Thursday, August 5, 2010

တိရိစၦာန္တို႕ ယာေတာေၿမ အခန္း(၁ - ၂)


“စိတ္ေသာက ေဝဒနာေတြနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘဝဟာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္နဲ႕ သက္တမ္းေစ႕ေတာင္ မေနရဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ကံေကာင္းၾကတဲ႕ တိရိစၦာန္ေတြထဲက တစ္ေကာင္ အပါအဝင္ၿဖစ္တယ္လို႕ မေၿပာလိုဘူး။သို႕ေပမယ္႕ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အခု အသက္ တစ္ဆယ္ႏွစ္ ႏွစ္ ရွိၿပီ။ သားသမီးေတြ ေလးရာေက်ာ္ စီးပြားခဲ႕ၿပီးၿပီ။ ဒါဟာ ဝက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ ၿဖစ္ရိုးၿဖစ္စဥ္ ဘဝပဲ။ ဒါေပမယ္႕ အဆံုးမွာေတာ႕ ဘယ္တိရိစၦာန္တစ္ေကာင္မွ ရက္စက္တဲ႕ဓားသြားေအာက္ကေန မလႊတ္ေၿမာက္ႏိုင္ဘူး။ အခု ကြ်န္ေတာ္႕ ေရွ႕မွာ ထိုင္ေနၾကတဲ႕ ဝက္ပ်ိဳေတြ၊ တစ္ႏွစ္ အတြင္းမွာ ခင္ဗ်ာတို႕လည္း အခန္းတစ္ခုထဲမွာ ခင္ဗ်ားတို႕ အသက္အတြက္ ေအာ္ဟစ္ ၿမည္တမ္းၾကရလိမ္႕မယ္။ အဲဒီ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ အၿဖစ္အပ်က္ ကို ႏြားေတြ၊ ဝက္ေတြ၊ ၾကက္ေတြ၊ သိုးေတြ၊ အားလံုး ကိုယ္တိုင္ ရင္ဆိုင္ ၾကံဳေတြ႕ ၾကရမယ္။ ၿမင္းေတြ၊ ေခြးေတြမွာေတာင္ ပိုၿပီး ေကာင္းတဲ႕ အခြင္႕အလမ္း ကံတရားမရွိဘူး။ ဒီမွာ ဘိုးနီ မင္းလည္း မင္းရဲ႕ ၾကီးမားတဲ႕ ၾကြက္သားေတြရဲ႕ ခြန္အားေတြ ကုန္းခန္းတဲ႕ တစ္ေန႕ ကိုသာဒြန္း မင္းကို သားသတ္သမားဆီ ေရာင္းစားလိမ္႕မယ္။ ဒင္းတို႕က မင္း လည္ေခ်ာင္းကို ၿဖတ္ၿပီး အသားေတြကို ေခြးစာ လုပ္ပစ္လိမ္႕မယ္။ မင္းတို႕ ေခြးေတြလည္း အသက္ၾကီးလာလို႕ သြားေတြ မရွိေတာ႕ဘူး ဆိုရင္ ကိုသာဒြန္းက မင္းတို႕ လည္ပင္ကို အုတ္ခဲေတြ ဆြဲၿပီး ဒီ အနီးအနားက ေရအိုင္ ထဲမွ နစ္ၿပီး သတ္လိမ္႕မယ္။”

“ရဲေဘာ္တို႕ အခုေၿပာခဲ႕တာေတြကို သံုးသပ္ၾကည္႕ရင္ ၿပက္ၿပက္ထင္းထင္း ရွင္းလင္း မေနဘူးလား။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘဝေတြရဲ႕ မေကာင္းမႈ ဒဏ္ေတြဟာ လူသားေတြရဲ႕ ရက္စက္တဲ႕ အာဏာစြမ္းေၾကာင္႕ ခံစားေနရတာၿဖစ္တယ္။ လူေတြကို ဖယ္ရွားပစ္ရမယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လုပ္အားကေန ထြက္လာတဲ႕ အက်ိဳးရလဒ္ေတြ အားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္တို႕ပဲ ပိုင္ဆိုင္ရမယ္။ ေန႕ခ်င္း ညခ်င္းပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ခ်မ္းသားၾကြယ္ဝလာၿပီ၊ လြတ္လပ္မႈေတြကို ရရွိႏိုင္တယ္။ ဒါဆို ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘာေတြ လုပ္ရမလဲ။ ဘာေၾကာင္႕လဲဆိုေတာ႕ လူမ်ိဳးႏြယ္စုကို ဖယ္ရွားပစ္ဖို႕အတြက္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ စိတ္ေရာ၊ ကိုယ္ပါ ေန႕ေရာ၊ညပါ ၾကိဳးစားၾကရမယ္။ ဒါဟာ ကြ်န္ေတာ္က ခင္ဗ်ာတို႕ကို ေၿပာခ်င္တဲ႕ စကားပဲ။ ရဲေဘာ္တို႕ ပုန္ကန္ ထၾကြၾကေလာ႕။ သူပုန္ထၾကဖို႕ ဘယ္ေတာ႕လည္းဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ မသိဘူး။ တစ္ပတ္ အေတာအတြင္းထဲမွာလည္း ၿဖစ္ခ်င္ ၿဖစ္မယ္။ ႏွစ္ တစ္ရာ ေလာက္ ၾကာခ်င္လည္း ၾကာမယ္။ ဒါေပမယ္႕ ကြ်န္ေတာ္ ေၿခဖဝါးေအာက္က ေကာက္ရိုးေတြကို အခုအေသအခ်ာ ၿမင္ေနရသလို ကြ်န္ေတာ္ ေသခ်ာေပါက္ ေၿပာႏိုင္တာ တစ္ခုရွိတယ္။ အေႏွးနဲ႕ အၿမန္ တရားမွ်တမႈကို ရရွိၾကရလိမ္႕မယ္။ ရဲေဘာ္တို႕ အဲဒါကို ခင္ဗ်ားတို႕ရဲ႕ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္မွာ အၿမဲတမ္း အမွတ္ရ လႈံ႕ေဆာ္ေနၿပီး ေစာင္႕ၾကည္႕ေနၾကပါ။ အမွတ္ရေနၿပီးတဲ႕ အၿပင္ ကြ်န္ေတာ္ ေၿပာခဲ႕တဲ႕ စကားေတြကိုလည္း ခင္ဗ်ားတို႕ရဲ႕ ေနာက္လိုက္ေတြဆီ လက္ဆင္႕ကမ္းေပးၾကပါ။ အဲဒါမွလည္း ေနာင္လာမယ္႕ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြက အဆင္႕ဆင္႕ လက္ခံရရွိၿပီး ေအာင္ပြဲရတဲ႕ အထိ ရုန္းကန္ လႈပ္ရွားၾကလိမ္႕မယ္။”

