အခ်ိန္ထိ အိပ္စက္ နားခြင္႕ မရေသးေခ်။ သူရို႕ တစ္အိမ္လံုးကို တြယ္ကပ္ေနသည္႕ ရုပ္ၿမင္သံၾကား ကပ္ပါးတစ္ေကာင္သည္ သူရုိ႕၏ စိတ္အာရုံ တစ္လံုးကို ခ်ဳပ္ကိုင္ လႊမ္းမိုးထားသည္။ ၾသကာသ ေလာကတစ္ခြင္လံုး အိပ္စက္အနားၾကရန္ အလင္းေရာင္တို႕ ဆုတ္ခြာ ရုတ္သိမ္းေပးခဲ႕သည္႕ တိုင္ေအာင္ သူရို႕ မိသားစုသည္ ရုပ္ၿမင္သံၾကား ကပ္ပါးေကာင္၏ ညိႈ႕စက္ကြင္းေအာက္တြင္ စပါးၾကီးေၿမြ အညႈိ႕ခံထားရသည္႕ သားေကာင္မ်ား ပမာ မိန္းေမာ ေနၾကသည္။ ခက္တာက သူေမြးဖြားလာသည္႕ လူအဖြဲ႕အစည္းတြင္ လူတို႕သည္ ထိုကဲ႕သို႕ေသာကပ္ပါးေကာင္ကိုမွ တပ္မက္တြယ္တာၾကသည္။ သူ႕၏ ပတ္ဝန္က်င္ရွိ မိသားစုတိုင္းတြင္လည္း ထိုကဲ႕သို႕ ကပ္ပါးေကာင္(household parasite) မ်ား အနည္း ႏွင္႕ အမ်ားဆိုသလို မွီတြယ္ ကပ္ၿငိ ေနတတ္ၾကသည္။

မွတ္မွတ္ရရ သူ၏ အိမ္နံေဘးသုိ႕ မိသားစု အသစ္ လင္မယားတစ္စံုေၿပာင္းလာသည္။ မိန္းမၿဖစ္သူက ေယာက်ာၤးၿဖစ္သူ အား “ေမာင္ေရ အိမ္ဆိုေတာ႕ ဆိုဖာေလး ႏွင္႕ အမွီ ေခါင္းအံုးေလး ရွိမွ ၿဖစ္မယ္”. လို႕ ဆိုတယ္။ ေယာက်ာၤးၿဖစ္သူက “ေအးပါကြ..ေမာင္႕အတြက္လည္း ရုပ္ၿမင္သံၾကား(တီဗြီ) နဲ႕ ေအာက္စက္ ေလးပါ ဝယ္လိုက္မယ္”. အင္း တစ္ကယ္ေတာ႕လည္း ဆိုဖာတို႕ တီဗြီတို႕ဆိုတာ သူတို႕ကို တြယ္ကပ္ေနမယ္႕ ကပ္ပါးေကာင္ေတြက အဆင္သင္႕ ရွိေနၾကတာ။ ဒါကို သူက ဆိုဖာကပ္ပါးေကာင္(sofa parasite)မ်ား ႏွင္႕ တီဗြီကပ္ပါးေကာင္(TV parasite) မ်ားလို႕ ၿမင္တယ္။ ေအာက္စက္လို႕ ေခၚၾကတဲ႕ ဒီဗြီဒီ ပေလရာ (DVD player), စီဒီ ပေလရာ (CD player) ဒါေတြဟာ ကပ္ပါးေကာင္ေတြပဲေပါ႕။

