Thursday, October 21, 2010

တိရိစၦာန္တို႕ ယာေတာေၿမ (၂ - ၂)


ပထမ ငါးမိနစ္ ခန္႕အထိ တိရိစၦာန္တို႕သည္ သူတို႕၏ ေအာင္ၿမင္မႈရလဒ္ကို သိပ္မယံုၾကည္ႏိုင္ၾက။ ပထမဦးစြာ သူတို႕သည္ ယာေၿမ ၿခံစည္းရိုး ပတ္ပတ္လည္ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ကဆုန္ေပါက္ေၿပးလႊားကာ လူတစ္ေယာက္မွ် ခိုေအာင္းၿပီး မရွိေစရန္ ၾကည္႕ရႈ႕စစ္ေဆးၾကသည္။ ထို႕ေနာက္ ကိုသာဒြန္းႏွင္႕ ပတ္သက္သည္႕ အရာမွန္သမွ် ဖယ္ရွာပစ္ဖို႕ ၿခံအေဆာက္အအံုမ်ားဆီသို႕ ၿပန္လည္ေၿပးလႊားလာၾကသည္။ ၿမင္းေဇာင္း တဖက္တြင္ရွိေသာ အလုပ္ရံုခန္း တံခါးသည္လည္း က်ိဳးပဲ႕ကာ ပြင္႕ေနသည္။ သံတို သံစမ်ား၊ သံနားကြင္းမ်ား၊ ေခြးခ်ည္သံၾကိဳးမ်ား၊ ဝက္မ်ား သိုးမ်ားကို ကို သင္းကြပ္ရာတြင္ ကိုသာဒြန္း သံုးေလ႕ရွိေသာ ဓါးမ်ား အစရွိသည္တို႕ကို ပစ္ေပါက္ထုတ္ၾကသည္။ နဖားၾကိဳးမ်ား၊ နားပတ္ၾကိဳးမ်ား၊ ၿမင္းပါးခ်ဳပ္မ်ား၊ နားခ်ပ္မ်ား၊ ၾကာပြတ္တံမ်ား အားလံုးကို စုပံုကာ ယာကြင္းၿပင္တြင္ မီးရႈိ႕ပစ္ၾကသည္။ ၾကာပြတ္တုတ္မ်ား မီးေလာင္ကြ်မ္းေနသည္ကို ၾကည္႕ကာ တိရိစၦာန္မ်ား ၿမဴးတူး ခုန္ေပါက္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကသည္။ ဝက္ၾကီး ၿဖဴတုတ္က ၿမင္း လည္ဆံေမြးႏွင္႕ အၿမီွး တို႕တြင္ တန္ဆာ ဆင္ေလ႕ရွိေသာ ဖဲၿပားၾကိဳးမ်ားကို မီးပံုထဲသို႕ ပစ္ထည္႕သည္။


“ဖဲၾကိဳး ေတြဟာ ကဝတ္တန္ဆာေတြၿဖစ္သလို လူေတြရဲ႕ အမွတ္အသားေတြ ၿဖစ္တယ္.. တိရိစၦာန္ေတြဟာ အဝတ္အစား ဝတ္ဖို႕ မလိုအပ္ဘူး” လို႕ ၿဖဴတုတ္က ဆိုတယ္။

အဲဒီ စကားကို ၿမင္ၾကီး ဘိုးနီၾကားေသာ အခါ ေႏြရာသီတုန္းက ယင္ေၿခာက္ဖို႕ သူသံုးေလ႕ရွိေသာ ၿမက္ေၿခာက္ဦးထုတ္ကေလးကို မီးပံုထဲသို႕ပစ္ထည္႕လိုက္သည္။

ခဏအတြင္းမွာပင္ တိရိစၦာန္တို႕သည္ ကိုသာဒြန္းႏွင္႕ ပတ္သက္သမွ် အရာမ်ား အားလံုးကို ဖ်က္ဆီးပစ္လုိက္ၾကသည္။ ဝက္ၾကီး သန္းေရႊက တိရိစၦာန္တို႕ကို အစာသိုေလွာင္ခန္းသို႕ ဦးေဆာင္ေခၚသြားကာ အားလံုးကို ေဝပံုးက် ေၿပာင္ဖူး ႏွစ္ဆတိုး၍ ေကြ်းေမြးေလသည္။ ေခြးတို႕ကို ဘီစကစ္ ႏွစ္ခ်ပ္ စီ ေကြ်းသည္။ ထို႕ေနာက္ ဗမာၿပည္ရဲ႕ မ်ိဳးခ်စ္ အာဇာနည္မ်ား သီခ်င္းကို ခုနစ္ၾကိမ္ ဆက္တိုက္ သီဆိုၿပီး ညေရာက္ေတာ႕မွ အနားယူၾကလ်က္ တစ္ခါမွ် မရရွိဘူးေသာ ေပ်ာ္ရႊင္ အိပ္စက္ၿခင္းမ်ိဳးၿဖင္႕ အိပ္စက္ၾကေလသည္။