“ၿပီးေတာ႕ ရဲေဘာ္တို႕ ခင္ဗ်ားတို႕ရဲ႕ ပုန္ကန္ ထၾကြမႈေတြဟာ ဘယ္ေတာ႕မွ အားနည္း၊ အက်ိဳး မသက္ေရာက္တဲ႕ အၿဖစ္မ်ိဳး မၿဖစ္ပါေစနဲ႕။ အေၿခအတင္ စကားမ်ားၾကတာေတြေၾကာင္႕ ဦးတည္ရာ လမ္းေၾကာင္း မေပ်ာက္ ပါေစနဲ႕။ သူတို႕ က ခင္ဗ်ာတို႕ကို ေၿပာလိမ္မယ္႕။ လူနဲ႕ တိရိစၦာန္ေတြဟာ ရည္ရြယ္ခ်က္ ဦးတည္ရာ အတူတူပဲ၊ တစ္ဦး အက်ိဳးစီးပြားဟာ အၿခားတစ္ဦး အတြက္ပဲလို႕။ အဲဒါကို လည္း ဘယ္ေတာ႕မွ နားမေယာင္မိပါေစနဲ႕။ အဲဒါေတြ အားလံုး ဟာ လိမ္ညာတာေတြပဲ။ လူေတြဟာ ကိုယ္႕ အက်ိဳးစီးပြားကလြဲလို႕ အၿခားသူေတြရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားကို စိတ္မဝင္စားဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ တိရိစၦာန္ေတြအားလံုး ခိုင္မာ ေပါင္းစည္းညီညြတ္ၾကရေအာင္။ လုပ္ရွားမႈေတြမွာ ခိုင္မာတဲ႕ ရဲေဘာ္ရဲမက္ စိတ္ေတြနဲ႕ တည္ေဆာက္ၾကရေအာင္။ လူေတြဟာ ရန္သူ။ တိရိစၦာန္ေတြဟာ ရဲေဘာ္ ရဲမက္။”

အဲဒီ အခ်ိန္မွာ တစ္ခဲနက္ ေထာက္ခံအားေပးသံက ဟိန္းကနဲ ထြက္လာတယ္။ ဘိုးဝက္ၿဖဴၾကီး စကားေၿပာေနတဲ႕ အခ်ိန္မွာ ေၿခေလးေခ်ာင္ သတၱဝါ ၾကြက္ေတြက တိတ္တဆိတ္ သူတို႕ တြင္းထဲက ထြက္လာၿပီး ေနာက္ေၿခႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ ထိုင္ကာ နားေထာင္ၾကတယ္။ ေခြးေတြက ရုတ္တရက္ ခ်က္ၿခင္းဆိုသလို ၾကြက္ေတြကို ၿမင္သြားတယ္။ ၾကြက္ေတြလည္း ခ်င္ၿခင္းဆိုသလို ၿဖတ္ကနဲ႕ တြင္းထဲ အလ်င္အၿမန္ ေၿပးဝင္မွ သူတို႕ကိုယ္ သူတို႕ ကာကြယ္ႏိုင္တယ္။ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီးက အားလံုး ၿငိမ္ဖို႕ သူ႕ လက္ေခ်ာင္း ကို ေထာင္ၿပလိုက္တယ္။

“ရဲေဘာ္တို႕ ဒီမွာ ရွင္းလင္းစရာ ေၿပာစရာေတြကို ေၿပာမွၿဖစ္မယ္။ ၿခံေမြး တိရိစၦာန္ေတြ မဟုတ္တဲ႕ ၾကြက္နဲ႕ ယုန္ေတြ လိုမ်ိဳး တိရိစၦာန္ေတြဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ မိတ္ေဆြလား၊ သို႔မဟုတ္ ရန္သူလား။ မဲေပး ဆံုးၿဖတ္ၾကရေအာင္။ ကြ်န္ေတာ္ ဒီ ေမးခြန္းကို အစည္းအေဝးမွာ တင္သြင္းပါတယ္။ ၾကြက္ေတြဟာ ရဲေဘာ္ ရဲမက္ေတြ ၿဖစ္ပါသလား။”

မဲမ်ားကို ခဏအတြင္း ရယူလိုက္တယ္။ မဲဆႏၵ အမ်ားစုက ၾကြက္ေတြဟာ ရဲေဘာ္ရဲမက္ေတြ ၿဖစ္တယ္လို႕ ေထာက္ခံၾကတယ္။ သေဘာမတူတဲ႕ မဲဆႏၵ ေလးမဲရတယ္။ ေနာက္မွ သိရတာက ေခြးသံုးေကာင္နဲ႕ ကိုေရႊေၾကာင္ တို႕က ဟုိဖက္ေရာ ဒီဖက္ပါ မဲေတြ ေပးၾကတာ။ အဲဒီေနာက္ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီး ကဆက္ၿပီးေတာ႕

“ကြ်န္ေတာ္ စကား နည္းနည္း ေၿပာစရာ ရွိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ထပ္ေၿပာရမယ္။ အၿမဲတမ္း သတိရပါ။ ခင္ဗ်ာတို႕ ရဲ႕ တာဝန္ဟာ လူနဲ႕ လူေတြရဲ႕ လုပ္ထုံးလုပ္နည္း လမ္းစဥ္ေတြကို အၿမဲတမ္း တိုက္ခိုက္ ရမွာ ၿဖစ္တယ္။ ေၿခႏွစ္ေခ်ာင္း ရွိရင္ ရန္သူလို႕ သတ္မွတ္ရမယ္။ ေၿခေလးေခ်ာင္း သို႕ မဟုတ္ အေတာင္ပံေတြ ရွိရင္ မိတ္ေဆြပဲ။ ၿပီးေတာ႕ လူေတြကို အၿမဲတမ္း ရင္ဆုိင္ တိုက္ခိုက္ဖို႕ အၿမဲတမ္း သတိရေနပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဟာ လူေတြရဲ႕ အမူအက်င္႕ေတြကိုလည္း ဘယ္ေတာ႕မွ အတုမခိုးရဘူး။ အကယ္၍ ကြ်န္ေတာ္တို႕က လူေတြကို တစ္ခ်ိန္မွာ လႊမ္းမိုးအုပ္စိုးႏိုင္ခဲ႕သည္႕တိုင္ေအာင္ သူတို႕ရဲ႕ မေကာင္းတဲ႕ အမူအက်င္႕ေတြကို အတုမယူရဘူး။ ဘယ္တိရိစၦာန္မွ အိမ္နဲ႕ မေနရဘူး။ အိပ္ရာနဲ႕ မအိပ္ရဘူး။ အဝတ္အစားေတြ မဝတ္ရဘူး။ အရက္ မေသာက္ရဘူး။ ေဆးလိပ္မေသာက္ရဘူး။ ပိုက္ဆံ မကိုင္ရဘူး။ ၿပီးေတာ႕ ကုန္ေရာင္း ကုန္သြယ္လုပ္ငန္းေတြမွာပါဝင္ မပတ္သက္ရဘူး။ လူေတြရဲ႕ အမူအက်င္႕ စရိုက္ေတြအားလံုးဟာ မေကာင္းမႈ ဒုစရိုက္ေတြပဲ။ အဲဒါေတြ အားလံုးအၿပင္ ဘယ္တိရိစၦာန္မွ တိရိစၦာန္အခ်င္းခ်င္း ႏိုင္ထက္စီးနင္း မဆက္ဆံရဘူး။ အားနည္းတဲ႕ တိရိစၦာန္ ၿဖစ္ေစ၊ အားၾကီးတဲ႕ တိရိစၦာန္ၿဖစ္ေစ၊ လိမၼာပါးနပ္တဲ႕ တိရိစၦာန္ၿဖစ္ေစ၊ သာမန္ရိုးရိုးသားသား တိရိစၦာန္ပဲ ၿဖစ္ေစ၊ အားလံုးဟာ တေသြးတည္း တသားတည္း ညီရင္းအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြၿဖစ္တယ္။ ဘယ္တိရိစၦာန္မွ အၿခားတိရိစၦာန္ကို မသတ္ၿဖတ္ရဘူး။ တိရိစၦာန္အားလံုး ဟာ တန္းတူ အညီအမွ် ရွိရမယ္။”