သူ၏ လူ႕ အဖြဲ႕အစည္းတြင္ မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ မ်ားၿပားေသာ ကပ္ပါးေကာင္မ်ား နားခို ေပါက္ဖြား ၾကသည္။ ၄င္းတို႕သည္ သူ၏ စိတ္ခြန္အားကို စမ္းသပ္ၾကသည္။ ယူပါ ယူပါ တစ္စာစာႏွင္႕ သူထံသို႕ တြယ္ကပ္ႏိုင္ေအာင္ ဘက္ေပါင္းစံုမွ နည္းမ်ိဳးစံုၿဖင္႕ စြဲေဆာင္ ညိႈ႕ယူ ခ်ဥ္းကပ္ၾကသည္။ သူသည္ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း ေရစီးေၾကာင္း အတိုင္း စီးေမ်ာကာ ကိုယ္ပိုင္ဖန္တီးႏိုင္စြမ္း ယံုၾကည္ခ်က္တို႕ကို ကပ္ပါးေကာင္မ်ား ႏွင္႕ လွဲလွယ္ ခဲ႕သည္။ တနည္းအားၿဖင္႕ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္း၏ သယ္ေဆာင္ရာ လမ္းေၾကာင္းအတိုင္လိုက္ရင္းၿဖင္႕ သူ၏ ကုိယ္ပိုင္လမ္းေၾကာင္းတို႕အား ခ်ဲ႕ထြင္ ေဖာက္လုပ္ဖို႕ ေမ႕ေလ်ာ႕ခဲ႕သည္။ ဤသို႕ၿဖင္႕ အႏွီးကပ္ပါးေကာင္းတုိ႕အား သူ၏ ဘဝလုပ္ငန္းေဆာင္တာ မ်ားကို ထိန္းကြတ္ ခ်ဳပ္ကိုင္ႏိုင္ခြင္႕ ေပးအပ္ခဲ႕သည္။

သူ၏ဘဝ ဆယ္သက္ေက်ာ္သက္ အရြယ္ အားကစားတို႕ လိုက္စား၍ ကိုယ္ခႏၶၶာက်န္းမာ သန္စြမ္းေအာင္ လုပ္ရမယ္႕ အခ်ိန္တြင္ သူသည္ ရုပ္ၿမင္သံၾကား၊ ရုပ္ရွင္ ကပ္ပါးေကာင္ တို႕၏ တြယ္ကပ္မႈၿဖင္႕ ဘဝ၏ ႏုပ်ိဳသည္႕အခ်ိန္မ်ားစြာကို သာယာကိုခဲ႕သည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ သူ၏ ဆံပင္ကို ရွည္လ်ား လာေစေသာ ကပ္ပါးေရာပါပိုး တစ္မ်ိဳးလည္း တြယ္ကပ္လာသည္။ ထို ကပ္ပါးေရာဂါပိုးႏွင္႕ အတူ ဆန္းၿပားေသာ ေခါင္းလိမ္းဆီမ်ိဳးစံု၊ မွန္တစ္ခ်ပ္၊ ဘီးေကာင္းေကာင္း တစ္လက္တို႕ၿဖင္႕ အမ်ိဳးႏြယ္ေသာ ကပ္ပါးပိုးမ်ားပါ တြယ္ကပ္လာေတာ႕သည္။ သူ၏ လက္ေကာင္ဝတ္တြင္လည္း နာရီကပ္ပါးေကာင္ သည္ တြယ္ကပ္လ်က္ပင္။ အမ်ားသူငွာ၏ အေလးေပးမႈ ႏွင္႕ ဆန္႕က်င္ဘက္ လိင္ မိန္းကေလးမ်ား၏ အာရုံစိုက္မႈကို ရယူလိုသည္႕ စိတ္တို႕ ရွင္သန္လာသည္ႏွင္႕အမွ် သူ၏မ်က္လံုးတြင္ အမည္းေရာင္မွန္ခ်ပ္ၾကီးမ်ားႏွင္႕တူေသာ ကပ္ပါးေကာင္တစ္ေကာင္လည္း တိုးလာသည္။ သူသည္ သြားေလရာရာတြင္ သူ၏မ်က္လံုးကို ထိုအမည္းေရာင္မွန္ခ်ပ္ ကပ္ပါးေကာင္ၾကီးၿဖင္႕ အုပ္ၿပီး သြားသၿဖင္႕ ကိုယ္႕ကိုယ္ကို လွသည္ဟု အထင္ေရာက္ေလ႕ရွိသည္။