သူတို႕သည္ ထံုစံအတိုင္း မနက္ လင္းအာရုဏ္တြင္ ႏိုးထၾကသည္။ ထို႕ေနာက္ ယမန္ေန႕က ၾကီးၿမတ္ခမ္းနားသည္႕ အၿဖစ္အပ်က္တို႕ ၿဖစ္ပ်က္ခဲ႕သည္ကို သတိရၾကကာ ၿမက္ခင္းၿပင္ကြက္လပ္သို႕ ေၿပးထြက္လာၾကသည္။ ကြင္းၿပင္ကြက္လပ္မွ ခပ္လွမ္းလွမ္းသို႕ ဆင္းသြား လိုက္ လွ်င္ ယာေတာေၿမကို အထက္စီးမွ လွမ္းၿမင္ႏိုင္ေသာ ေတာင္ကုန္းမို႕မို႕ ေလး ရွိသည္။ တိရိစၦာန္တို႕သည္ ထိုေတာင္ကုန္းထိပ္သို႕ ေၿပးတက္သြားၾကကာ ၾကည္လင္ သန္႕စင္ေသာ ေနေရာင္ ေအာက္တြင္ ယာေတာေၿမ ပတ္ပတ္လည္ကို ေငးေမာၾကည္႕ရႈ႕ၾကေလသည္။ ဟုတ္ေပသည္… ထိုယာေတာေၿမသည္ သူတို႕ ေၿမ။ ရႈ႕ၿမင္သမွ် အရာအားလံုးတို႕ကို သူတို႕ ပိုင္ဆိုင္သည္။ ထို ေက်နပ္ပီတိၿဖစ္မႈတို႕ ၿဖင္႕ သူတို႕သည္ လွည္႕ပတ္ ကခုန္ၾကေလသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္ စိတ္လႈပ္ရွားမႈတို႕ၿဖင္႕လည္း ေလထဲသို႕ ေၿမာက္ၾကြေၿမာက္ၾကြႏွင္႕ ခုန္ေပါက္ၾကသည္။ စိုစိုစြတ္စြတ္ ႏွင္႕ၿမက္ခင္းေပၚတြင္ လူးလိမ္႕ၾကသည္။ ၿမက္ခ်ိဳခ်ိဳတို႕ကို ပါးစပ္အၿပည္႕ ဝါးၾကသည္။ ေၿမစိုင္ခဲတို႕ကို ကန္ေက်ာက္ၾကကာ ေၿမရနံတို႕ ေမႊးထံု ေနသည္ကို နမ္းရႈပ္ၾကသည္။ ထို႕ေနာက္ ယာေတာၿခံေၿမတစ္ခုလံုးကို လွည္႕ပတ္ၾကည္႕ရႈၾကကာ ထြန္ယက္ခင္း၊ ၿမက္ေၿခာက္ခင္း၊ အသီးအႏွံခင္း၊ေရကန္တို႕ကို တေမ႕တေမားၿဖင္႕ တစ္ခါမွ မၿမင္ဘူးေသာ အရာမ်ားကဲ႕သို႕ ေငးေမားၾကည္႕ၾကသည္။ ထိုအရာတို႕သည္ ယခုအခါတြင္ သူတို႕ ပိုင္ဆိုင္ေသာအရာမ်ား ၿဖစ္ေနသည္ကို မယံုၾကည္ႏိုင္ေအာင္ၿဖစ္ၾကသည္။

ထို႕ေနာက္ သူတို႕သည္ ၿခံထဲရွိ အေဆာက္အဦးမ်ားဆီသို႕ ၿပန္လွည္႕လာၾကကာ ယာၿခံအိမ္ တံခါးဝ အၿပင္ဖက္တြင္ ၿငိမ္သက္စြာ ရပ္လိုက္ၾကသည္။ ထိုၿခံအိမ္သည္လည္း သူတို႕ ပိုင္ေသာ အရာပင္ ၿဖစ္ေလၿပီ။ သို႕ေသာ္ သူတို႕သည္ အထဲသို႕ ဝင္ဖို႕ ေၾကာက္လန္႕ေနၾကသည္။ ခဏၾကာေသာ္ ၿဖဴတုတ္ႏွင္႕ သန္းေရႊတို႕သည္ တံခါးကို ပုခံုးႏွင္႕ တြန္းတိုက္ ဖြင္႕လိုက္သည္။ အၿခားတိရိစၦာန္တို႕သည္ ေဟာကနဲ စုၿပံဳတိုးဝင္ၾကသည္။သူတို႕သည္ တစ္ခုခုကို မေတာ္တဆ တြန္းခ်ခ်ိဳးဖဲ႕ မိမွာဟူေသာ စိုးရိမ္စိတ္တို႕ၿဖင္႕ အလြန္တရာ ဂရုစိုက္ေသာ ေၿခလွမ္းတို႕ၿဖင္႕ အသာအယာ ေလွ်ာက္လွမ္း ဝင္လာၾကသည္။ တစ္ခန္းဝင္ တစ္ခန္းထြက္ ၾကည္႕ၾကသည္။ စကားကိုလည္း ခပ္က်ယ္က်ယ္ မေၿပာရဲ။ ဇိမ္ခံပစၥည္း ဥစၥာ မ်ားကို မယံုၾကည္ႏိုင္ေအာင္ တအံတၾသ ေငးေမာၾကည္ရႈ႕ၾကသည္။ အိမ္ရာ တို႕သည္ သူတို႕၏ သားေမြေတာင္တို႕ၿဖင္႕ ၿပဳလုပ္ထားသည္။ မွန္ခ်ပ္မ်ား၊ ၿမင္ေမႊးၿဖင္႕လုပ္ေသာ ဆိုဖာ ထိုင္ခံုမ်ား၊ ႏိုင္ငံၿခားၿဖစ္ ေကာေဇာမ်ား၊ ပံုတူ ပန္ခ်ီကားခ်ပ္ တို႕ကို ၿမင္ေတြ႕ၾကရသည္။ သူတို႕ ေလွကားအတိုင္း ဆင္းလာၾကေသာအခါ ၿမင္းမ မိုမို ေပ်ာက္ေနသည္ကို သတိထားမိၾကသည္။ ၿပန္လွည္႕သြားၾကည္႕ၾကေသာ အခါမွ မိုမိုသည္ အေကာင္းဆံုးေသာ အိပ္ရာ ခန္းထဲမွာပင္ ရွိေနေသးသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ သူမသည္ ကိုသာဒြန္းကေတာ္၏ အလွၿပင္ ခံုေပၚမွ အၿပာေရာင္ ဖဲၿပားၾကိဳးကို ပုခံုးေပၚတြင္ ဟန္ႏွင္႕ တပ္ၿပီး မွန္ေရွ႕တြင္ အရူးလို ဟန္ေရးၿပကာ သူမကိုယ္ သူမ ႏွစ္သိမ္႕ေက်နပ္ေနသည္။ အၿခားအေကာင္မ်ားသည္ သူမကို ၿပစ္တင္ ရႈတ္ခ်ၾကကာ ထြက္သြားၾကသည္။ သူတို႕သည္ မီးဖိုေဆာင္ထဲတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ဝက္သာၾကပ္ကင္တို႕ကို ယူၿပီး ေၿမၿမဳတ္ပစ္ၾကသည္။ မီးခိုေဆာင္ေဘးက အခန္းထဲတြင္ ရွိေသာ ဘီယာစည္ကို ဘိုးနီက ခြာၿဖင္႕ ကန္ပစ္လိုက္သည္။ ထို႕အရာတို႕မွအပါး အၿခား ဘာမွ မထိ မတို႕ခဲ႕ၾကေခ်။ ထိုေနရာမွာပင္ အားလံုး တစ္ညီတစ္ညႊတ္တည္း ဆႏၵၿပဳၾကသည္မွာ ယာၿခံအိမ္ကို ၿပတိုက္အၿဖစ္ ထားရွိရန္ၿဖစ္သည္။ မည္သည္႕ တိရိစၦာန္မွ် ဤယာၿခံအိမ္တြင္ မေနရဟု အားလံုး သေဘာတူၾကသည္။