“ရဲေဘာ္တို႕ အခု… မေန႕ညခဲ႕ မက္ခဲ႕တဲ႕ ကြ်န္ေတာ္႕ရဲ႕ အိပ္မက္ အေၾကာင္းကို ေၿပာၿပမယ္။ အဲဒီ အိပ္မက္အေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္ ခင္ဗ်ားတို႕ကို ဘယ္လို ေဖၚၿပရမလဲ။ အဲဒီ အိပ္မက္က လူေတြ ဒီကမၻာေၿမၾကီးေပၚကေန လံုးဝေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ႕ အခ်ိန္ကာလ အေၾကာင္းပဲ။ ဒါေပမယ္႕ အဲဒီ အိပ္မက္က ကြ်န္ေတာ္ ေမ႕ေပ်ာက္ေနတဲ႕ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ၿပန္လည္ အမွတ္ရေစတယ္။ လြန္ခဲ႕ေသာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတုန္းက ကြ်န္ေတာ္ ဝက္ေပါက္ကေလးၿဖစ္တုန္းကေပါ႕၊ ကြ်န္ေတာ္႕ အေမနဲ႕ အၿခား ဝက္မၾကီးေတြ ဆိုေလ႕ဆိုထ ရွိခဲ႕တဲ႕ သီခ်င္းေဟာင္း တစ္ပုဒ္ပါ။ သူတို႕က အဲဒီ သီခ်င္းရဲ႕ သံစဥ္နဲ႕ ပထမ စာသား သံုးလံုးေလာက္ပဲ သိၾကတယ္။ အဲဒီ သီခ်င္းရဲ႕ သံစဥ္ကို ကြ်န္ေတာ္ ငယ္စဥ္ ကေလးဘဝကတည္းက အကြ်မ္းတဝင္ ရွိေနခဲ႕တာ။ ဒါေပမယ္႕လည္း အဲဒီသံစဥ္နဲ႕ သီခ်င္းကို စိတ္ထဲကေန ေမ႕ေပ်ာက္ေနတာ အခ်ိန္ကာလအားၿဖင္႕ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာရွိလွၿပီ။ ဒါေပမယ္႕ မေန႕ညကပဲ အဲဒီသီခ်င္းအေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္႕ အိပ္မက္ထဲမွာ ၿပန္လည္ အမွတ္ရမိတယ္။ ပိုၿပီး ထူးဆန္းတာက အဲဒီ သီခ်င္းရဲ႕ စာသားေတြပါ ၿပန္လည္ အမွတ္ရလာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေၿပာရဲတာ တစ္ခုရွိတယ္။ ဒီ သီခ်င္းဟာ ဟုိးအရင္တုန္းက မ်ိဳးခ်စ္တိရိစၦာန္ေတြ သီဆိုခဲ႕ၾကၿပီး မ်ိဳးဆက္ေတြ တစ္ဆင္႕နဲ႕ တစ္ဆင္႕ အကူးအေၿပာင္း ဆင္းသက္ လာတဲ႕ အခါမွာ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားတာၿဖစ္လိမ္႕မယ္။ ရဲေဘာ္တို႕ အခု ကြ်န္ေတာ္ အဲဒီ သီခ်င္းကို ဆိုၿပမယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အသက္ၾကီးၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္႕ အသံေတြလည္း ကြဲအက္ေနလိမ္႕မယ္။ သို႕ေပမယ္႕လည္း ကြ်န္ေတာ္ ဒီ သီခ်င္း သံစဥ္ကို ခင္ဗ်ားတို႕ကို သင္ေပးတဲ႕ အခါ ခင္ဗ်ာတို႕ ကိုယ္တုိင္ ပိုမိုေကာင္းမြန္ေအာင္ သီဆိုတတ္လိမ္႕မယ္။ ဒီသီခ်င္းကို “ဗမာၿပည္ရဲ႕ မ်ိဳးခ်စ္ အာဇာနည္မ်ား” လို႕ ေခၚတယ္။”

ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီးသည္ သူ႕လည္ေခ်ာင္းကို တစ္ခ်က္ရွင္းလိုက္ကာ သီခ်င္းကို စတင္ဆိုေတာ႕သည္။ သူေၿပာသလိုပင္ သူ၏ အသံတို႕သည္ ကြဲအက္ေနသည္။ သို႕ေပမယ္႕ သူသည္ သင္႕တင္႕ေကာင္းမြန္စြာ သီဆိုႏိုင္ေသးသည္။ သီခ်င္းသည္ ရုန္းထ ႏိုးၾကြေစေသာ သံစဥ္မ်ိဳးၿဖစ္သည္။ ဒႆဂီရိ အသည္းႏွစ္လံုး သီခ်င္းလိုလို၊ ဆင္ၾကီး ဂဠဳန္ခ်ီ သီခ်င္းလိုလို သံစဥ္မ်ိဳးၿဖစ္သည္။ စာသားမ်ား မွာ

ဗမာၿပည္ရဲ႕ မ်ိဳးခ်စ္ အာဇာနည္ေတြရယ္
မိုးေအာက္ တခြင္ရဲ႕ သူရဲေကာင္းေတြရယ္
ေရႊအိုေရာင္ေတြ ထြန္းေတာက္ေနတဲ႕ ေရွ႕ အနာဂတ္ဆီရဲ႕
ၾကည္ႏူးဖြယ္ ေတးသံစဥ္ကို နားဆင္ၾကေစ။

မေဝးေတာ႕တဲ႕ ေန႕ရက္ေတြကလည္း လာေနၾကၿပီ
ႏုိင္လိုမင္းထက္ လူေတြကို ေမာင္းထုတ္ၾကေလ
ဗမာၿပည္ၾကီး လိႈင္လိႈင္ ေပါမ်ား ၾကြယ္ဝေနတာ
တို႕ေတြ သာလ်င္ စီးပြားၾကမယ္။

တို႕ေတြအားလံုး ခ်ဳပ္ေႏွာင္ဘဝ လႊတ္ေၿမာက္ေစသား
တို႕ေက်ာ တို႕ပုခံုးတို႕ ရိုက္ပုတ္ခံၿခင္း ေဝးရေစသား
ရုိင္းစိုင္ လက္နက္ေတြလည္း ပ်က္သုံးၾကေစ
ရက္စက္ ႏွိတ္စက္ခံရၿခင္းလည္း ကုန္ဆံုးေစ။

အတိုင္းထက္ အလြန္ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝၾကမယ္
စပါးဆန္ေရ လိႈင္လိႈင္ ေပါလို႕
သီးႏံွေကာက္ပဲ၊ ငရုတ္ ပဲေၿပာင္း
တို႕ဘဝရဲ႕ ေန႕ရက္မ်ားမွာ ၿပည္႕လွ်ံၿဖိဳးေမာက္ ရေစကြယ္။

တို႕ၿမန္ၿပည္သည္လည္း ေနၿခည္ၿဖာထြန္း လင္းေနတဲ႕
သန္႕စင္ ၾကည္လင္ ေခ်ာင္းအင္းအိုင္လည္း စီးေနတဲ႕
ႏုႏုညင္သာ ေလညင္းေၿပလည္း ေသာ႕ေနေလတာ
တို႕ေတြအား လံုး လြတ္လပ္ၾကတဲ႕ ေန႕ရက္ေပါ႕။