ထိုအရြယ္သည္ သူအတြက္ ကပ္ပါးေကာင္မ်ိဳးစံု ဝင္ေရာက္ တြယ္ၿငိခဲ႕ေသာ အရြယ္ကာလ အပိုင္း အၿခားလည္း ၿဖစ္သည္။ သူ၏ စိတ္ခြန္အားတို႕သည္ ဆူလြယ္၊ နပ္လြယ္၊ က်ိဳးလြယ္၊ ပဲ႕လြယ္ကာ ေလအေပြ႕တြင္ အလြယ္တကူ ေၾကြဆင္းက်ရေသာ သစ္ရြက္ေၿခာက္တို႕ပမာ ရွိလွသည္။ ေလေၿပတို႕ သယ္ေဆာင္ရာ ဟုိရိမ္း ဒီယိုင္ ေဝ႕ကာ ဝိုက္ကာ ဘယ္ညာ ရိမ္းတတ္ေသာ သစ္ရြယ္ငယ္တို႕ ပမာ စိတ္အစဥ္တို႕ ရိမ္းထိုး ေၿပာင္းလဲေနတတ္သည္။ ထို ကဲ႕သို႕ မတည္ၿငိမ္ၿခင္း စိတ္အလ်င္ကို အခြင္႕ေကာင္း ယူလ်က္ ထိုးေဖာက္ တြယ္ၿငိလာေသာ ကပ္ပါးေကာင္တို႕ကား မနည္းလွေခ်။ လက္ခံေကာင္ကို အက်ိဳးၿပဳမည္႕ ကပ္ပါးေကာင္းေလာ၊ ဆိုးက်ိဳးေပးမည္႕ ကပ္ပါးေကာင္းေလာဆိုတဲ႕ ေဝဖန္ပိုင္ၿခားႏိုင္စြမ္း သူမရွိခဲ႕ေခ်။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ႏွစ္ကာလ သံုးဆယ္ေက်ာ္ ၿဖတ္သန္းခဲ႕ၿပီးေနာက္ သူတြင္ ဘဝက ေပးအပ္သည္႕ လုပ္စရာ လုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ား တစ္နင္႕ တစ္ပိုး ရွိလွသည္။ သူ႕ ဘဝ ၿဖတ္သန္းခဲ႕သည္ ခရီးတစ္ေလွ်ာက္တြင္ လုပ္ခ်င္တာေတြ၊ လုပ္ရမွာေတြ၊ လုပ္သင္႕တာေတြ ကို ခြဲၿခမ္း စိပ္ၿဖာ စီမံခန္႕ခြဲရသည္။ သူ႕တြင္ ေကာင္းၿခင္း ဆိုးၿခင္းကို ေဝဖန္ပိုင္းၿခား ႏိုင္စြမ္း အသိပညာတို႕ၿဖင္႕ ခိုင္မာ ရင္႕က်က္လာခဲ႕သည္။ သူ႕အတြက္ လုိအပ္ေသာ ကပ္ပါးေကာင္မ်ားကို ေမြးၿမဴသည္။ မလိုအပ္ေသာ ကပ္ပါးေကာင္မ်ားကို ရွင္းလင္း သုတ္သင္သည္။ တကယ္ေတာ႕ လက္ခံေကာင္ သည္ အခရာ ပင္ မဟုတ္ပါေလာ။