တိရိစၦာန္မ်ားလည္း သူတို႕၏ မနက္စာကို စားေသာက္ၾကၿပီးေနာက္ ဝက္ၾကီးႏွစ္ေကာင္ၿဖစ္ေသာ ၿဖဴတုတ္ႏွင္႕ သန္းေရႊတို႕က သူတို႕ကို စုရံုး ေခၚယူလိုက္သည္။

“ရဲေဘာ္တို႕” လို႕ ၿဖဴတုတ္က အစခ်ီ ေၿပာလိုက္သည္။ “အခု ေၿခာက္နာရီ ခြဲပဲ ရွိေသးတယ္။ ငါတို႕ တစ္ေနကုန္ အခ်ိန္ေတြ ရွိေသးတယ္။ ဒီကေန႕ ငါတို႕ ၿမက္ရိတ္သိမ္း တဲ႕အလုပ္စမယ္။ အဲဒါ မတိုင္ခင္ အၿခား ကိစၥတစ္ခုကို အရင္ လုပ္ၾကရမယ္”

ဝက္တို႕သည္ လြန္ခဲ႕ေသာ သံုးလအတြင္း၌ သူတို႕ လုပ္ေဆာင္ေနေသာ အလုပ္တို႕ကို ဖြင္႕ထုတ္ ေၿပာဆိုသည္။ သူတို႕သည္ ကိုသာဒြန္၏ ကေလးမ်ား ပစ္ထားေသာ စာလံုးေပါင္းဖတ္စာ စာအုပ္ကို အမိုက္ပံုထဲမွေကာက္ယူကာ စာ ေရးတတ္ ဖတ္တတ္ေအာင္ ေလ႕လာခဲ႕ၾကသည္။ဝက္ၾကီး သန္းေရႊက အၿဖဴ ႏွင္႕ အမဲ ေဆးအိုးတို႕ယူေစလ်က္ တိရိစၦာန္တို႕ကို တုတ္တန္းငါးတန္း ရွိေသာ ၿခံတံခါးမၾကီး ဆီသို႕ ဦးေဆာင္ ေခၚသြားသည္။ ထို႕ေနာက္ စာေရးရာတြင္ အေကာင္းဆံုးၿဖစ္ေသာ ၿဖဴတုတ္က စုတ္တံကုိ လက္ဆစ္တြင္ ညပ္ကာ တံခါး ထုတ္တန္း ထိပ္ဆံုးတြင္ ေရးထားေသာ “ၿမန္တိုင္း ေမြးၿမဴေရးၿခံ” ကို “တိရိစၦာန္တ္ို႕ ယာေတာေၿမ” ဟု ေၿပာင္းလဲေရးလိုက္သည္။ အခု အခါမွစၿပီး တိရိစၦာန္တို႕ ယာေတာေၿမလို႕ ေခၚၾကမည္ လို႕ ဆိုသည္။ အဲဒီေနာက္ သူတို႕အားလံုး ယာၿခံ အေဆာက္အဦးမ်ား ဆီသို႕ ၿပန္သြားၾကသည္။ ၿဖဴတုတ္ႏွင္႕ သန္းေရႊတို႕က ထိုေနရာသို႕ ေလွကားတစ္စင္း ယူလာေစကာ စပါးက်ီ၏ နံရံကို မွီၿပီး ေလွကားေထာင္ေစသည္။ ထို႕ေနာက္ လြန္ခဲ႕ေသာ သံုးလအတြင္း သူတို႕ ေလ႕လာခဲ႕ေသာ အရာကို ရွင္းၿပၾကသည္။ ဝက္တို႕သည္ တိရိစၦာန္ဝါဒ၏ အေၿခခံ အခ်က္အလက္တို႕ကို ပညတ္ခ်က္ ခုႏွစ္ခ်က္ အၿဖစ္သို႕ ေရးဆြဲႏိုင္ခဲ႕ေၾကာင္း ေၿပာၿပၾကေလသည္။ ထို ပညတ္ခ်က္ ခုႏွစ္ခ်က္ကို နံရံတြင္ အခု ေရးဆြဲၾကမည္ ၿဖစ္ေၾကာင္း၊ ပညတ္ခ်က္တို႕သည္ ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလဲလို႕ မရေသာ အေၿခခံဥပေဒသမ်ား ၿဖစ္ကာ ယာေတာေၿမတြင္ ရွိေသာ တိရိစၦာန္တို႕ အားလံုး ထာဝရ လိုက္နာက်င္႕သံုးရမည္ ၿဖစ္ေၾကာင္း ေၿပာၾကသည္။ ဝက္တစ္ေကာင္အတြက္ ေလွကားတက္ရာတြင္ အခက္အခဲတို႕ရွိေပသည္႕ ၿဖဴတုတ္သည္ ရေအာင္ ေလွကားတက္ကာ စာေရးရန္ ၿပင္ဆင္သည္။ ဝက္ေပါက္ ကိုကြာစိက ေနာက္က လိုက္တက္ကာ ေဆးအိုးတို႕ကို ကိုင္ေပးသည္။ အမဲညစ္ေရာင္ နံရံတြင္ ပညတ္ခ်က္တို႕ကို အၿဖဴေရာင္ စာလံုး အၾကီးၾကီးတို႕ၿဖင္႕ ေရးဆြဲၾကကာ အေဝးေနရာကပင္ လွမ္းၿမင္ႏိုင္ေလသည္။ စာလံုးမ်ားမွာ

ပညတ္ခ်က္ ခုႏွစ္ခ်က္

၁။ ေၿခႏွစ္ေခ်ာင္း ရွိသူ မွန္သမွ်သည္ ရန္သူၿဖစ္သည္။
၂။ ေၿခေလးေခ်ာင္း သို႕မဟုတ္ အေတာင္ ရွိသူတို႕သည္ မိတ္ေဆြၿဖစ္သည္။
၃။ တိရိစၦာန္မ်ား အဝတ္ မဝတ္ဆင္ရ။
၄။ တိရိစၦာန္မ်ား အိပ္ရာ ခုတင္ၿဖင္႕ မအိပ္စက္ရ။
၅။ တိရိစၦာန္မ်ား အရက္ေသဇာ မေသာက္စားရ။
၆။ တိရိစၦာန္မ်ား အခ်င္းခ်င္း မသတ္ၿဖတ္ရ။
၇။ တိရိစၦာန္မ်ား အားလံုး တန္တူညီမွ် ၾကသည္။