ၾကိဳးစာၾကကြဲ႕ ညီေနာင္သားတို႕
ေသပေစ ေၾကပေစ ၊ အရႈံးမေပး မေလွ်ာ႕ ဇြဲနဲ႕
ရဲညီေနာင္သား၊ ၿပည္ခ်စ္သားတို႕
လြတ္လပ္ၿခင္းရဲ႕ ပန္းတိုင္ဆီသို႕ ခ်ီတက္ၾကမယ္ကြယ္။

ဗမာၿပည္ရဲ႕ မ်ိဳးခ်စ္ အာဇာနည္ေတြရယ္
မိုးေအာက္ တခြင္ရဲ႕ သူရဲေကာင္းေတြရယ္
ေရႊအိုေရာင္ေတြ ထြန္းေတာက္ေနတဲ႕ ေရွ႕ အနာဂတ္ဆီရဲ႕
ၾကည္ႏူးဖြယ္ ေတးသံစဥ္ကို နားဆင္ၾကေစ။

သီခ်င္း သီဆိုသံသည္ တိရိစၦာန္မ်ားအားလံုးကို အလြန္အမင္း စိတ္တက္ၾကြေစသည္။ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီး သီခ်င္း အဆံုးသုိ႕ ေရာက္လုေရာက္ခ်ိန္တြင္ တိရိစၦာန္မ်ားအားလံုး သီခ်င္းကို ကိုယ္တိုင္ သီဆိုေနၾကေလၿပီ။ အားလံုးထဲက အညံ႕ဖ်င္းဆံုးအေကာင္သည္ပင္ သံစဥ္ႏွင္႕ စာသား အခ်ိဳ႕ကို လိုက္လံ သီဆိုႏိုင္ေလသည္။ ထက္ထက္ၿမက္ၿမက္ ရွိေသာ အေကာင္ေတြၿဖစ္သည္႕ ဝက္ႏွင္႕ ေခြး တို႕သည္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္လံုးကို တစ္ခဏအတြင္း မွာ ႏုတ္တိုက္ ရြတ္ဆိုႏိုင္ေလသည္။ ထို႕ေနာက္ ႏွစ္ေခါက္ သံုးေခါက္ေလာက္ ေလ႕က်င္႕ သီဆိုၿပီး ၾကသည္႕ အခါတြင္ ယာခင္းၿခံတစ္ခုလံုး ညီတူ သံၿပိဳင္ သီဆိုသံၿဖင္႕ ဟိန္းထြက္ သြားေလသည္။ ႏြားမ်ားက ၿမည္ဟီးၾကသည္။ ေခြးမ်ားက အူဟစ္ၾကသည္။ သိုးမ်ားက ပဲသံမ်ား ၿပဳၾကသည္။ ၿမင္းမ်ားက လည္း ဟီးၾကသည္။ ဘဲမ်ားကလည္း တစ္ကြပ္ကြပ္ႏွင္႕ ေအာ္သည္။ အားလံုးသည္ သီခ်င္းၿဖင္႕ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးၾကလ်က္ ငါးၾကိိမ္တိတိ ဆက္တိုက္ ဟစ္ေအာ္ သီဆိုၾကသည္။ အကယ္၍သာ တားမည္႕ ဟန္႕မည္သူမ်ား မရွိလွ်င္ ညလံုးေပါက္ အဆက္မၿပတ္ သီဆိုဖြယ္ ရွိသည္။

ကံမေကာင္းစြာပင္ သီခ်င္း သံၿပိဳင္ ဟစ္ေအာ္သံက ကိုသာဒြန္ကို အိပ္ရာမွ ႏိူး လိုက္ သလိုၿဖစ္သြားသည္။ ယာခင္းထဲ ေၿမေခြးမ်ား ဝင္ေနသလားလို႕ ကိုသာဒြန္းတစ္ေယာက္ အိပ္ရာမွ ရုတ္တရက္ ထသည္။ အိပ္ခန္း နံရံေထာင္႕ တြင္ အၿမဲတမ္း ေထာင္ထားေသာ ေသနတ္ကို ေကာက္ယူလိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ ညေမွာင္ေမွာင္ ယာခင္းထဲသို႕ ေသနတ္က်ည္ကို ရမ္းသမ္းပစ္လိုက္သည္။ က်ည္ဆံတို႕သည္ စပါးက်ည္၏ နံရံထဲသို႕ ထိုးေဖာက္ဝင္ေရာက္သြားသည္။ တိရိစၦာန္တို႕၏ အစည္းအေဝးလည္း အလ်င္အၿမန္ ရုတ္သိမ္း ရသည္။ အားလံုး ကိုယ္အိပ္စက္ သည္႕ ေနရာကိုယ္စီသို႕ အလ်င္အၿမန္ ၿပန္ေၿပးၾကသည္။ ငွက္တုိ႕ သည္ အိပ္စက္ရာ ထုတ္တန္းဆီကို ပ်ံတက္ ၾကသည္။ အၿခား တိရိစၦာန္တို႕သည္ အိပ္စက္ရာ ေကာက္ရုိးခင္းသို႕ ၿပန္ၾကသည္။ တစ္ခဏ အတြင္းတြင္ ယာေၿမၿခံ တစ္ခုလံုး ပကတိ အိပ္စက္ ၿခင္းသို႕ ေရာက္ရွိသြားသည္။

အနႏၱေမတၱာၿဖင္႕
ဘေကာင္း
[ဆက္ေရးရမည္႕ ဘာသာၿပန္]

တိရိစၦာန္တို႕ ယာေတာေၿမ အခန္း(၁ - ၁)


အခန္း(၁)
ညပိုင္းေရာက္သည္ ႏွင္႕ ၿမန္တိုင္း ေမြးၿမဴေရးၿခံ ပိုင္ရွင္ ကိုသာဒြန္း သည္ ၾကက္ၿခံမ်ား ကို္ လိုက္လံ ေသာ႕ခတ္ ပိတ္ဆို႕ရသည္။ သို႕ေသာ္ ဒီကေန႕ ညက အရက္မူးလြန္ေနသည္႕ အတြက္ ၾကက္မ်ားကို အသြင္းအထုတ္လုပ္သည္႕ ၿခံတံခါးေပါက္ ေသးေသးေလး ကို ပိတ္ဖို႕ ေမ႕သြားခဲ႕သည္။ အရက္မူးေနသည္႕ အတြက္ လက္ထဲတြင္ကိုင္ထားေသာ မီးအိမ္သည္လည္း ဘယ္ညာ ရိန္းထိုး လႈပ္ခါေနသည္။ ထိုမီးအိမ္အလင္းကို အားကိုးၿပဳကာ ခႏၶာကိုယ္ ရိန္းထိုး ယိုင္ထိုးႏွင္႕ ယာခင္းကို ၿဖတ္ေလွ်ာက္ ခဲ႕သည္။ အိမ္ ေနာက္ေဖး တံခါးေပါက္ ေရာက္သည္႕ အခါတြင္ ဖိနပ္ကို ေရာက္ရာ ေပါက္ရာ ကန္ခြ်တ္ ပစ္ခဲ႕သည္။ ထို႕ေနာက္ စားဖိုေဆာင္ အခန္းသို႕ ဝင္ကာ ကိုယ္တိုင္ ခ်က္ထားေသာ အရက္ပံုးကို ဖြင္႕ၿပီး ေနာက္ဆံုးပိတ္ အေနၿဖင္႕ တစ္ခြက္ေလာက္ ေမာ႕လိုက္ေသးသည္။ ထို႕ေနာက္မွ အိမ္ယာဝင္သည္။ ကိုသာဒြန္း အိမ္ရာ ထဲေရာက္ေတာ႕ ကိုသာဒြန္း ကေတာ္က အိမ္ေမာက်လို႕ ေဟာက္ေတာင္ ေဟာက္ေနၿပီ။