လြန္ခဲ႕ေသာ ငါးႏွစ္ခန္႕က စ၍ သူ၏ ဆံပင္ကို ရွည္လ်ားေစေသာ ကပ္ပါးေကာင္ တစ္မ်ိဳးကို သုတ္သင္ပစ္ႏိုင္သည္႕ အၿခားကပ္ပါးေကာင္ တစ္ေကာင္ကို ဝယ္ယူခဲ႕သည္။ ထိုကပ္ပါးေကာင္ ရွိသည္႕ေနမွစ၍ သူ၏ ဆံပင္တို႕သည္ အၿမဲ တိုတိုပဲရွိခဲ႕သည္။ ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္ဘက္ကို ေၿခဦး မလွည္႕သည္မွာ ခုနစ္ ႏွစ္ခန္႕ ရွိေရာ႕မယ္။ သူလို လူမ်ိဴး မ်ားမ်ား ရွိလ်င္ အမ်ိဳးသား ဆံပင္ ညွပ္ဆရာတို႕ စီပြားပ်က္ကိန္း ရွိအံ႕။ ေခါင္းလိမ္းဆီ၊ မွန္၊ ဘီး ကဲ႕သို႕ေသာ ကပ္ပါးေကာင္တို႕ သူ႕ဘဝတြင္ ေသဆံုးသြားခဲ႕သည္။

ထို႕ အၿပင္ တီတီ တီတီ အသံေပးကာ ေရခ်ိဳးခန္းဝင္ လည္း စိတ္မေၿဖာင္႕ရ၊ အိမ္သာတက္လည္း စိတ္မေၿဖာင္႕ ေစတတ္ေသာ၊ တယ္လီဖုန္းကပ္ပါးေကာင္ကို အၿမစ္မွ သုတ္သင္ ရွင္းလင္း ပစ္ႏိုင္ခဲ႕သည္။ လူ႕ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ ၾကီးထြား ရွင္သန္ ေပါက္ဖြားေနေသာ ဖုန္ကပ္ပါးေကာင္သည္ ဟုိသြားလည္း ဒင္းကိုသယ္ သြားရ။ ဒီသြားလည္း ဒင္းကိုသယ္သြားရ ဆိုေတာ႕၊ သူ႕အတြက္ အပို အလုပ္ေတြ ၿဖစ္လာသည္။ သူ သည္ စိတ္အာရုံကို ရွင္းလင္းလိုသူၿဖစ္သည္။ ဘယ္ ႏွင္႕ ညာ ခြဲၿခားဖို႕ သံုးစကၠန္႕ေလာက္ အခ်ိန္ယူ စဥ္းစားရသည္႕ သူ၏ စိတ္အာရုံ အားနည္းခ်က္အတြက္ ဖုန္းကပ္ပါးေကာင္ တစ္ေကာင္ေၾကာင္႕ အပို အာရုံမမ်ားလို။ သို႕ၿဖင္႕ ၄င္းဖုန္း ကပ္ပါးေကာင္းကိုလည္း ဖယ္ရွားပစ္ခဲ႕သည္။

သူ သြားလာ လႈပ္ရွား ေနရေသာ ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ အခ်ိန္ နာရီတို႕သည္ ေပါမ်ား လွေပသည္။ လူတိုင္းလိုလို၏ လက္ေကာင္ဝတ္တြင္ နာရီကပ္ပါးေကာင္တို႕ တြယ္ၿငိေနတတ္သည္။ သို႕တည္းမဟုတ္ တစ္ေနရာရာ၊ နံရံတစ္ခုခုတြင္ ၄င္းကပ္ပါးေကာင္တို႕ ကပ္ေနတတ္ေသးသည္။ စားေသာက္ဆိုင္၊ ေမာ္ေတာ္ကား၊ ဘူတာရုံတို႕၏ ေနရာ၊ တိုင္၊ ထုတ္တန္းတို႕တြင္ သူရို႕ မွိခိုေနတတ္သည္။ ထို႕ေၾကာင္႕ သူ႕လက္ေကာင္ဝတ္တြင္ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ခန္႕ တြယ္ၿငိေနခဲ႕ေသာ နာရီကပ္ပါးေကာင္ကို ဖယ္ရွားပစ္ခဲ႕သည္။ အၿပင္ထြက္သည္႕ အခါတိုင္း၊ အလုပ္သြားသည္႕ အခါတိုင္းတြင္ သူ၏ လက္တို႕ ေပါ႕ပါး သြက္လက္လာသည္။