စာလံုးတို႕ကို လွပေသသပ္စြာ ေရးဆြဲႏိုင္ခဲ႕သည္။ သို႕ရာတြင္ “မိတ္ေဆြ” အစား “မိတ္ေစြ” လို႕ ေရးထားသည္။ ထို႕အၿပင္ “မ်ား” ဆိုေသာ စာလံုးတစ္လံုးသည္ ေၿပာင္းၿပန္ၿဖစ္ေနသည္။ ၿဖဴတုတ္က အၿခားအေကာင္မ်ား နားလည္ ေစႏိုင္ရန္အတြက္ အသံက်ယ္က်ယ္ၿဖင္႕ ဖတ္ၿပေလသည္။ တိရိစၦာန္အားလံုး ေခါင္းတစ္ၿငိမ္႕ၿငိမ္႕ႏွင္႕ သေဘာတူ ေထာက္ခံၾကသည္။ ထူးခြ်န္ေသာ အေကာင္မ်ားသည္ ပညတ္ခ်က္ ခုႏွစ္ခ်က္ကို တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း ႏုတ္တိုက္ မွတ္မိေလသည္။

“ရဲေဘာ္တို႕” လို႕ ၿဖဴတုတ္က စုတ္တံကို ပစ္ခ်လိုက္ရင္းနဲ႕ ေအာ္လုိက္သည္။ “ေကာက္ရိုးခင္း ဆီကို သြားၾကမယ္။ ကိုသာဒြန္းနဲ႕ သူ႕လူေတြ ေကာက္ရိတ္သိမ္း လုပ္ႏိုင္တာထက္ ငါတို႕ ပိုၿပီးၿမန္ၿမန္ဆန္ဆန္လုပ္ၾကၿပီး ဂုဏ္ယူ ၾကရေအာင္”

ထိုအခ်ိန္တြင္ ႏြားမသံုးေကာင္သည္ အခ်ိန္ကုန္လာသည္ႏွင္႕ အမွ် ေနရထိုင္ရခက္လာကာ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ၿငီးတြားလာၾကသည္။ သူတို႕အတြက္ ႏွစ္ဆယ္႕ေလးနာရီ ပတ္လံုး ႏြားႏို႕ မညွစ္ရေသးေခ်။ သူတို႕၏ ႏို႕အိမ္သည္ ေပါက္ကြဲလုမတတ္ တင္းမာေနသည္။ သူတို႕အားလံုး ခဏမွ် စဥ္းစားလုိက္ၾကၿပီးေနာက္ ဝက္တို႕သည္ ပံုးခြက္တို႕ကို ယူလာေစလ်က္ ႏြားမမ်ား ထံမွ ႏြားႏို႕ကို ေအာင္ၿမင္စြာ ညွစ္ယူႏိုင္ခဲ႕ၾကသည္။ ဝက္တို႕၏ လက္မ်ားသည္ ႏို႕ညွစ္သည္႕ အလုပ္ကို လြယ္လင္႕တစ္ကူ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ခဲ႕သည္။ မၾကာခင္တြင္ အၿမဳတ္မ်ား ေဝ႕တက္ေနေသာ ႏြားႏို႕ပံုး ငါးပံုး ရလာသည္။ အၿခား တိရိစၦာန္မ်ားလည္း ႏြားႏို႕ပံုးမ်ား ကို စိတ္ဝင္တစားႏွင္႕ ဝိုင္းဝန္ ၾကည္႕ၾကသည္။

“ဒီ ႏြားႏို႕ေတြကို ဘာလုပ္ပစ္ ၾကမလဲ” လို႕ တိရိစၦာန္တစ္ေကာင္က ေမးလိုက္သည္။

“ကိုသာဒြန္းကေတာ႕ ႏြားႏို႕ အခ်ိဳ႕ကို ကြ်န္မတို႕ အစားေတြထဲမွာ ေရာတယ္” လို႕ ၾကက္မေတြက ေၿပာသည္။

“ရဲေဘာ္တို႕ ႏြားႏို႕ေတြ အတြက္ စိတ္ပူပန္မေနၾကနဲ႕” လို႕ ဝက္ၾကီး သန္းေရႊက သူကိုယ္သူ ႏြားႏို႕ပံုးေရွ႕တြင္ ရပ္ကာ ေအာ္လိုက္သည္။ “ဒါေတြကို ၾကည္႕ၿပီး စီစဥ္လိုက္မယ္။ ယာေၿမမွာ ရိတ္သိမ္းရမွာ ပိုၿပီး အေရးၾကီးတယ္။ ရဲေဘာ္ ၿဖဴတုတ္က ဦးေဆာင္ၿပီး လမ္းၿပလိမ္႕မယ္။ ငါကေတာ႕ ခဏေနရင္ ေနာက္က လိုက္ခဲ႕မယ္။ ခ်ီတက္ၾက ရဲေဘာ္တို႕။ ၿမက္ေၿခာက္ေတြ က ေစာင္႕ေနၾကၿပီ”

တိရိစၦာန္တို႕လည္း ေကာက္ရိုးခင္းဆီသို႕ ရိတ္သိမ္းရန္ ခ်ီတက္သြားၾကေလသည္။ ညေနခင္း သူတို႕ ၿပန္လာၾကေသာအခါ ႏြားႏို႕မ်ား မရွိေတာ႕သည္ကို သူတို႕ သတိၿပဳမိၾကေလသည္။

တိရိစၦာန္တို႕ ယာေတာေၿမ (၂ - ၁)


အဂၤလိပ္စာကေန ၿမန္မာလို ဘာသာၿပန္ၾကတဲ႕ အထဲမွာ သမၼာက်မ္းစာအုပ္ ရယ္၊ အႏိုင္မခံ ဆိုတဲ႕ ကဗ်ာကို အၾကိဳက္ဆံုးပါ။ သမၼာက်မ္းစာအုပ္က လူတိုင္း ဖတ္လို႕ရတဲ႕ စာအုပ္ၿဖစ္တယ္။ ၿမန္မာစာ ဖတ္ဖို႕ အဂၤလိပ္စာတတ္စရာမလိုပဲ ဖတ္လို႕ရတဲ႕ စာမ်ိဳးေပါ႕။ သိပ္ေကာင္းတယ္။ အခုေခတ္ၿမန္မာစာေပေတြကမွာ ၿမန္မာစာ ဖတ္ဖို႕ ေတာ္တန္ အဂၤလိပ္စာတတ္ဖို႕ လိုတယ္။ အႏိုင္မခံ ကေတာ႕ Invictus ဆိုတဲ႕ ကဗ်ာကို ၿပန္ယူတာ သိပ္ၿပီး အဓိပၸာယ္ ထိမိတာပဲ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ၿပန္တာ သိပ္ေကာင္းတယ္။ ကုိယ္ကိုယ္တိုင္ သူေနရာဝင္ၿပီး ဘာသာၿပန္ရင္ အဲဒီလို ထြက္မွာ မဟုတ္ဘူး။ အခု ဒီ တိရိစၦာန္တို႕ ယာေတာေၿမ ဆိုတာလည္း Animal Farm ကို ဘာသာၿပန္တာ။ စင္းလံုးေခ်ာ ၿပီးၿပည္႕စံုတဲ႕ ဘာသာၿပန္စာေပေတာ႕ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္လိမ္႕မယ္။ သို႕ေပမယ္႕ စာေရးသူရဲ႕ အေရးအသားနဲ႕ ၾကိဳးစားမႈတစ္ခုပါ။ ဖန္တီးမႈေတာ႕ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာသာၿပန္ တာကိုး။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