ကိုသာဒြန္း အိမ္ရာထဲေရာက္ၿပီး အိပ္ခန္းမီးၿငိမ္းလိုက္သည္ႏွင္႕ တၿပိဳင္နက္ တီးတိုး ေၿပာဆိုသံမ်ား ေမြးၿမဴေရးၿခံထဲမွ ထြက္ေပၚလာသည္။ လြန္ခဲ႕ေသာ ညက ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီး တစ္ေကာင္ ထူးဆန္းေသာ အိပ္မက္ မက္လို႕ ၿခံထဲမွာ ရွိတဲ႕ အၿခားေသာ တိရိစၦာန္မ်ားႏွင္႕ စကားေၿပာခ်င္သည္ ဟု ေန႕ခင္းပိုင္း တုန္းက ၿခံထဲတြင္ သတင္းေတြ ၿပန္႕ေနခဲ႕သည္။ ၿခံပိုင္ရွင္ ကိုသာဒြန္း ၿခံထဲက ထြက္တဲ႕အခ်ိန္ ၿခံထဲကတိရိစၦာန္အားလံုး စပါးက်ီၾကီး ထဲ၌ ေတြ႕ၾကရန္ စီစဥ္ထားၾကသည္။ အားလံုးက သူ႕ကို ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီးဟု ေခၚၾကသည္။ တကယ္ေတာ႕ သူသည္ ၿပီးခဲ႕တဲ႕ ဝက္အလွၿပိဳင္ပြဲတုန္းက “ၿပည္ခ်စ္အလွ” အလွဆံုး ဝက္ၿဖဴၾကီးဆုကို ရထားၿပီးသူၿဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္ ဘယ္သူမွ သူ႕ကို ၿပည္ခ်စ္အလွ လို႕ မေခၚ။ ဖိုးဝက္ၿဖဴ လို႕သာ ေခၚၾကသည္။ တကယ္ေတာ႕ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီးသည္ အားလံုး၏ ရိုေသေလးစားၿခင္းကို ခံရေသာ သူၿဖစ္သည္။ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီး စကားေၿပာမည္ ဆိုပါက ၿခံထဲတြင္ ရွိေသာ တိရိစၦာန္မ်ားအားလံုး အိပ္ေရး တစ္နာရီေလာက္ အပ်က္ခံၿပီး နားေထာင္ဖို႕ ဆိုလည္း ဝန္မေလးၾက။