သူ႕အိမ္တြင္ စာပြဲတစ္လံုးႏွင္႕ ထိုင္ခံု ႏွစ္လံုး ရွိသည္။ သူ႕ႏွင္႕ သူဇနီး ထိုင္ဖို႕ၿဖစ္သည္။ ဧည္႕လာလွ်င္ အားလံုး ၾကမ္းၿပင္ ၌ လြတ္လပ္စြာ ထုိင္ၾကသည္။ အလင္းေရာင္တို႕ အတား အဆီး မရွိ အတင္း တလေဟာ သူရုိ႕ေနသည္႕ အခန္းမ်ားသို႕ လိွမ္႕ကာ လွိမ္႕လာ တိုးဝင္ၾကသည္။ သူရို႕သည္ အိမ္ေထာင္ ပရိေဘာက ကပ္ပါးေကာင္မ်ားကို ေၾကာက္ၾကသူလည္းၿဖစ္ၾကသည္။ တကယ္ေတာ႕ သူသည္ ကပ္ပါးေကာင္ ေၾကာက္သူ ၿဖစ္သည္။

အနႏၱေမတၱာၿဖင္႕
ဘေကာင္း

Saturday, March 27, 2010

နယူးေယာက္ရြာရဲ႕ သၾကၤန္ပြဲ၊ နိဗၺာန္ေစ်းပြဲေတာ္


ဒီကေန႕ နယူးေရာက္ သာသနာ႕ဥေသွ်ာင္ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေရာက္လို႕ ဆရာေတာ္နဲ႕ စကားစၿပီးေၿပာရင္းနဲ႕ ဆရာေတာ္ ကိုင္တိုင္လုပ္တဲ႕ အင္တာနက္ ဝက္ဆိုက္လ္၊ ဒီဇိုင္းစာရြက္ေတြကို အံ႕ၾသ အထင္ၾကီးစြာေတြ႕လိုက္ရတယ္။

ဆရာေတာ္က ေမာင္ဘေကာင္းရဲ႕ ဘေလာ႕မွာ ဒီနိဗၺာန္ေစ်းပြဲေတာ္ အေၾကာင္း ထည္႕ေပးဖို႕ အၾကံေပးတာနဲ႕ အိပ္ေမားက်ေနတဲ႕ ကိုယ္ဘေလာ႕ေလးးကို တြန္းတြန္းထိုးထိုး အတင္း လႈပ္ႏို္းၿပီး ေရာ႕ကြယ္ လာလည္တဲ႕သူေတြ သိရေအာင္ ဒါေလးေတြ ေၿပာၿပလိုက္ပါအံုးလို႕...

ဒါကေတာ႕ ဆရာေတာ္ ကိုယ္တိုင္ ဖန္တီးထားတဲ႕ နိဗၺာန္ေစ်းဝက္ဆိုလ္
www.ibmo-nibbanzay.freeiz.com


ဒါေတြကေတာ႕ ေဒါင္းလုပ္ လုပ္ၾကည္႕ဖို႕။ ၿမန္မာ အစား အစာေတြနဲ႕ ေဝးေနသူေတြ၊ အနယ္အနယ္ အရပ္ရပ္ကေန နယူးေယာက္ရြာ ကေလးကို လာလည္ၿပီး အစား အစာေကာင္းေတြ စားလို႕ ရတယ္ ဆိုတဲ႕ အေၾကာင္း.

http://ibmo-nibbanzay.freeiz.com/?page_id=18

Flyer

nibbana bazaar
အနႏၱေမတၱာၿဖင္႕
ဘေကာင္း