အခန္း(၂)
ေနာက္ သံုးရက္ေလာက္ၾကာၿပီးေသာ္ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီး သည္ အိမ္ေပ်ာ္ေနရင္းပင္ ၿငိမ္သက္ ေအးခ်မ္းစြာ ဘဝမီးဇာကုန္ခန္း ေသဆံုးသြားခဲ႕သည္။ သူ၏ ခႏၶာကိုယ္ကို ရိတ္သိမ္းၿပီးစ ယာေၿမ ၏ တဖက္စြန္း အေၿခတြင္ ၿမဳတ္ႏွံလိုက္ၾကသည္။

အဲဒီတုန္းက တေပါင္းလဆန္း အေစာပိုင္းေလာက္ ၿဖစ္သည္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း သံုးလေလာက္အတြင္း လွ်ိဳ႕ဝွက္ လႈပ္ရွားမႈမ်ား ရွိလာၾကသည္။ ဖ္ိုးဝက္ၿဖဴၾကီး ေၿပာၾကားခဲ႕ေသာ စကားတို႕က ယာေတာေၿမတြင္ ရွိေသာ တိရိစၦာန္တို႕ကို အသိတရား ပိုမို ရရွိေစကာ ဘဝကို အေတြးသစ္ အၿမင္သစ္တို႕ၿဖင္႕ ရႈ႕ၿမင္တတ္ေစသည္။ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီး ခန္႕မွန္းခဲ႕ေသာ ပုန္ကန္ထၾကြမည္႕ အေရးအခင္း ဘယ္ေတာ႕ ၿဖစ္မလဲဆိုတာကိုေတာ႕ ယာေတာေၿမမွ တိရိစၦာန္တို႕ မခန္႕မွန္ႏိုင္ၾက။ သူတို႕ အသက္ရွင္ေနစဥ္ ကာလအတြင္း ၿဖစ္ပြားလိမ္႕မည္လို႕လည္း သူတို႕ စဥ္းစားမိခ်င္မွ စဥ္းစားမိၾကလိမ္႕မည္။ သိုေပမယ္႕ ၿဖစ္ပြားလာမည္႕ ပုန္ကန္ထၾကြမႈအတြက္ ၿပင္ဆင္ထားရမည္႕ တာဝန္ သူတို႕တြင္ ရွိသည္ကိုေတာ႕ ေကာင္းေကာင္းၾကီး နားလည္ထားၾကသည္။ ပညာေပးေရး၊ စည္းရုံး လံႈ႕ေဆာ္ေရး တာဝန္တို႕သည္ ဝက္တို႕၏ တာဝန္ အလိုလိုၿဖစ္လာသည္။ ေယဘူယ်အားၿဖင္႕ ဝက္တို႕သည္ စည္းရုံးလံႈ႕ေဆာ္သည္႕ တာဝန္တြင္ အေတာ္ဆံုး တိရိစၦာန္မ်ားဟု သတ္မွတ္ထားၾကသည္။ ဝက္တို႕ အၾကားတြင္ ပိုမို ထူးခြ်န္ေသာ ဝက္ပ်ိဳသိုး ႏွစ္ေကာင္မွာ ၿဖဴတုတ္ ႏွင္႕ သန္းေရႊတို႕ ၿဖစ္ၾကသည္။ သူတို႕သည္ ကိုသာဒြန္းက ေရာင္းရန္အတြက္ သပ္သပ္မ်ိဳးေဖာက္ထားေသာ အေကာင္မ်ားသည္။ သန္းေရႊသည္ အေကာင္ၾကီးၾကီး၊ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ အသြင္ အၿပင္ရွိေသာ ေက်ာက္ဆည္ ဝက္သိုးမ်ိဳးၿဖစ္သည္။ ယာေတာေၿမတြင္ တစ္ေကာင္တည္းေသာ ေက်ာက္ဆည္ ဝက္သိုးၿဖစ္သည္။ စကား အမ်ားၾကီး မေၿပာ။ သို႕ေပမယ္႕ သူလိုရာ ရေအာင္ယူေသာ အစြမ္းအစရွိသူဟု သိထားၾကသည္။ ၿဖဴတုတ္ ကေတာ႕ သန္းေရႊႏွင္႕ စာလ်င္ စကားေတြအမ်ားၾကီးေၿပာ၊ စြဲေဆာင္ႏိုင္စြမ္းရွိေသာ ဝက္တစ္ေကာင္ ၿဖစ္သည္။ အေၿပာအေဟာ လည္း ေကာင္းသလို၊ အရာရာကို ေတြးေတာစီမံ တတ္ေသာ အေကာင္လည္း ၿဖစ္သည္။ သို႕ရာတြင္ သူ၏ အမႈအက်င္႕သည္ အေၿပာႏွင္႕ မညီ ေလးေလးနက္နက္ မရွိသူဟု အားလံုးက သတ္မွတ္ထားၾကသည္။ ယာေတာေၿမတြင္ ရွိေသာ အၿခားေသာ ဝက္မ်ားမွာ သာမန္ဝက္မ်ားသာ ၿဖစ္ၾကသည္။ သာမန္ဝက္မ်ား အၾကားတြင္ ခပ္ေသးေသး ခပ္ဝဝ ႏွင္႕ “ကြာစိ” အား သိသူမ်ားၾကသည္။ ပါးစံု မို႕မို႕၊ မ်က္လံုး လက္လက္၊ စူးစူးရွရွအသံႏွင္႕ သြက္လက္ ခ်က္ခ်ာသည္။ စကားေၿပာေကာင္းသူလည္း ၿဖစ္သည္။ အၿငင္း အခုန္ၿဖစ္လို႕ ခက္ခက္ခဲခဲ ေၿဖရွင္းရေတာ႕မည္႕ အပိုင္းေရာက္လ်င္ သူသည္ ဟုိေရွာင္ ဒီေရွာင္လုပ္ကာ အၿမီွးတရမ္းရမ္းႏွင္႕ လိုရာကို ဆြဲယူေၿပာဆိုစြမ္းရွိသူ ၿဖစ္သည္။ ကြာစိသည္ အမဲကို အၿဖဴ ၿဖစ္ေအာင္ ေၿပာႏိုင္စြမ္းရွိသူဟု အမ်ားသူၿငာက ေၿပာၾကသည္။