စပါးက်ီ၏ အဆံုးစြန္း တစ္ဖက္ ကုန္း မို႕မို႕ အၿမင္႕တစ္ေနရာတြင္ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီးသည္ ေကာက္ရိုးခင္းေပၚ ၌ တည္ၿငိမ္စြာ ေနရာယူလ်က္ ရွိသည္။ ဖိုးဝက္ၿဖဴ ထိုင္ေနသည္႕ ေနရာ၏ အေပၚ အၿမင္႕ ထုတ္တန္းတြင္ မီးအိမ္ေလး တစ္ခု ခ်ိန္ဆြဲထားသည္။ အသက္အားၿဖင္႕ တစ္ဆယ္ႏွစ္ ႏွစ္ ရွိၿပီ ၿဖစ္ေသာ္လည္း သူသည္ ေတာင္႕တင္း ခိုင္မာ သန္စြမ္းလွသည္။ သူ၏ အသြင္ အၿပင္သည္ ခန္ၿငား ထည္ဝါပံု ပိုေပါက္သည္။ သူ၏ ပါးေစာင္တြင္လည္း အစြယ္မ်ား မက်ိဳးမပဲ႕ရွိေသးသည္႕အၿပင္ ဉာဏ္စြမ္း ဉာဏ္စ ထက္ၿမက္မည္႕ ဟန္၊ သနား ၾကင္နာ ကူညီတတ္မည္႕ အသြင္လည္း ထင္ဟပ္လ်က္ ရွိသည္။ မၾကာခင္ တြင္ အၿခားေသာ တိရိစၦာန္မ်ားလည္း ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင္႕ ဝင္ေရာက္လာကာ သင္႕တင္႕သလို ေနရာယူၾကသည္။ ပထမဦးဆံုး ေအာင္နက္၊ မိညိဳႏွင္႕ ဂုတ္ၾကား တို႕ ေခြးသံုးေကာင္ ဝင္လာသည္။ ထို႕ေနာက္ ဝက္မ်ားလည္း ဝင္ေရာက္လာကာ ဖိုးဝက္ၿဖဴ ထိုင္ေနသည္႕ ကုန္းၿမင္႕ေရွ႕က ေကာက္ရိုးခင္း ေပၚတြင္ ေနရာယူၾကသည္။ ၾကက္မမ်ား က ၿပဴတင္းေပါက္ ေဘာင္တြင္ နားေနၾကသည္။ ခိုမ်ားကလည္း စပါးက်ီေခါင္မိုး ထုတ္တန္းမ်ားဆီသို႕ ပ်ံတက္ ေနရာယူၾကသည္။ သိုးႏွင္႕ ႏြားမ်ားသည္ ဝက္မ်ား၏ အေနာက္တြင္ ထိုင္ကာ အစာေဟာင္းမ်ား ကို စၿမံဳ႕ၿပန္ၾကသည္။ လွည္းဆြဲသည္႕ ၿမင္းႏွစ္ေကာင္ ၿဖစ္ေသာ ဘိုးနီ ႏွင္႕ ခင္တုတ္ တို႕က ေလးလံ ေႏွးေကြး ေသာ ေၿခလွမ္းမ်ား ၿဖင္႕ အတူတကြ လမ္းေလွ်ာက္ ဝင္လာၾကသည္။ ေၿခဆံေမြးမ်ားၿပည္႕ႏွက္ေနေသာ ၿမင္းခြာကို ေကာက္ရိုးခင္း မ်ား အေပၚသို႕ နင္းခ်သည္႕အခါ ေကာက္ရိုးေအာက္တို႕တြင္ ပုန္းေနတတ္ေသာ အေကာင္ငယ္ေလးမ်ား ကို မထိခိုက္မိေအာင္ ဂရုတစိုက္ႏွင္႕ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ေနရာယူသည္။ ခင္တုတ္သည္ သန္မာ ထြားၾကိဳင္းေသာ မိခင္ ၿမင္းမ တစ္ေကာင္ ၿဖစ္ကာ ၿမင္းသက္တမ္း၏ တစ္ဝက္မွ်လည္း အသက္ရွိလုၿပီ္။ ေလးေကာင္ေၿမာက္ ၿမင္းကေလး တစ္ေကာင္ ေမြးၿပီး ေနာက္ အရင္လို သန္သန္မာမာ မရွိေတာ႕ေခ်။ ဘိုးနီကေတာ႕ တစ္ကယ္႕ ၾကီးမားထြားၾကိဳင္းေသာ ၿမင္းသန္ၾကီး တစ္ေကာင္ ၿဖစ္သည္။ သန္မာလိုက္သည္မွာလည္း သာမန္ ၿမင္း ႏွစ္ေယာက္ ေပါင္းစပ္ ထားသေလာက္ သန္မာလွသည္။ ႏွာေခါင္းေပၚက အၿဖဴေရာင္ အစင္းေၾကာင္းၾကီးေၾကာင္႕ သူ၏ အသြင္အၿပင္သည္ ၾကည္႕ရ အရုပ္ဆိုးလွသည္။ တကယ္ေတာ႕ ဘိုးနီသည္ ပထမတန္းစားဝင္ အသိ ဉာဏ္ ထက္ၿမက္သူ မဟုတ္။ သို႕ေသာ္ သူ၏ မဆုပ္မနစ္ ဇြဲလုံးလ ရွိသည္႕ အမူအက်င္႕၊ သန္မာေသာ အလုပ္လုပ္ ႏိုင္စြမ္း ခြန္အားတို႕ ေၾကာင္႕ အားလံုးက သူ႕ကို ေလးစားၾကသည္။ ၿမင္းေတြ ဝင္လာ ၾကၿပီးေနာက္ အၿဖဴေရာင္ ဆိတ္တစ္ေကာင္ ၿဖစ္သည္႕ ၿဖဴလံုး ဝင္လာသည္။ ထို႕ေနာက္ လားတစ္ေကာင္ ၿဖစ္သည္႕ ဘိုးညိဳ ဝင္လာသည္။ ဘိုးညိဳသည္ ၿခံထဲတြင္ ရွိေသာ တိရိစၦာန္မ်ား ထဲမွ အသက္ အၾကီးဆံုးေသာ အေကာင္ၿဖစ္သလို စိတ္ရွည္ သည္းခံစိတ္ အလြန္တရာ နည္းသူလည္း ၿဖစ္သည္။ သူသည္ စကား သိမ္မေၿပာ၊ သူေၿပာလုိက္ၿပန္ရင္လည္း အၿမဲတမ္းလိုလို အမ်ားႏွင္႕ေထာ္ေလာ္ကန္႕လန္႕၊ ဘုက်ေသာ စကားမ်ားသာ ေၿပာေလ႕ရွိသည္။ ဥပမာ ေၿပာရလွ်င္ ဘုရားသခင္က သူအား အၿမီွးတစ္ခု ေပးထားသည္မွာ ယင္ေကာင္မ်ားကို ေၿခာက္ထုတ္ ဖို႕ဟု သူက ေၿပာသည္။ သို႕ေပမယ္႕ သူတြင္ အၿမီွးမရွိေတာ႕လွ်င္ ယင္ေကာင္မ်ား လည္း မရွိေတာ႕ဟု ဆိုၿပန္သည္။ ၿခံထဲတြင္ ရွိေသာ တိရိစၦာန္မ်ား အၾကား တြင္ သူတစ္ေကာင္းတည္းသာ ဘယ္ေသာ အခါမွ် ရီေမာၿခင္း မရွိ။ ဘာေၾကာင္႕ လဲဟု ေမးလွ်င္ သူအတြက္ ရီစရာ ဘာမွ မေတြ႕ဟု ေၿပာလိမ္႕မည္။ အဘယ္သို႕ပင္ ၿဖစ္ေစ သူသည္ ၿမင္းၾကီးဘိုးနီ ကိုေတာ႕ ခ်စ္ခင္ ရင္ႏွီး မႈရွိသည္။ သူက ဖြင္႕ဟ မေၿပာၿပသည္႕ တိုင္ေအာင္ အားလံုးက သိထားသည္။ တနဂၤေႏြ ေန႕မ်ား ဆိုလွ်င္ သူတို႕ ႏွစ္ေကာင္သည္ ရိတ္သိမ္းထားေသာ ၿခံေၿမ၏ တစ္ဖက္ ၿမင္းၿခံ ခပ္ေသးေသးေလး တစ္ခုတြင္ အခ်ိန္ၿဖဳန္းေနၾကေလ႕ရွိသည္။ ႏွစ္ေကာင္ ေဘးခ်င္း ယွဥ္တြဲလ်က္ တစ္ေနရာရာကို ေငးစိုက္ၾကည္႕ေနၾက ကာ စကားလည္း တခြန္းမွ် မေၿပာၾကေခ်။
ၿမင္းႏွစ္ေကာင္ ေနရာယူၿပီး ခ်ိန္တြင္ အေမေပ်ာက္ ရွာေနေသာ ဘဲကေလး တစ္အုပ္သည္ ပီက်ီ ပီက်ီ အသံစာစာၿပဳလ်က္ စပါးက်ီထဲ ေၿပးဝင္လာၾကသည္။ ထို႕ေနာက္ ဟိုေၿပးလိုက္ ဒီေၿပးလိုက္ႏွင္႕ အၿခား အေကာင္မ်ား၏ အနင္း ကို မခံရေအာင္ ပုန္းခိုစရာေနရာကို ရွာၾကသည္။ ၿမင္းမၾကီး ခင္တုတ္က သူမ၏ ေရွ႕ေၿခ ႏွစ္ေခ်ာင္းကို ေကြးကာ အကာအကြယ္ေလး တစ္ခု လုပ္ေပးသၿဖင္႕ ဘဲကေလးမ်ားသည္ ခင္တုတ္၏ ေၿခေထာက္ အၾကားတြင္ ပုန္းခိုၾကသည္။ ခဏ အတြင္းမွာပင္ ဘဲကေလးမ်ားလည္း အိပ္သြားသည္။ ေနာက္ဆံုး တြင္ ကိုသာဒြန္း၏ လူစီးလွည္း ကို ဆြဲရေသာ ခပ္တံုးတံုး ခပ္အအ ႏွင္႕ လွလွပပ ရွိသည္႕ အၿဖဴေရာင္ ၿမင္းမ မိုမို ဝင္လာသည္။ မိုမို ဝင္လာသည္႕ပံုက သၾကားခဲ တစ္ခဲကို ဝါးလ်က္ မခို႕တရို႕ လႈပ္လီ လႈပ္လဲ႕ ဟန္အၿပည္႕ႏွင္႕ ၿဖစ္သည္။ အေရွ႕ဆံုး အနီး အနားတြင္ ေနရာယူကာ သူမ၏ လည္ဆံေမႊးမ်ားကို တစ္ခါခါႏွင္႕ ေဝ႕ရမ္းလ်က္ရွိသည္။ လည္ဆံေမႊးတြင္ အလွဆင္ထားေသာ အနီေရာင္ ဖဲၿပားေလးကို အမ်ားသူငွာ သတိၿပဳမိေစရန္ ၿဖစ္သည္။ အားလံုး၏ ေနာက္ဆံုးတြင္ ကိုေရႊေၾကာင္ ဝင္လာသည္။ ဟုိဟို ဒီဒီ ၾကည္႕လိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ ထံုးစံအတိုင္း ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ရွိမည္႕ ေနရာကို ရွာသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ဖိုးနီႏွင္႕ ခင္တုတ္ ၿမင္းႏွစ္ေကာင္ အၾကားတြင္ တိုးေခြ႕ ေနရာယူလိုက္သည္။ ထိုေနရာသည္ သူ႕အတြက္ ဇိမ္က်က် မွိန္းေမာ လို႕ရသည္။ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီး စကားေၿပာသည္႕ အခါ နားေထာင္ေနစရာမလို။

တိရိစၦာန္မ်ား အားလံုး စုံစံုညီညီ စုေဝးမိသည္။ သို႕ေသာ္ အေနာက္ေပါက္ တံခါးမၾကီး၏ ထုတ္တန္းတြင္ အိပ္ေသာ က်ီးနက္ၾကီး ဦးမိုး တစ္ေကာင္ ေပၚမလာ။ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီး က အားလံုးကို တစ္ခ်က္ ေဝ႕ၾကည္႕လိုက္သည္။ အားလံုး သူ႕ေနရာႏွင္႕ သူ ေနရာတစ္က် ရွိၾကကို ေတြ႕ရသည္ႏွင္႕ လည္ေခ်ာင္းကို တခ်က္ ရွင္းလိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္

“ရဲေဘာ္တို႕ ခင္ဗ်ာတို႕ အားလံုး ၾကားသိထားတဲ႕ အတိုင္းပဲ၊ မေန႕ညက ကြ်န္ေတာ္ ထူးဆန္းတဲ႕ အိပ္မက္ မက္ခဲ႕တယ္။ ဒါေပမယ္႕ အဲဒီ အိပ္မက္ အေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္ေတာ႕ ေၿပာၿပမယ္။ အခု အရင္ဦးဆံုး အၿခား အေၾကာင္း အရာတစ္ခု ေၿပာၿပစရာရွိတယ္။ ရဲေဘာ္တို႕ ကြ်န္ေတာ္ ရဲေဘာ္တို႕နဲ႕ အတူ ေနာင္ လေပါင္းမ်ားစြာ အထိ ေနႏိုင္ေတာ႕မယ္ မထင္ဘူး။ သို႕ေပမယ္႕ ကြ်န္ေတာ္ မေသခင္မွာ ကြ်န္ေတာ္ မွတ္သား ေလ႕လာ ထားမိတာေလးေတြကို ပုခံုးေၿပာင္း တာဝန္ လြဲေပးဖို႕ လိုအပ္တယ္လို႕ ခံစားမိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဘဝမွာ အၾကာၾကီး ေနထိုင္ခဲ႕ၿပီးၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေယာက္ တည္း ရွိတဲ႕ အခ်ိန္တုန္းကလည္း ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားမိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဒီ ကမၻာေၿမေပၚမွာ အသက္ရွင္ေနထိုင္ရၿခင္း ရဲ႕ ဘဝတန္ဖိုးေတြ၊ ဘဝရဲ႕ ၿဖစ္ရိုးၿဖစ္စဥ္ ွဓမၼတာေတြကို အေတာ္အတန္ နားလည္ ခဲ႕ၿပီးၿပီလို႕ ဆိုလို႕ရမယ္။ ေနာက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႕ တိရိစၦာန္ေတြရဲ႕ ဘဝေတြ ဘယ္လို ေနထိုင္စားေသာက္ေနၾကရသလဲဆိုတာလဲ နားလည္ထားတယ္။ အခုလည္း ခင္ဗ်ာတို႕ကို ေၿပာၿပခ်င္တဲ႕ ဆိုတဲ႕ အေၾကာင္းအရာဟာ အဲဒါပဲ”

“ကဲ ရဲေဘာ္တို႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အခု အသက္ရွင္ေနထိုင္ေနၾကရတဲ႕ ဒီဘဝဟာ ဘာလဲ။ လက္ရွိမ်က္ေမွာက္ အေၿခအေနကိုပဲ ၾကည္႕ၾကရေအာင္။ တကယ္ေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘဝေတြဟာ ဦတည္ရာမဲ႕ၿပီး ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးေနရတယ္။ အလုပ္ဆိုလည္း ပင္ပန္းဆင္းရဲၿခင္းၾကီးစြာလုပ္ရၿပီး၊ အသက္ရွင္ေနထိုင္ရတဲ႕ ဘဝသက္တမ္းေတြ တိုေတာင္းလာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေမြးဖြားလာရတယ္။ ၿပီးေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ခႏၶာကိုယ္ အသက္ရွင္သန္ ေနႏိုင္ရုံမွ် အစာကိုပဲ စားေသာက္ရတယ္။ အဲဒါအၿပင္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္စြမ္းရွိတဲ႕ အေကာင္ေတြဆိုရင္ ေနာက္ဆံုးခြန္အား ယဲ႕ယဲ႕ပဲ က်န္တဲ႕ အထိ အလုပ္ေတြကို လုပ္ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ကို အတင္း အဓၶမခိုင္းၿပီးလို႕ ေနာက္ဆံုး လုံးဝ အလုပ္မလုပ္ႏိုင္ေတာ႕တဲ႕ အရြယ္ ေရာက္တဲ႕ အခါၾကေတာ႕ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ရက္စက္မႈေတြနဲ႕ သတ္ၿဖတ္ၿခင္းကို ခံရတယ္။ ဒီ ၿမန္မာၿပည္မွာ ရွိတဲ႕ တိရိစၦာန္ေတြအားလံုး ဟာ အသက္တစ္ႏွစ္ၿပည္႕ ၿပီးတဲ႕ေနာက္ ေပ်ာ္ရြင္မႈဆိုတာ မရွိေတာ႕ဘူး။ ဘဝရဲ႕ စည္းစိမ္ကို ခံစားရဖို႕ဆိုတာလည္း မသိေတာ႕ဘူး။ ၿမန္မာၿပည္မွာ ရွိတဲ႕ တိရိစၦာန္ေတြအားလံုး ဟာ မလြတ္လပ္ဘူး။ တိရိစၦာန္တစ္ေကာင္ရဲ႕ ဘဝဟာ လမ္းေပ်ာက္ ဦးတည္ရာမဲ႕ၿပီး ကြ်န္တစ္ေကာင္လိုပဲ အလုပ္ေတြ လုပ္ေနရတယ္။ ဒါဟာ ၿဖစ္ပ်က္ေနတဲ႕ အမွန္တရားပဲ”

“ဒါဆိုရင္ ဒါဟာ သဘာဝတရားၾကီးရဲ႕ သာမန္ ၿဖစ္ရုိးၿဖစ္စဥ္ ကံစီမံတဲ႕ သေဘာတရားပဲလား လို႕ ေမးၿမန္းၾကည္႕မယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေနထိုင္ေနတဲ႕ ဒီၿမန္မာၿပည္ၾကီးဟာ သဘာဝ သယံဇာတေတြ ခ်ိဳ႕တဲ႕လြန္းလို႕ ဒီတိုင္းၿပည္ၾကီး မွာပဲ မွီတင္းေနထုိင္ၾကတဲ႕ တိရိစၦာန္ေတြ ေကာင္းမြန္တဲ႕ ဘဝမွာ မေနႏိုင္ၾကတာလားလို႕ ေမးၿမန္ဖြယ္ရွိမယ္။ မဟုတ္ဘူး။ ရဲေဘာ္တို႕။ ကြ်န္ေတာ္ အၾကိမ္ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ ထပ္ေၿပာလိုက္အံုးမယ္။ ဒါမွာ မဟုတ္ဘူးလို႕။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အမိၿမန္မာၿပည္ဟာ စိုက္ပ်ိဳးေၿမ အဆီအႏွစ္ေပါးမ်ား ၾကြယ္ဝတဲ႕ တိုင္းၿပည္ တစ္ၿပည္ၿဖစ္တယ္။ ရာသီဥတု ကလည္း ေကာင္းမြန္ သာယာတယ္။ ဒီ ႏိုင္ငံမွာ မွီတင္း ခိုနားေနတဲ႕ သူေတြ အားလံုးကို အစားအစာ လံုလံုေလာက္ေလာက္ ေထာက္ပံ႕ေပးႏိုင္တဲ႕ အၿပင္ အေၿမာက္အၿမား ပိုလွ်ံတဲ႕ အထိ ထုတ္လုပ္ႏိုင္စြမ္းရွိတယ္။ အခု ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေနတဲ႕ ဒီယာေတာေၿမကို ပဲ ၾကည္႕။ ၿမင္း တစ္ဆယ္႕ႏွစ္ေကာင္၊ ႏြား အေကာင္ႏွစ္ဆယ္၊ ဆိတ္ အေကာင္တစ္ရာေလာက္ မွီတင္း ေနထုိင္ ႏိုင္တယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ႕လည္း အားလံုးဟာ စိတ္ကူးယဥ္တာထက္ေတာင္ သာလြန္ေကာင္းမြန္တဲ႕ ဘဝမွာ သက္ေတာင္႕ သက္တာ ဂုဏ္သေရ ရွိရွိ ေနထိုင္ရတယ္။ ဒါနဲ႕ ေတာင္မ်ား ဘာၿဖစ္လို႕ အခုလို႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ဘဝေတြဟာ ဦတည္ရာမဲ႕ၿပီး ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးေနရတာလဲ။ အဲဒါဟာ ဘာၿဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လုပ္အားေတြနဲ႕ အလုပ္လုပ္လို႕ ထြက္လာတဲ႕ ထြက္ကုန္ ပစၥည္းေတြ အားလံုးနီးပါးကို လူေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဆီကေန ခိုးယူေနလို႕ပဲ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အခုလို ၾကံဳေတြေနရတာေတြ အတြက္ အေၿဖရွိတယ္ ရဲေဘာ္တို႕။ အဲဒါကို တိုတို တုတ္တုတ္ စကားတစ္လံုတည္းနဲ႕ ေၿပာရရင္ လူ ပဲ။ လူ ဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ တကယ္႕ ရန္သူ စစ္စစ္ပဲ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ရဲ႕ မ်က္ေမွာက္ ၿမင္ကြင္းထဲကေန လူ ေတြကို ဖယ္ရွားပစ္ရမယ္။ ဒါဆိုရင္ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးၿခင္း ၿပႆနာ၊ အတင္းအဓၶမ အလုပ္ေစခိုင္းခံရတဲ႕ၿပႆနာ အဓိက တရားခံကို ဖယ္ရွားၿပီး ၿဖစ္လိမ္႕မယ္။”