ထိုဝက္သံုးေကာင္တို႕သည္ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီး ေၿပာေဟာခဲ႕ေသာ အေၾကာင္းအရာတို႕ကို အေသးစိတ္ ဆန္းစစ္ကာ စဥ္းစားစရာ အေတြးအေခၚအၿဖစ္ တည္ေဆာက္ယူၾကသည္။ ထိုအေတြးအေခၚကို သူတို႕က တိရိစၦာန္ဝါဒဟု အမည္ သမုတ္သည္။ ကိုသာဒြန္း အိမ္ရာဝင္သြားသည္႕ ေနာက္ ညတိုင္းလိုလို သူတို႕သည္ စပါးက်ီထဲတြင္ လ်ိဳ႕ဝွက္ ေတြ႕ဆံုၾကကာ တိရိစၦာန္ဝါဒ၏ သေဘာတရားေရးရာမ်ားကို အၿခား တိရိစၦာန္မ်ားအား အေသးစိတ္ရွင္းလင္းၿပၾကသည္။ အစပိုင္းတြင္ အားလံုးသည္ စိတ္ပါဝင္စားမႈ သိပ္မရွိၾက။ ပ်င္းရိပ်င္းတြဲႏွင္႕ ေတြ႕ဆံု ေဆြးေႏြးၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ တိရိစၦာန္မ်ားက ကိုသာဒြန္းေပၚတြင္ သခင္ကဲ႕သို႕ သစၥာတရား ထားရွိဖို႕ ေၿပာဆိုၾကသည္။ “ကိုသာဒြန္က ငါတို႕ကို ေက်ြးေမြးထားတာ။ သူမရွိရင္ ငါတို႕ အစာငတ္ၿပီး ေသကုန္လိမ္႕မယ္” ဟု မရင္႕က်က္ေသးေသာ အၿမင္တို႕ ရွိၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ေသာ တိရိစၦာန္မ်ားကလည္း “ငါတို႕ ေသသြားၿပီးမွ ဘာၿဖစ္ၿဖစ္ ငါတို႕က ဘာ ဂရုစိုက္စရာ လိုေသးလို႕လဲ” ဟူေသာ ေမးခြန္းမ်ိဳး ေမးၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ကလည္း “ဒီ ေတာ္လွန္ပုန္ကန္ မႈ ၿဖစ္သြားလို႕ ငါတို႕ေတြ အလုပ္ လုပ္လုပ္၊ မလုပ္လုပ္ ဘာမ်ား ထူးၿခားသြားမွာလဲ” ဟူေသာ အေတြးမ်ဳိး ရွိၾကသည္။ ဝက္တို႕သည္ ထိုကဲသို႕ေသာတိရိစၦာန္မ်ားကို နားလည္ သေဘာေပါက္ေအာင္ ခက္ခက္ခဲခဲ ရွင္းလင္းေၿပာၿပရသည္။ ထိုသို႕ေသာ အေတြးအေခၚတို႕သည္ တိရိစၦာန္ဝါဒ၏ အဓိက အယူအဆတို႕ႏွင္႕ ဆန္႕က်င္ေၾကာင္း နားလည္ သေဘာေပါက္ေအာင္ ေၿပာသည္။ ေမးခြန္းမ်ား ၿပန္လည္ ေမးၿမန္းၾကသည္ထဲမွ တန္ဖိုးမရွိ အဓိပၸာယ္ မရွိဆံုးေသာ ေမးခြန္းမွာ အၿဖဴေရာင္ၿမင္းမ မိုမိုေမးေသာ ေမးခြန္းၿဖစ္သည္။ သူမက ၿဖဴတုတ္ကို ပထမဦးဆံုး ေမးေသာ ေမးခြန္းမွာ “ေတာ္လွန္ ပုန္ကန္မႈေတြ ၿပီးသြားလ်င္ သၾကားခဲေတြ စားရအံုးမွာလား” လို႕ ေမးသည္။

“မစား ရဘူး” ဟု ၿဖဴတုတ္က အခိုင္ အမာ ၿပန္ေၿပာသည္။ “ငါတို႕ ဒီ ယာေတာေၿမမွာ သၾကားခဲ လုပ္ဖို႕ အစီအစဥ္ မရွိဘူး။ ၿပီးေတာ႕ နင္႕အတြက္ သၾကားခဲေတြ မလိုအပ္ဘူး။ နင္႕ အတြက္ ဂ်ံဳႏွင္႕ ၿမက္ေၿခာက္ေတြဟာ လံုေလာက္တယ္”

“ဒါဆို ငါ႕ လည္ဆံေမႊးမွာ ဖဲစည္းလွလွေလးေတြေရာ တပ္ခြင္႕ ရမွလား” လို႕ မိုမိုက ေမးၿပန္တယ္။

“ရဲေဘာ္ မိုမို.. နင္ ၿမတ္ႏိုးေနတဲ႕ အဲဒီ ဖဲစည္းၾကိဳးေတြဟာ အခိုင္းခံ အေစခံ ကြ်န္ေတြရဲ႕ အမွတ္တံဆိပ္ေတြသာ ၿဖစ္တယ္။ လြတ္လပ္မႈ တရားဟာ အဲဒီ ဖဲစည္းၾကိဳးေတြထက္ ပို ထိုက္တန္တယ္လို႕ မယံုၾကည္ဘူးလား”

မိုမုိလည္း ယံုၾကည္ သေဘာတူသည္ဟု ဆိုလိုက္သည္။ သို႕ေပမယ္႕ သူမသည္ လံုးလံုးလ်ားလ်ား သေဘာတူ လက္ခံသည္႕ အသြင္ေတာ႕ မရွိ။

ထို႕အၿပင္ ဝက္တို႕သည္ က်ီးနက္ၾကီး ဦးမိုး ေၿပာထားေသာ အလိမ္အညာတို႕ကို ခက္ခက္ခဲခဲၿဖင္႕ တန္ၿပန္ ေၿဖရွင္း ၾကရသည္။ ဦးမိုးသည္ ကိုသာဒြန္း၏ လက္သပ္အိမ္ေမြး တိရိစၦာန္ၿဖစ္သည္။ လ်ိဳ႕ဝွက္ စံုေထာက္လည္း ၿဖစ္သလို လုပ္ၾကံသတင္းမ်ား ၿဖန္႕ၿဖဴးသူလည္း ၿဖစ္သည္။ သူသည္ စကားေၿပာ ေတာ္သူၿဖစ္သည္။ သူသည္ ခ်ိဳခ်ဥ္သၾကားခဲ ေတာင္ ဟုေခၚေသာ ထူးၿခားဆန္းၾကယ္လွသည္႕ တိုင္းၿပည္ရွိေသာ ေနရာကို သိသည္ဟု ဆိုသည္။ တိရိစၦာန္မ်ား ေသဆံုးသြားသည္႕ အခါ ထိုတိုင္းၿပည္သို႕ သြားၾကရသည္ဟု ဆိုသည္။ ထိုတိုင္းၿပည္သည္ မိုးေကာင္းကင္ အထက္ တစ္ေနရာတြင္ ရွိသည္။ မိုးတိမ္ေတာင္တို႕၏ အထက္ ခပ္လွမ္းလွမ္း အေဝးတစ္ေနရာ တြင္ ရွိသည္ဟု ဦးမိုးက ဆိုသည္။ ခ်ိဳခ်ဥ္သၾကားခဲ ေတာင္တြင္ ခုႏွစ္ရက္ ပတ္လံုး သည္ တနဂၤေႏြ ေန႕ၿဖစ္သည္။ သၾကားခဲမ်ား ၊ ပိုက္ဆံၿခည္ ပင္မ်ား ၿခံပတ္ပတ္လည္တြင္ စီတန္းေပါက္ေနၾကသည္ဟု ဆိုသည္။သို႕ေပမယ္႕ တိရိစၦာန္မ်ားသည္ ဦးမိုးကို မုန္းတီးၾကသည္။ ဦးမိုးသည္ စိတ္ကူးယဥ္ စကားမ်ားသာ ေၿပာၿပီး လက္ေတြ႕ အလုပ္ၾကေတာ႕ ဘာမွ မလုပ္ေခ်။ ဒါေတာင္ အခ်ိဳ႕ တိရိစၦာန္မ်ားသည္ ဦးမိုးေၿပာေသာ စိတ္ကူးယဥ္ပံုၿပင္ၿဖစ္သည္႕ ခ်ိဳခ်ဥ္သၾကားခဲ ေတာင္ ကို ယံုၾကည္ ေမွ်ာ္လင္႕ ေနၾကသည္။ ထို႕ေၾကာင္႕ပင္ ဝက္တို႕သည္ အလြန္အမင္း တန္ၿပန္ၿငင္းခုန္ၾကရကာ ေလာကတြင္ ထိုကဲ႕သုိ႕ေသာ ေနရာမ်ိဳး မရွိေၾကာင္း တိုက္တြန္းေၿပာဆိုၾကသည္။

သူတို႕၏ ယံုၾကည္အားကိုးရဆံုးေသာ ေနာက္လိုက္မွာ လွည္းဆြဲၿမင္းႏွစ္ေကာင္ ၿဖစ္ေသာ ဘိုးနီ ႏွင္႕ ခင္တုတ္တို႕ၿဖစ္သည္။ သူတို႕ႏွစ္ေကာင္သည္ ကိုယ္တိုင္ စဥ္းစားေတြးေခၚဖို႕ ရာ အလြန္ ထံုထိုင္း ခက္ခဲသည္႕ အတြက္ ဝက္တို႕အား ဆရာတင္ထားရသည္။ ဝက္တို႕ ေၿပာသမွ် လက္ခံယံုၾကည္သည္။ အၿခားတိရိစၦာန္မ်ား ကို တဆင္႕ၿပန္ေၿပာသည္႕အခါတြင္လည္း ေထြေထြထူးထူး ၿငင္းခုန္ေလ႕ မရွိၾက။ စပါးက်ီထဲတြင္လုပ္ေသာ လ်ိဳ႕ဝွက္ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးပြဲတိုင္း မပ်က္မကြက္ တက္ေရာက္ေလ႕ရွိသည္။ ဗမာၿပည္ရဲ႕ မ်ိဳးခ်စ္ အာဇာနည္မ်ား သီခ်င္းကို ဦးေဆာင္သီဆိုကာ ထိုသီခ်င္းၿဖင္႕ ေတြ႕ဆံုေတြးေႏြးပြဲကို အၿမဲတမ္း အဆံုးသပ္ေလ႕ရွိသည္။

အားလံုးေမွ်ာ္လင္႕ထားသည္ထက္ ပုန္ကန္ထၾကြမႈမွာ ပိုမို ေစာစီးစြာၿဖင္႕ အလြယ္တကူ ၿဖစ္ေပၚခဲ႕သည္။ ကိုသာဒြန္းသည္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈၾကမ္းေသာ ယာရွင္ တစ္ေယာက္ၿဖစ္သည္႕ အၿပင္ လြန္ခဲ႕ေသာ ႏွစ္မ်ားတုန္းက အလုပ္ၾကိဳးစားကာ အလြန္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္စြမ္းရွိခဲ႕သည္။ သို႕ေသာ္ အခုတေလာတြင္ သူ၏ ႏွိမ္႕ပါး က်ရႈံးေသာ ေန႕ရက္မ်ားသို႕ ေရာက္ရွိလာသည္။ တရားရုံး အမႈတစ္ခုတြင္ ေငြမ်ား ဆံုးရႈံးသြားၿပီးေနာက္ စိတ္ႏွလံုး ၿခံဳးၿခံဳးက်ကာ အရက္ကိုသာ အေဖၚၿပဳ အခ်ိန္ကုန္ေနေတာ႕သည္။ တစ္ေနကုန္လံုး မီးဖိုေဆာင္၌ ၾကိမ္ကုလားထိုင္ ေပၚတြင္ ထိုင္ကာ သတင္းစာေတြ ဖတ္လိုက္၊ အရက္ကေလး ေသာက္လိုက္၊ ရံဖန္ရံခါ သူေမြးထားေသာ က်ီးနက္ၾကီး ဦမိုးအား ဘီယာ စိမ္ထားေသာ ေပါင္မုန္႕ ေဘးသားေလးမ်ား ေၾကြးေနေလ႕ရွိသည္။ ကိုသာဒြန္း၏ တပည္႕ လက္ပန္းမ်ားလည္း အလုပ္မလုပ္ၾက။ အေခ်ာင္ခိုၾကသည္။ ယာေၿမၿခံထဲတြင္လည္း မ်က္ရိုင္းပင္မ်ား အၿပည္႕ ေပါက္ေနေတာ႕သည္။ အေဆာက္အဦးတို႕သည္လည္း အမိုးအကာ မရွိၾကေတာ႕။ ၿခံစည္းရိုးႏြယ္ပင္တို႕ ေပါက္ခ်င္တိုင္း ေပါက္ၾကသည္။ တိရိစၦာန္တို႕ကိုလည္း အစာ ေလာက္ငွေအာင္ မေကြ်းၾက။