“လူ ဟာ ထုတ္ကုန္ ဘာတစ္ခုမွ မထုတ္ပဲ၊ အလကား စားသံုးေနတဲ႕ သတၲဝါေတြ ၿဖစ္တယ္။ လူဟာ ႏို႕လည္း မထုတ္ဘူး။ လူဟာ ဥလည္း မဥဘူး။ လယ္ေၿမကို ထြန္ဖို႕ေအာင္လည္း ခြန္အား မရွိဘူး။ ယုန္ဖမ္း အမဲလိုက္ ဖို႕ ၿမန္ၿမန္ေၿပး ႏိုင္သလား ဆိုေတာ႕လည္း မေၿပးႏိုင္ဘူး။ ဒါနဲ႕မ်ားေတာင္ လူဟာ တိရိစၦာန္ေတြရဲ႕ အရွင္သခင္ ၿဖစ္ေနေသးတယ္။ တိရိစၦာန္ေတြကို အလုပ္လုပ္ ခိုင္းတယ္။ အဲဒီအတြက္ တိရိစၦာန္ေတြကို ဘာၿပန္ေပးသလဲဆိုေတာ႕ အစာမငတ္ရုံ တမယ္ပဲ ေကြ်းေမြးထားတယ္။ က်န္တဲ႕ အရာေတြအားလံုးကို သူ႕အတြက္ပဲ သိမ္းဆည္းသြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဟာ ေၿမေတြ ထြန္ယက္ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ စြန္႕ပစ္တဲ႕ မစင္ေတြနဲ႕ပဲ စိုက္ပ်ိဳးေၿမၾသဇာ တိုးပြားေစတယ္။ ဒါနဲ႕မ်ားေတာင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ တိရိစၦာန္ တစ္ေကာင္ တစ္ၿမီးမွ လူကို စိုးစိကေလးေတာင္ မလႊမ္းမိုးႏိုင္ဘူး။ ႏြားေတြ၊ ခင္ဗ်ားတို႕ ကြ်န္ေတာ္မ်က္ၿမင္ကိုယ္ေတြ႕ အရ ေမးမယ္ဗ်ာ။ လြန္ခဲ႕တဲ႕ ႏွစ္က ႏြားႏို႕ ဂါလံ ဘယ္ႏွစ္ေထာင္ေလာက္ ခင္ဗ်ားတို႕ ထုတ္လုပ္ေပးခဲ႕ရသလဲ။ ၿပီးေတာ႕ ခင္ဗ်ားတုိ႕ရဲ႕ ႏြားကေလးေတြ သန္မာၾကီးထြားလာေစဖို႕ ေၾကြးေမြးရမဲ႕ အဲဒီ ႏြားႏို႕ေတြ ဘယ္ေရာက္သြား သလဲ။ ခင္ဗ်ာတို႕ ထုတ္လုပ္လိုက္တဲ႕ ႏြားႏို႕ အစက္တိုင္း အစက္တိုင္းဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ရဲ႕ ရန္သူေတြရဲ႕ လည္းေခ်ာင္းထဲ အကုန္ ေလ်ာဝင္ စီးဆင္းကုန္တယ္။ ၾကက္မေတြ ေရာ ဘာထူးလဲ။ ၿပီးခဲ႕တဲ႕ ႏွစ္တုန္းက ခင္ဗ်ားတို႕ ၾကက္ဥေတြ ဘယ္ႏွစ္လံုးေတာင္ ဥခ်ခဲ႕ရသလဲ။ အဲဒီအထဲက ဘယ္ႏွစ္လံုးေလာက္ ၾကက္ကေလးေတြအၿဖစ္ အေကာင္ေပါက္ခဲ႕သလဲ။ အေကာင္နည္းနည္းပဲ ေပါက္ရၿပီး က်န္တဲ႕ ၾကက္ဥေတြ အားလံုး ေစ်းမွာ ေရာင္းစားလိုက္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ကိုသာဒြန္းနဲ႕ သူ႕ရဲ႕ တပည္႕ တပန္းေတြက ေရာင္းလို႕ ရတဲ႕ ပိုက္ဆံေတြ အားလံုး သိမ္းၾကံဳးယူသြားၾကတယ္။ ေနာက္ ဒီမယ္ ခင္တုတ္၊ နင္ေမြးေပးခဲ႕တဲ႕ ၿမင္ေပါက္ကေလးေတြ ေလးေကာင္ ဘယ္ေရာက္သြားၿပီလည္း။ အဲဒီ ၿမင္းကေလးေတြက နင္ အခုလို အသက္အရြယ္ၾကီးရင္႕လာတဲ႕ အရြယ္ေရာက္ရင္ နင္႕ကို ၿပဳစု ေစာင္႕ေရွာက္ရမွာ။ အခုေတာ႕ နင္႕ ၿမင္းကေလးေတြလည္း တစ္ႏွစ္ၿပည္႕တာနဲ႕ ေရာင္းစားခံရတယ္။ နင္လည္း သူတို႕ကို ဘယ္ေတာ႕မွ ထပ္မေတြ႕ရေတာ႕ဘူး။ အဲဒီ ၿမင္းကေလး ေလးေကာင္ ေမြးေပးရတာေတြ၊ လယ္ေၿမမွာ အလုပ္ေတြ လုပ္ေပးရတာေတြ အတြက္ နင္ဘာၿပန္ရသလဲ။ အခ်ိဳးက်ေပးတဲ႕ မစို႕မပို႕စားစရာ ေဝစုနဲ႕ ၿမင္းအိမ္ ေသးေသးေလး တစ္ခုပဲ ရတယ္မလား။”