နယုန္လထဲ ေရာက္လာသည္။ ၿမက္ပင္တို႕ ရိတ္သိမ္းဖို႕ အခ်ိန္တန္ၿပီ။ မိုးတြင္း ဝင္ခါစ စေနေန႕ တစ္ေန႕တြင္၊ ကိုသာဒြန္း ေမၿမိဳ႕ တက္သြားသည္။ ညမ္ေတာ စားေသာက္ဆိုင္တြင္ အမူးလြန္ကာ တနဂၤေႏြေန႕ ေန႕လည္ပိုင္းအထိ အိမ္ၿပန္မလာႏိုင္ခဲ႕။ သူ႕တပည္႕မ်ားကလည္း မနက္ေစာေစာ ႏြားႏို႕ညွစ္ၿပီးသည္႕ေနာက္ ယုန္လိုက္ ထြက္သြားၾကသည္။ ၿခံထဲရွိ တိရိစၦာန္မ်ားကို အစားေကြ်းဖို႕ သတိမရၾကေခ်။ ကိုသာဒြန္း အိမ္ၿပန္ေရာက္ေရာက္ၿခင္း၊ ဧည္႕ခန္းထဲက ဆိုဖာေပၚတြင္ ရတနာပံုသတင္းစာ ဖတ္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ ည ေနပင္ ေစာင္းလာသည္။ တိရိစၦာန္မ်ားလည္း အစာ မစားရေသးေခ်။ ေနာက္ဆံုးတြင္ သူတို႕ သည္းမခံႏိုင္ၾကေတာ႕။ ႏြားမတစ္ေကာင္သည္ အစာသိုေလွာင္ခန္း တံခါးကို ဦးခ်ိဳႏွင္႕ ခ်ိဳးေဖာက္ပစ္လိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ တိရိစၦာန္အားလံုး အစားအစာမ်ားကို ဝင္ေရာက္ ယူငင္ၾကေလသည္။ ကိုသာဒြန္း ႏိုးလာသည္။ မၾကာခင္တြင္ သူႏွင္႕ သူ႕တပည္႕ ေလးေယာက္ ၾကာပြတ္ကိုယ္စီႏွင္႕ အစာသိုေလွာင္ခန္းထဲသို႕ ေရာက္လာကာ ေတြ႕ကရာကို ရုိက္ႏွက္ ၾကေလေတာ႕သည္။ ဆာေလာင္ မြတ္သိပ္ေနေသာ တိရိစၦာန္အားလံုး သည္းခံႏိုင္စြမ္း မရွိေတာ႕။ ဘာမွ ၾကိဳတင္ စီစဥ္ တုိင္ပင္ ထားၿခင္း မရွိပဲ တိရိစၦာန္မ်ားက သူတို႕ကို ႏွိတ္စက္သူမ်ားအား ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္ တန္ၿပန္ ပစ္တိုက္ၾကသည္။ ကိုသာဒြန္းႏွင္႕ သူတပည္႕မ်ားလည္း ဖင္အကန္ခံရသည္။ ဘက္ေပါင္းစံုမွလည္း ကန္ေက်ာက္ခံရသည္။ အေၿခအေနသည္ လံုးလံုးလ်ားလ်ား အထိမ္းအကြပ္မဲ႕သြားသည္။ တိရိစၦာန္မ်ား အခုလို တန္ၿပန္ခံုခံတာ သူတို႕ တခါမွ် မေတြ႕ဘူးေခ်။ သူတို႕ စိတ္တိုင္းက် ႏွိတ္စက္ခ်င္တိုင္း ႏွိတ္စက္၊ ရုိက္ႏွက္ ခ်င္တိုင္း ရုိက္ႏွက္ ခဲ႕ေသာ သတၲဝါမ်ားက အခုလို ထၾကြတုံ႕ၿပန္ၾကေသာအခါ သူတို႕ ေသြးပ်က္လုမခန္း ေၾကာက္ရြံ႕သြားၾကသည္။ တခဏမွ် ၾကာၿပီးေနာက္ သူတို႕ကိုယ္ သူတို႕ ကာကြယ္ဖုိ႕ လက္ေလွ်ာ႕လိုက္ၾကကာ ဖေနာင့္ႏွင့္ တင္ပါး တသားတည္းက်ေအာင္ ထြက္ေၿပးၾကသည္။ တစ္မိနစ္ခန္႕ အၾကာတြင္ ကုိသာဒြန္းႏွင္႕ တပည္႕ေလးေယာက္လည္း လွည္းလမ္းအတိုင္း တစ္ခ်ိဳးတည္း လမ္းမၾကီးေပၚေရာက္သည္ အထိ ထြက္ေၿပးသြားသည္။ တိရိစၦာန္မ်ားက ေနာက္မွ လိုက္လ်က္ ေအာင္ပြဲခံၾကေလသည္။

ကိုသာဒြန္း ကေတာ္သည္ အိပ္ခန္း ၿပဴတင္းေပါက္မွ လွမ္းၾကည္႕ကာ အၿဖစ္အပ်က္ အလံုးစံုကို ၿမင္ေတြ႕လိုက္သည္။ ပိုင္ဆိုင္သည္႕ ပစၥည္းအနည္းငယ္ကို ကတီၲပါအိပ္ထဲတြင္ ထည္႕ကာ ၿခံ၏ အၿခားထြက္ေပါက္မွေန၍ တိတ္တဆိတ္ အလ်င္အၿမန္ထြက္ေၿပးေလသည္။ က်ီးနက္ၾကီး ဦးမိုးလည္း ထုတ္တန္းမွ ပ်ံထြက္ကာ က်ီးအာသံေပးလ်က္ သူမေနာက္မွ လိုက္ရသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ တိရိစၦာန္မ်ားက ကိုသာဒြန္းႏွင္႕ သူလူ႕မ်ားကို လမ္းမေပၚထိ ေမာင္းထုက္လိုက္ကာ ထုတ္တန္းငါးတန္းရွိသာ ၿခံတံခါးကို ပိတ္ပစ္လိုက္သည္။ တိရိစၦာန္မ်ား ကိုယ္တိုင္ၿပန္လည္ မသံုးသပ္မိ္ေသးခင္ ပုန္ကန္ ထၾကြမႈသည္ ေအာင္ၿမင္စြာ ၿပီးဆံုးခဲ႕သည္။ ကိုသာဒြန္းကို ေမာင္းထုတ္ခဲ႕သည္။ ၿမန္တိုင္း ေမြးၿမဴေရးၿခံသည္ တိရိစၦာန္တို႕ လက္ေအာက္သို႕ ေရာက္လာသည္။